Η Οικολογία στο Τρίτο Ράιχ

στις

Ήρθε η εποχή που όλα αστικοποιούνται και «λειαίνονται». Η εποχή που όλα γίνονται «επικίνδυνα», άχρωμα και άοσμα για να αντικατοπτρίσουν τους ανθρώπους που τα υιοθετούν, τους αστούς. Ο αστός είναι ένα αξιοπερίεργο ον όπου κλεισμένο μέσα στις φοβίες του μονίμως παραπονιέται για την κατάσταση που βιώνει, αντιδρά όμως σφόδρα στην οποιαδήποτε αλλαγή αυτής της κατάστασης. Οι συνήθειες του θεωρούνται «ιερές» όπως και οι αξίες του, μέχρι ο ίδιος να τις προδώσει προκειμένου να ντροπιάσει για ακόμα μια φορά την ίδια του την ύπαρξη. Τελευταία ο αστός απέκτησε «πατριωτική» και «οικολογική» συνείδηση μόνο που ο πατριωτισμός του είναι του καναπέ, μέσω του διαδικτύου, όπως και η οικολογία του αφού η μόνη του προσφορά σε αυτήν είναι το κλείσιμο του ηλεκτρικού ρεύματος για μια ώρα μια φορά τον χρόνο, κατά την οποία «κλαίει» για τον θάνατο του «πολιτισμού» του.

Στόχος μας στο παρόν άρθρο είναι να καταδείξουμε την φαυλότητα της ανθρωποκεντρικής ζωοφιλίας, όπως και την υποκρισία των «δημοκρατών» επικριτών μας όταν αυτοί καλούνται να σχολιάσουν την Εθνικοσοσιαλιστική ζωοφιλία και πολιτική. Ακολούθως θα παρουσιάσουμε την υγεία της πραγματικής φυσιολατρίας και ζωοφιλίας όπως αυτή πραγματώθηκε στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Ο κίνδυνος που καταδεικνύεται σε κάθε έκφανση των αστικών ανησυχιών είναι ότι αυτές είναι άκρως υποκριτικές και εν τέλει επιζήμιες, αφού οι συνειδήσεις παραμένουν κοιμώμενες απέναντι στους κινδύνους και το «ξυπνητήρι» το καλύπτει ο ήχος του νανουρίσματος του αστικού «ακτιβισμού».

Το 1933, με την άνοδο του NSDAP στην εξουσία, έγινε πραγματικότητα αυτό που μέχρι σήμερα οι απανταχού ζωόφιλοι κυνηγάνε. Την απαγόρευση της ζωοτομίας. Οι ποινές για τον βασανισμό ή τον φόνο ενός ζώου φτάσανε στα επίπεδα που πάντα απαιτούσε η ζωοφιλική κοινότητα και ακόμα παραπάνω. Οι πολιτικές σχετικά με την συνύπαρξη των άγριων ζώων και του ανθρώπινου πολιτισμού, φτάσανε σε πρωτόγνωρα επίπεδα, μέχρι και την επίτευξη έργων οδοποιίας κατάλληλα για την διατήρηση της ομαλής διαβίωσης των ζώων του δάσους, χωρίς να γίνονται θύματα ατυχημάτων.

