Το Χρέος μας ως Εθνικιστές

στις

Όποιος μέχρι σήμερα δεν έχει αντιληφθεί ότι βρισκόμαστε στην αρχή μιας οικονομικής κρίσης πολύ χειρότερης και πολύ πιο πραγματικής από την τελευταία του 2009, μάλλον θα ξυπνήσει πολύ απότομα. Όπως θα έχετε ακούσει, έχουν ήδη εγκριθεί τα πρώτα «πακέτα ενίσχυσης», τα πρώτα δισεκατομμύρια των τοκογλύφων τα οποία θα κληθούμε να αποπληρώσουμε τις επόμενες δεκαετίες μαζί με τους υπέρογκους τόκους που θα τα συνοδεύουν και φυσικά μαζί με όσα δεν έχουμε ακόμα αποπληρώσει. Σα να μην έφτανε αυτό, ο φόβος που έχει κατακλύσει την κοινωνία, έχει γονατίσει την αγορά και τον τουρισμό και αυτό είναι δεδομένο πως θα επιφέρει αυξήσεις τιμών, κλείσιμο καταστημάτων και ένα τεράστιο κύμα απολύσεων. Και να είστε βέβαιοι πως στο τέλος της ημέρας αυτοί που θα παραμείνουν στις θέσεις τους και θα αναπληρώσουν ορισμένες απ’ τις χαμένες, θα είναι οι χαμηλόμισθοι ξένοι και κανένας άλλος.

Φτάνουμε συνεπώς σε ένα ερώτημα το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει βαθύτατα τον εθνικιστικό χώρο. Ποιο είναι το χρέος μας ως Εθνικιστές σήμερα; Πως πρέπει να κινηθούμε εμείς ως μονάδες και ως σύνολα (για όσους ανήκουν σε κάποια ομάδα) εμπρός στην επικείμενη οικονομική κατάρρευση και τα δεκάδες εθνικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που θα προκύψουν ως απόρροια αυτής;

Η αυθόρμητη απάντηση των περισσοτέρων πιθανώς θα είναι: «να αντισταθούμε! Να βγούμε έξω και να πολεμήσουμε». Οπότε αν αυτή είναι η άποψη και η πρόταση της πλειοψηφίας, ο αγώνας δηλαδή κατά των δημοκρατικών κυβερνήσεων με δράσεις και κινητοποιήσεις, θα πρέπει να εξετάσουμε το πώς ακριβώς θα γίνει αυτό, αν κι εφόσον θέλουμε το τελικό αποτέλεσμα να ταυτίζεται με τον απώτερο σκοπό μας. Δηλαδή την ανάληψη της εξουσίας και όχι με μία σειρά αποτυχημένων ενεργειών, απογοητεύσεων και διώξεων. Αν κι εφόσον θέλουμε να πράττουμε συνειδητά και στρατηγικά και όχι απλώς να αντιδρούμε στα ερεθίσματα της Δημοκρατίας ως λαγοί που κυνηγούν ένα καρότο ή ακόμα χειρότερα ως μια άλλη 5η Φάλαγγα.

Ο Λαός κι Εμείς

Τα τελευταία χρόνια μας έδειξαν μονάχα ένα πράγμα: πως η ευρεία μάζα του λαού είναι διατεθειμένη να παλέψει για… τίποτα απολύτως. Μόνο ένα μικρό κομμάτι, το οποίο είναι σαφέστατα υποκινούμενο από πολιτικούς φορείς και σκοπιμότητες, κατεβαίνει στο δρόμο για να «διεκδικήσει» πράγματα. Από τους «Αγανακτισμένους», μέχρι τους «Μακεδονομάχους» στα πρόσφατα συλλαλητήρια, έως το ΠΑ.ΜΕ και τα διάφορα άλλα συνδικάτα και εργατικά σωματεία της Αριστεράς. Ακόμα κι αυτό το κομμάτι του λαού, όμως, έχει πλέον συρρικνωθεί σημαντικά. Καταλυτικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά, μιας και αυτή ήταν που ξεσήκωνε το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού. Με το που έδειξε πως δεν διαφέρει σε τίποτα από την Δεξιά, ο κόσμος που είχε εναποθέσει τις τελευταίες του ελπίδες σε αυτήν, απογοητεύτηκε και κλείστηκε στο σπίτι. Στον αντίποδα, οι χριστιανο-ακροδεξιοί που κινητοποιούνταν πατροπαράδοτα από διάφορους φορείς της Δεξιάς, ως δυσαρεστημένοι νεοδημοκράτες, «αντινεοταξίτες» καλόγεροι ή χρυσαυγίτες αποτελούν και αυτοί παρελθόν καθώς ως γνωστόν η Χρυσή Αυγή αυτοκτόνησε και όλοι οι υπόλοιποι έχουν συνταχθεί από καιρό με τον Κούλη. Ενώ τέλος, οι αναρχικοί, ως το πιο ζωντανό και πολυπληθές κίνημα των τελευταίων ετών μοιάζει να έχει γονατίσει μετά το μπαράζ διώξεων και απειλών που έχει δεχθεί. Το παραδέχονται άλλωστε και μόνοι τους.

