Δράσε όταν πρέπει!

στις

Το παρόν αποτελεί μια αναγκαία συμπλήρωση στο προγενέστερο άρθρο: Δράση ή Αδράνεια; Αγώνας για Ελευθερία ή Θάνατος;. Στο άρθρο εκείνο είχαμε μιλήσει για την σημασία της Δράσης σε ένα πέλαγος αδράνειας. Την αξία της ατομικής πρωτοβουλίας προ της γενικής αποχαύνωσης. Είπαμε ότι μια μεμονωμένη δράση, μια μάχη, μπορεί να είναι πιο σημαντική και απ’ ολόκληρο τον πόλεμο καθώς θα διαμορφώσει συνθήκες και συνειδήσεις τόσο στην κοινωνία όσο και σε αυτούς τους ίδιους τους αγωνιστές. Καταλήξαμε, λοιπόν, πως: «το «κάτι» είναι καλύτερο από το τίποτα».

Δυστυχώς, όμως, δεν φαντάστηκα ότι υπάρχουν τόσο νοσηροί και τυχοδιωκτικοί εγκέφαλοι όπου, αυτό, θα το μετέφραζαν ως: «οτιδήποτε είναι καλύτερο απ’ το τίποτα»! Θεωρούσα περιττό να αναλύσω εκτενώς κάτι τόσο πασιφανές και αυτονόητο. Είναι κάτι που μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα…

Ορμώμενος από πολύ θλιβερές και προσβλητικές εικόνες, τόσο αισθητικά όσο και ιδεολογικά, εικόνες ντροπής που δεν θέλω επ’ ουδενί να αναπαράγω, ούτε καν ως το κακό παράδειγμα, πρέπει να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου προς κάθε έναν και κάθε μία που θεωρεί τον εθνικιστικό χώρο ένα άβουλο ποίμνιο πάνω στο οποίο μπορεί να ασελγήσει με όποιον αρρωστημένο τρόπο σκαρφιστεί. Ο εθνικιστικός χώρος πρέπει να αντιδράσει! Πρέπει να δράσει πρώτα πάνω στο ίδιο του το σώμα ξεψωρίζοντας το. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να φτάσουμε στο μηδέν, στη βάση. Διότι για όσους δεν το έχουν ακόμα αντιληφθεί ο Εθνικισμός στην Ελλάδα δεν είναι στον πάτο, αλλά στον απόπατο. Είναι στο μείον και συνεχίζει ακάθεκτος (περήφανα) την πορεία του στην άβυσσο της παρακμής.

Προσεγγίζοντας, λοιπόν, το μηδέν για να περάσουμε από το κενό της ανυπαρξίας στην «υλική» υπαρκτότητα ενός πραγματικού και φανταστικού υγιούς κινήματος πρέπει να εξαφανίσουμε κάθε τι τοξικό, δόλιο, ύποπτο, ύπουλο και τυχοδιωκτικό ανάμεσα και μέσα μας. Είς ότι αφορά δε την δράση, θα πρέπει να κατανοήσουμε την χαοτική διαφορά και απόσταση που έχει το «κάτι» απ’ το «οτιδήποτε».

Το «οτιδήποτε» είναι η βλακεία, είναι η μαλακία που δέρνει κάθε άχρηστη βιολογική ύπαρξη χωρίς στόχους και ιδεολογία. Είναι όπως το ντύσιμο ένος γυφτο-ράπερ που φοράει ότι βρει μπροστά του… καδένες, καπέλα, γούνες, μπότες, μπέρτες και χρυσά δόντια… Ειναι όπως ο τρελός της γειτονιάς που κόβει βόλτες και φωνάζει στα σοκάκια και τα παιδιά του πετάνε ντομάτες. Είναι σαν παλιά γεροντοπουτάνα που λέει: «ο καλός ο μύλος, όλα τα αλέθει».

Το «κάτι» απ’ την άλλη έχει υπόσταση, δομή και ουσία. Είναι κάτι το μοναδικό, μετρήσιμο και απόλυτο. Μπορεί να είναι και μια μονάδα και όχι ένα σύνολο, μια ομάδα, αλλά αυτή η μονάδα να είναι εξίσου σημαντική και μετρήσιμη σε αξία. Ιδιαίτερα σε ένα χώρο, όπως ο δικός μας, χωρίς δομημένο σύνολο.

Για να γίνεις «κάτι» θέλει προσπάθεια. Θέλει πυγμή, θάρρος και αποφασιστικότητα. Πρεπει να κοπιάσεις και να ματώσεις για να κάνεις κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί ή δεν θέλει να κάνει. Πρέπει να σχεδιάσεις και να δράσεις βάση αυτού, όχι να κάνεις του κεφαλιού σου. Πρέπει να ξεπεράσεις τους φόβους σου, πρέπει ίσως και να θυσιαστείς ή να θυσιάσεις κομμάτια της ζωής σου.

Το «κάτι» δεν είναι απερισκεψία, είναι συγκροτημένη σκέψη ακολουθούμενη από ενέργεια, από Δράση. Δεν είναι, ούτε πρέπει να είναι, ματαιοδοξία ή καπρίτσιο, αλλά ηρωική αυταπάρνηση. Είναι ακόμα και η απόρριψη ευρύτερων σχεδιασμών ή πιθανών συμμαχιών, μπρος στην ανάγκη για ρίξιμο στη όποια μάχη είναι επιτακτικό να κερδηθεί.

Μια δράση, όμως, που υπονομεύει τον «πόλεμο» δεν είναι θεμιτή ακόμα κι αν τελικά κερδηθεί. Η δράση για την δράση, αν δεν αποτελεί κύκνειο άσμα, θα πρέπει να γίνεται εντός ορίων και πλαισίων που δεν ματαιώνουν τα ευρύτερα σχέδια μας, που δεν αμαυρώνουν το ήθος και την ιστορία των υπολοίπων μαχητών, ούτε και φυσικά τους απογοητεύουν. Διότι είναι χίλιες φορές προτιμότερο να κρατήσεις δυνάμεις (και αξιοπρέπεια) παρά να πεθάνεις (ξεφτηλιστείς) σε μια μάχη δίχως ουσία και πρακτικό αντίκτυπο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, λοιπόν, είναι προφανές πως το τίποτα είναι καλύτερο από το οτιδήποτε.

Σκόρπιες, ανοργάνωτες και επιπόλαιες κινήσεις δεν πετυχαίνουν τίποτα περισσότερο απ’ το να επιβεβαιώνουν στον εχθρό την ανυπαρξία και το μηδέν απ’ το οποίο εκπηγάζουν. Είναι όπως οι τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις μιας κατσαρίδας που κείτεται στην πλάτη της πριν πεθάνει. Αν πρόκειται δε για οργανωμένο σχέδιο πρόκλησης εντυπώσεων, ντόρου, τότε μιλάμε απλά για μια υπερήφανη μαλακία, τόσο «straight», όσο ο δρόμος απ’ το Μαρκομιχελάκειο στην Κασταλία…

«Τον έξυπνο και τεμπέλη τον κάνεις αρχηγό, τον έξυπνο και εργατικό τον κάνεις επιτελάρχη, τον βλάκα και τεμπέλη τον κάνεις στρατιώτη, τον βλάκα και εργατικό τον εκτελείς επί τόπου». Ναπολέων Βοναπάρτης

Αλέξανδρος Τζούλιος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s