Ο τότε υπουργός Γεωργίας, από το 1933 ως το 1942, Richard Walter Darré είναι ο βασικός εμπνευστής των μεγάλων γερμανικών αυτοκινητοδρόμων (autobahn), των οποίων ο τελικός στόχος δεν περιοριζόταν στις μεταφορές. Το σύστημα των αυτοκινητοδρόμων έπρεπε (και πρέπει) να αποτελεί μία φυσική συνέχεια του περιβάλλοντος χώρου. Ο Darré, κινητοποιώντας περισσότερα από 100.000 άτομα της οργάνωσής του, κατασκεύασε με εξαιρετικά αυστηρές προδιαγραφές και πρέδωσε, από το 1934 ως το 1940, 3.736 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων, έχοντας υπό κατασκευή άλλα 6.000 χιλιόμετρα, που εγκαταλείφθηκαν το 1943, λόγω της πίεσης του πολέμου και των αρνητικών εξελίξεων για τη Γερμανία. Παρ’ όλο που χιλιάδες τόμοι βιβλίων αναφέρονται στην εθνικοσοσιαλιστική περίοδο της Γερμανίας (1933-1945), ελάχιστοι ασχολούνται με το οικολογικό σύστημα εκείνης της περιόδου, αν και διασώζονται εκτενή αρχεία και πληθώρα σχετικών πληροφοριών. Ακόμη και στη σύγχρονη Γερμανία, το θέμα της ύπαρξης και δράσης μιας «Πράσινης Πτέρυγας» στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, προσεγγίζεται περιστασιακά και εντελώς επιφανειακά. Δεν προσδιορίζεται ποτέ η προέλευση, ο σκοπός, αλλά κυρίως οι μεταπολεμικές συνέπειες της δραστηριοποίησής της.
Κατά κανόνα, οι επιχειρούμενες αναλύσεις εμφανίζουν μία αφελέστατα απλοϊκή άρνηση να εξετασθεί εξονυχιστικά η τάση της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας προς ένα ιδεολογικό ρεύμα προστασίας της φύσης, ασυνήθιστο και πρωτοποριακό για μια βιομηχανική κοινωνία εκείνης της περιόδου.

Η ενότητα του Αίματος και της Γης (BLUT UND BODEN) οφείλει να αποκατασταθεί, διακηρύσσει το 1930 ο Richard Walter Darré αποκρυσταλλώνοντας στη φράση αυτή το δεσμό μεταξύ Αίματος (που εννοεί την φυλή) και του χώματος (που εννοεί την γη).

Ο Darré εξελίσσει το σύνθημα αυτό σε προμετωπίδα ενός πολύ ισχυρού κινήματος, όπως και σε βασική κατευθυντήρια γραμμή της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας και πολιτικής. Με καταβολές που ανιχνεύονται για πρώτη φορά στον Arndt και τον Riehl (δύο σημαντικότατες φυσιογνωμίες του 19ου αιώνα, οι οποίοι εκφράζουν το λίκνο της πράσινης σκέψης για την ανάδειξη μιας σύνθεσης φυσιολατρίας και εθνικισμού) οραματίζεται την επιστροφή της Γερμανίας και ολόκληρης της Ευρώπης στις αξίες της αγροτικής ζωής, αναζωογονώντας την ύπαιθρο και διασφαλίζοντας οικολογική σταθερότητα. Ο άνθρωπος αυτός αποτελεί τον πόλο που προσελκύει εκατοντάδες ακαδημαϊκούς και πανεπιστημιακούς που, αν και δεν ανήκουν απαραίτητα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα εκείνη την εποχή, υποστηρίζουν σθεναρά τις συγκεκριμένες απόψεις, ενώ παράλληλα συνιστά την προσωπικότητα που εγγυάται την αθρόα υποστήριξη των αγροτών προς τον Χίτλερ στις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις των αρχών της δεκαετίας του 1930.

Από το 1933 ως το 1942, ο Darré ηγείται του Υπουργείου Γεωργίας και της Συνομοσπονδίας Γερμανών Αγροτών, κατέχοντας μία από τις πανίσχυρες πολιτικά θέσεις στη Γερμανία, καθώς το υπουργείο του διαθέτει τον τέταρτο κατά σειρά μεγέθους προϋπολογισμό στη χώρα, ακόμη και κατά την πρώτη περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου! Από τη θέση του αυτή, έχει τη δυνατότητα να υποστηρίζει διάφορες σημαντικές οικολογικές πρωτοβουλίες, αποτελώντας αναμφίβολα το πρόσωπο που οριστικοποιεί και παγιώνει μία συγκροτημένη οικολογική πολιτική, με βάση τις περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες των οπαδών του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Η επίδρασή του στην διαμόρφωση της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας είναι κυρίαρχη, καθώς μάχεται κατά των νέων αστικών πολιτισμικών κινήσεων, αντιτίθεται στον οικονομικό φιλελευθερισμό, επικρίνει με δριμύτητα τις σύγχρονες του αχαλίνωτες κοινωνικές τάσεις, ενώ κατακεραυνώνει την αστυφιλία. Αξιοποιώντας ταυτόχρονα βιολογικές μεταφορές, εξηγεί πώς το σύνθημα «Αίμα και Γη» παρέχει το ηθικό δικαίωμα για διεκδίκηση εδαφών, στο βαθμό που αποκαθιστά την αρμονία στο σώμα του λαού και τον γεωπολιτικό του χώρο. Πέραν, όμως, της οικολογικής αιτιολόγησης της επαναδιεκδίκησης των ανατολικών εδαφών και της εδαφικής επέκτασης της Γερμανίας, ο Darré, με την πλήρη υποστήριξη του Hitler, φροντίζει να επιβάλλει αρχές περιβαλλοντολογικής ευαισθησίας, ώστε να αποτελέσουν το πλαίσιο για την ανάπτυξη της νέας αγροτικής πολιτικής. Ακόμη και όταν η λεγόμενη Μάχη της Παραγωγής (η προσπάθεια για την ανάκαμψη της αγροτικής παραγωγής με στόχο την αυτάρκεια του Έθνους σε βασικά αγαθά) εντείνεται δραστικά, οι αρχές αυτές είναι που παραμένουν σε ισχύ για την αντιμετώπιση της καθίζησης και της εξαθλίωσης που είχε προκαλέσει η τρομακτική οικονομική κρίση του 1929.

Στην προσπάθεια να ενισχύσει αυτή την εναλλακτική μορφή αξιοποίησης της γης, το γερμανικό κράτος εισάγει τον θεσμό της Πράσινης Εβδομάδας (Grüne Woche), που περιλαμβάνει εκθέσεις βιολογικών προϊόντων και παρουσιάσεις εναλλακτικών μορφών ήπιας αξιοποίησης της γης, ώστε να μεγιστοποιηθεί η προβολή των νέων μεθόδων σε πανεθνική κλίμακα. Η εκστρατεία διάδοσης της οργανικής καλλιέργειας, παράλληλα με την προπαγανδιστική εκστρατεία υπέρ της κατανάλωσης οικολογικών προϊόντων, επηρεάζει άμεσα θετικά χιλιάδες μικρές γεωργικές επιχειρήσεις και αγροκτήματα στη Γερμανία.

Στις 29 Σεπτεμβρίου του 1933, ψηφίζεται το νομοσχέδιο Reichserbhofgesitz (Νόμος Κληρονομικής Έγγειας Ιδιοκτησίας) για την προστασία των μικρών αγροτών με κληρονομικές ιδιοκτησίες, ο οποίος απαγορεύει την υποθήκευση της γης ως εγγύηση δανεισμού καθώς και τη μεταπώλησή της σε νομικά ή φυσικά πρόσωπα εκτός του οικογενειακού κύκλου του κατόχου της! Το νομοσχέδιο προστατεύει ουσιαστικά τους μικρούς ιδιοκτήτες από τους κινδύνους του δανεισμού και αποτρέπει την εξαγορά των μικρών εκμεταλλεύσεων από μεγάλες εταιρείες ή μεγαλοκτηματίες.

Η απόλυτη κυριαρχία του επί, μία σχεδόν δεκαετία, στην διαμόρφωση της αγροτικής πολιτικής του Τρίτου Ράιχ επιτρέπει την απρόσκοπτη υποστήριξη των οικολογικών μεθόδων καλλιέργειας, ενώ ο σχεδιασμός της καθαρά αγρονομικής πολιτικής στην εποχή του δεν έχει προηγούμενο σε καμία άλλη χώρα! Ως το 1939, μέσα σε μόλις 6 χρόνια, η Γερμανία εξελίσσεται στην πρώτη δύναμη παραγωγής στα βασικά αγροτικά προϊόντα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, υπερέχοντας εντυπωσιακά σε απόδοση ανά καλλιεργούμενο εκτάριο έναντι των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών. Συγκεκριμένα, σε σχέση με τη δεύτερη στην κατάταξη (και πολύ πιο εύκρατου κλίματος) Γαλλία, υπερέχει κατά 40,1% σε παραγωγή σίτου, 35,8% σε παραγωγή κριθής και 41,9% σε παραγωγή πατάτας, σύμφωνα με την έκθεση των πεπραγμένων του τετραετούς προγράμματος (1934-1938) του υφυπουργού γεωργίας Herbert Backe.

Οι κυρίαρχες φυσιογνωμίες που παγιώνουν αυτές τις αντιλήψεις στη Γερμανία του Γ’ Ράιχ είναι ο Dr. Fritz Todt (1891-1942), μαζί με τον σύμβουλο και βοηθό του Dr. Alwin Seifert (1890-1972), έναν εξαιρετικό σχεδιαστή και μηχανικό. Σύμφωνα με όλες τις πηγές, ο Todt, όπως και ο Darré, θεωρείται από τους πλέον ισχυρούς παράγοντες του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, καθώς έως τον θάνατό του το 1942 κατέχει τρία ζωτικά υπουργικά χαρτοφυλάκια (Εξοπλισμών, Δημοσίων Έργων και Αυτοκινητοδρόμων), ενώ επιπλέον ηγείται της τεράστιας ημιεπίσημης οργάνωσης που φέρει το όνομά του “Organisation Todt”, συγκεντρώνοντας υπό τον έλεγχό του όλα τα σημαντικά τεχνικά έργα που εκτελούνται ή προγραμματίζονται στη χώρα. Ο διάδοχός του Albert Speer, τον χαρακτηρίζει ανεπιφύλακτα οικολόγο, λόγω του ότι όλα τα τεχνικά έργα και κυρίως η κατασκευή των αυτοκινητοδρόμων (Autobahn – μία από τις μεγαλύτερες τεχνικές προκλήσεις του 20ου αιώνα) υπακούουν σε μία ανυπέρβλητη περιβαλλοντολογική ευαισθησία. Ο Todt απαιτεί την εφαρμογή της τεχνολογίας σε αρμονία με το περιβάλλον και τη φύση, υπερκαλύπτοντας ακόμη και τα πλέον σύγχρονα οικολογικά κριτήρια για μεγάλης κλίμακας κατασκευές, όπως επίσης και μία σειρά αρχών που ο ίδιος αποκαλεί οργανολογικές και πηγάζουν από τις ιδέες των Λαϊκών (völkisch) κινήσεων.

Το κίνητρο των οικολογικών πλευρών αυτής της προσέγγισης στα τεχνικά έργα πηγάζει από την ανάγκη της έμφασης στην αρμονική προσαρμογή στον περιβάλλοντα χώρο για λόγους αισθητικής, καθώς και από κριτήρια για την προστασία των υδροβιότοπων, των δασικών εκτάσεων και των οικολογικά ευαίσθητων περιοχών. Η παράδοση του σχεδιασμού εξωτερικών χώρων, ειδικά στους μεγάλους κήπους, σε συνδυασμό με το κίνημα Heimatschutz των αρχών του 20ου αιώνα, διαμορφώνουν μια αισθητική τάση στη διαμόρφωση του περιβάλλοντος που λειτουργεί ως ισορροπιστικό αντίβαρο στην ακραία ορθολογική διαχείριση γης.

Ο Dr. Alwin Seifert, ο ηγέτης αυτής της ομάδας σχεδιαστών, εφαρμόζει ακριβώς αυτήν την αισθητική στους αυτοκινητοδρόμους, συχνά παρακάμπτοντας το ύφος της τοπικής χλωρίδας για να υιοθετήσει μία οικολογική λογική που βασίζεται σε πρότυπα μεγάλης κλίμακας. Αυτή η σχεδίαση εμφανίζει πολλές ιδιαίτερες γερμανικές επιρροές και ενισχύει την πολιτική ρητορεία του Εθνικοσοσιαλισμού και αναμφίβολα συνιστά μια απάντηση στα ευρύτερα προβλήματα της βιομηχανικής κοινωνίας, μετατρέποντας ένα θέμα αισθητικής, που πηγάζει από ριζοσπαστικά κριτήρια, σε μια σοβαρή πολιτισμική λειτουργία, που αντιμετωπίζει δραστικά την εξοντωτικά ολοκληρωτική οικονομική αξιολόγηση και αποτίμηση των παρεμβάσεων στο περιβάλλον.

Ο Rudolf Hess, ο Darré, ο Todt και ο  Seifert αποτελούν την κορυφή μιας ομάδας ανθρώπων, που – παρά τη βιομηχανική έκρηξη της δεκαετίας του ’30 – εξακολουθούν να πραγματώνουν την οικολογική πολιτική της ιδεολογίας του Εθνικοσοσιαλισμού και ήδη από το 1934 εργάζονται δυναμικά για τη διαμόρφωση ενός πολυνομοσχεδίου για την προστασία της φύσης ενσωματώνοντας αυστηρότατα μέτρα ώστε να αποτρέψουν την καταστροφή της αναντικατάστατης βάσης για τη ζωή, αποσπώντας μάλιστα και τη συναίνεση όλων των υπουργείων με μόνη εξαίρεση το υπουργείο Οικονομικών. Σε όλες τους τις ενέργειες έχουν την αμέριστη υποστήριξη του Rudolf Hess, που παρέχει στην Πράσινη Πτέρυγα το ασφαλέστερο αγκυροβόλιο στους κόλπους του Κόμματος. Με τη σταθερή και δυναμική υποστήριξη του Hess, η Πράσινη Πτέρυγα έχει να επιδείξει εντυπωσιακές επιτυχίες και, ήδη από τον Μάρτιο του 1933, εγκαινιάζει την προώθηση μιας πλειάδας διαταγμάτων για το περιβάλλον, που εφαρμόζονται σε ομοσπονδιακό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο, ανάλογα με τις κατά περίπτωση προκύπτουσες ιδιαιτερότητες.

Τα νέα μέτρα περιλαμβάνουν προγράμματα αναδασώσεων, προστατευτικές διατάξεις για φυτά και ζώα υπό εξαφάνιση (με πρώτο είδος το λύκο που απειλείται ιδιαίτερα), διατάγματα προστασίας των φυσικών χώρων και τοπίων, που απαγορεύουν την εγκατάσταση βιομηχανικών μονάδων σε ευαίσθητες οικολογικά περιοχές αποτελώντας αναμφίβολα τα προοδευτικότερα και πλέον πρωτοποριακά της εποχής τους. Σχεδιάζονται επίσης ειδικά νομοθετικά μέτρα για την προστασία βιοτόπων άγριας φύσης, στο πλαίσιο του σεβασμού της ιερότητας του γερμανικού δάσους, και ιδρύονται τα πρώτα παγκοσμίως εθνικά πάρκα, οριοθετώντας τις προστατευόμενες περιοχές. Και όλα αυτά στην υπερβιομηχανική Γερμανία του μεσοπολέμου!

Η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία του Hess και της Πράσινης Πτέρυγας είναι το πολυνομοσχέδιο Reichsnaturschutzgesetz (Νόμος Προστασίας της Φύσης), που ψηφίζεται την 1η Ιουλίου του 1935 και παραμένει σε ισχύ ως το 1976, οπότε και αντικαθίσταται από ελαστικότερο από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας. Το πρωτοφανές για την εποχή του θεσμικό και νομικό πλαίσιο καθιερώνει τα κριτήρια για την προστασία της χλωρίδας, της πανίδας και των φυσικών μνημείων. Αλλά κυρίως περιορίζει δραστικά την εμπορική αξιοποίηση των τελευταίων περιοχών με άγρια φύση στη χώρα, ενώ απαιτεί από κάθε αξιωματούχο σε ομοσπονδιακό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο να ενημερώνει έγκαιρα τις υπεύθυνες για την εφαρμογή του αρχές πριν προχωρήσει σε οποιαδήποτε ενέργεια παρέμβασης στο περιβάλλον.

Ο Επίτροπος για την Προστασία της Φύσης, Walter Schönichen, το ανακηρύσσει σε κορωνίδα των προσδοκιών των λαϊκών (völkisch) κινήσεων, ενώ ο διάδοχός του, Hans Klose, το χαρακτηρίζει το αποκορύφωμα για την Προστασία της Φύσης της Γερμανίας και αναμφίβολα ευθυγραμμίζει το κόμμα με την οικολογική διανόηση στη χώρα, ενσωματώνοντας στον Εθνικοσοσιαλισμό την περιβαλλοντική συνείδηση. Μια από τις εντυπωσιακότερες ενέργειες αυτού του δυναμικού οικολογικού ρεύματος εστιάζεται στα αλλεπάλληλα μέτρα για την προστασία των ζώων. Το 1932 ήδη, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος προτείνει στο Reichstag νομοσχέδιο για την απαγόρευση της ζωοτομίας, δηλαδή των τομών σε ζώντα ζώα για τελετουργικούς ή πειραματικούς σκοπούς, ενώ στις 21 Απριλίου του 1933 σχεδόν αμέσως μετά την άνοδο του κόμματος στην εξουσία, ψηφίζεται το πρώτο σχετικό νομοσχέδιο που αφορά τη λειτουργία των σφαγείων, απαγορεύοντας τη σφαγή ζώων σε αδιευκρίνιστες ή αμφιλεγόμενες συνθήκες που δεν ελέγχονται από τις αρμόδιες αρχές.

Τη σκυτάλη παραλαμβάνει το υπουργείο Εσωτερικών του ομόσπονδου κρατιδίου της Πρωσίας, που τρεις ημέρες αργότερα, στις 24 Απριλίου, ενεργοποιεί διάταγμα απαγόρευσης της σφαγής ποικιλόθερμων (κυρίως ερπετών), που ακολουθείται από το διάταγμα απαγόρευσης της ζωοτομίας στις 16 Αυγούστου. Στις 24 Νοεμβρίου του 1933 ψηφίζεται, σε ομοσπονδιακό πλέον επίπεδο, το νομοσχέδιο Reichstierschutzgesetz (Νόμος Προστασίας των Ζώων) που, μεταξύ άλλων, απαγορεύει την κακομεταχείριση των ζώων, τη χρήση τους σε κινηματογραφικές παραγωγές ή άλλα δημόσια θεάματα που ενδεχομένως προκαλούν πόνο και προβλήματα στην υγεία τους και καταργεί τη διάκριση μεταξύ οικόσιτων και αγρίων ζώων. Οι δύο υπεύθυνοι της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής του υπουργείου Εσωτερικών, Clemens Giese και Waldemar Kahler, που σχεδιάζουν και καταθέτουν το νομοσχέδιο, εξηγούν το νομικό σκέλος του σκεπτικού τους, τονίζοντας ότι στόχος του νομοσχεδίου είναι να προστατευθεί το ζώο για χάρη του εαυτού του (και όχι για χάρη του ανθρώπινου συμφέροντος απ’ αυτό), μετατρεπόμενο σε υποκείμενο προστασίας πέραν όλων των ορίων των υπαρχουσών διατάξεων. Διευκρινίζεται πως νομικά υποκείμενα, σύμφωνα με τις νέες διατάξεις του νομοσχεδίου, είναι όλα τα έμβια όντα με τη γενική έννοια του όρου και όσα βιολογικά χαρακτηρίζονται ζώα, χωρίς διάκριση οικόσιτου, κατοικίδιου ή αγρίου, χωρίς οριοθέτηση ανώτερου και κατώτερου, χρησίμου ή επικινδύνου για τον άνθρωπο. Στις 23 Φεβρουαρίου του 1934, το υπουργείο Εμπορίου και Απασχόλησης της Πρωσίας εισάγει με διάταγμα την υποχρεωτική αγωγή των νόμων περί προστασίας στην πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ακολουθεί, στις 3 Ιουλίου, το διάταγμα περιορισμού της δράσης των κυνηγών, ενώ μετά τη διεθνή διάσκεψη για την προστασία των ζώων στο Βερολίνο το 1934, εισάγονται σε ομοσπονδιακό επίπεδο, τα διατάγματα απαγόρευσης σφαγής ποικιλοθέρμων και υποχρεωτικής αγωγής των νόμων για την προστασία των ζώων, με την εισαγωγή και της οριοθέτησης προστατευόμενων περιοχών για την προστασία των υπό εξαφάνιση ειδών.

Σήμερα οι αμφισβητήσεις και οι διαστρεβλώσεις του συστημικού φιλοσημιτικού πολιτικού φερέφωνου  , συνοψίζονται στα εξής: Η ζωοφιλική πολιτική του Γ’ Ράιχ, κατά αυτούς, είχε ως στόχο να δημιουργήσει ένα συμβολικό σύστημα που στην ουσία στόχευε τους Εβραίους. Ελπίζω να σας άρεσε το ανέκδοτο της αντιναζιστικής επιχειρηματολογίας. Στην πραγματικότητα αυτό το επιχείρημα δείχνει ακριβώς την γύμνια τους και την εμπάθεια τους απέναντι σε αυτό το ζήτημα και γενικότερα στον σχολιασμό του Γ’ Ράιχ, καθιστώντας τους αναξιόπιστους και γελοίους. Όλοι αυτοί λοιπόν προωθούν σήμερα «πρωτοποριακά» και «προοδευτικά» πρότυπα οικολογικής συνείδησης προς εφαρμογή. Σύμφωνα με οδηγία της Ε.Ε προβλέπονται τα ακόλουθα:

1. Επιτρέπεται η χρήση ζώων σε πειράματα ακόμη και αν αυτό δεν κρίνεται απαραίτητο. Αρκεί η δικαιολογία πως τα πειράματα γίνονται για φαρμακευτικά σκευάσματα.

2. Επιτρέπει τη χρήση αδέσποτων σε πειράματα. Τα αδέσποτα θα καταλήγουν στο εξής στα εργαστήρια.

3. Θα είναι δυνατή η επαναχρησιμοποίηση ζώων που έχουν χρησιμοποιηθεί ήδη σε πειράματα και έχουν υποστεί «μόνο μέτριου μεγέθους πόνο και στρες». Πρακτικά αυτό σημαίνει πως ένα ζώο μονάχα νεκρό θα σταματήσει να υφίσταται τα πειράματα!

4. Τα πειράματα μπορούν να γίνονται χωρίς αναισθησία

5. Νομιμοποιούνται τα ηλεκτροσόκ, με στόχο να είναι τα ζώα αβοήθητα και να μην «αντιστέκονται» στα πειράματα…

6. Τα ζώα θα μπορούν να απομονώνονται από τα υπόλοιπα και να έρχονται σε επαφή μονάχα με ανθρώπους.

7. Χωρίς αναισθησία θα γίνονται και οι τομές στον θώρακα για «ερευνητικούς σκοπούς».
Πρόκειται για ανανέωση του περιεχομένου μιας οδηγίας του 1986 (Directive 86/609/EEC), που έγινε στις 8 Σεπτεμβρίου 2010 από τους «ηθικούς» Ευρωπαίους νομοθέτες… Το γεγονός αποσιωπήθηκε σκοπίμως από τα ΜΜΕ, μια και τέτοια γεγονότα δεν θεωρούνται αρκετά σημαντικά ώστε να τα γνωρίζουμε…

Β. Ξ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s