Σαφώς και ο παραπάνω «λαός» δεν έχει καμία σχέση με εμάς και τις ιδέες μας, όμως είναι χρήσιμο να αναλύσουμε αντικειμενικά την κατάσταση ώστε να δούμε τι έχει απομείνει όρθιο, τι θα αντιμετωπίσουμε στον δρόμο και ποιους μπορούμε να πάρουμε μαζί μας. Ποιοί είναι, τέλος πάντων, διατεθειμένοι να διεκδικήσουν το οτιδήποτε.

Σήμερα λοιπόν, εν μέσω κορονοϊού, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν πλήρως υποταγμένο λαό. Ένα λαό που παρακολουθεί την καταστροφή του χωρίς καν να μιλάει, πόσο μάλλον να βγαίνει στον δρόμο. Είναι λες και παρακολουθούν κάποια ταινία για άλλη χώρα, κάποιο ντοκιμαντέρ, που όπου να ναι θα τελειώσει. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, σήμερα, έχει την παγιωμένη εντύπωση πως ότι κι αν γίνει θα μας σώσουν οι ξένοι με τα οικονομικά τους πακέτα και πως η όποια αντίσταση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα καθώς τόσο η κυβέρνηση, όσο και όλα τα υπόλοιπα κόμματα υπακούν άνωθεν εντολές. Άρα, για εμάς ως Έλληνες, σύμφωνα με αυτή τη λογική μένει μόνο ο ρόλος του καμπάρσου (του δούλου) αφού οι πρωταγωνιστές του σόου έχουν προ πολλού βολευτεί στα κλιμάκια της εξουσίας, ενώ οι σκηνοθέτες κατοικούν μόνιμα στο εξωτερικό… Και αυτό είναι κάτι που ο μέσος πολίτης το έχει αποδεχθεί πλήρως. Γι’ αυτό και το μόνο που τον νοιάζει είναι η επιβίωση του. Να βρει μια δουλειά ακόμα και με 350€ για να έχει να φάει μισό πιάτο φαί την επόμενη μέρα και να πει ότι τουλάχιστον δεν ζει στον δρόμο.

Αγνοεί πλήρως ότι ο Ατομικισμός είναι αυτός που μας έφερε σε αυτό το κατάντημα. Νομίζει πως φταίνε οι ξένοι τραπεζίτες ή οποίος άλλος πιστεύει πως ορίζει το μέλλον μας. Υποβαθμίζει τις προδοσίες και τα πισογυρίσματα των πολιτικών θεωρώντας τους πιόνια που έκαναν ότι έκαναν για να σώσουν τον κ..λο τους! Γιατί ακριβώς το ίδιο θα έκανε στην θέση τους και αυτός. Γιατί το πρόβλημα ήταν και είναι ο Ατομικισμός. Και οι πολιτικοί που έχουμε αντικατοπτρίζουν, αν όχι την πλειοψηφία, τότε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του λαού μας. Είναι οι πολιτικοί που μας αξίζουν, οι πολιτικοί που ικετέψαμε και γλύψαμε για να μας εξουσιάσουν και να μας σώσουν! Και παρ’ όλη την απελπισία μας, στο τέλος τους συγχωρούμε. Κι όχι απλά τους συγχωρούμε, αλλά τους δίνουμε και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη ευκαιρία. Γιατί: «εμείς δεν είμαστε άξιοι. Αυτοί έχουν τις γνώσεις και τις επαφές, αυτούς βλέπουμε στα κανάλια, οπότε και απ’ αυτούς θα επιλέξουμε ποιοί θα μας διοικήσουν. Σάμπως εμείς τι ξέρουμε να κάνουμε; Υπάλληλοι είμαστε…». Αυτά σκέφτεται καθημερινά ο παραιτημένος νεοέλληνας.

Από την άλλη, όπως είπαμε, οι επαναστάτες (πάσης πολιτικής προέλευσης) απογοητεύτηκαν, ενώ όσοι μπορούν να αντιληφθούν τι γίνεται και το τι έπεται δεν έχουν κατέβει ποτέ μέχρι σήμερα στο δρόμο γι’ αυτό και τώρα φοβούνται να το κάνουν, αφού δεν γνωρίζουν καν το πως. Και φυσικά δεν εμπιστεύονται και κανένα πολιτικό χώρο για να συνταχθούν μαζί του ή έστω να ζητήσουν βοήθεια. Κάπου εδώ, λοιπόν, αρχίζει ο δικός μας ρόλος.

Το κομμάτι αυτό του λαού εκφράζεται δημοσκοπικά από την Αποχή η οποία συνεχώς αυξάνεται. Ενώ είναι οι ίδιοι που βλέπουμε να αντιδρούν ως απλοί κάτοικοι, απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα, ενάντια στον λαθροεποικισμό και τις «δομές φιλοξενίας». Είναι οι πολίτες εκείνοι που κατεβαίνουν στον δρόμο ανοργάνωτοι, κρατώντας συνήθως μόνο ελληνικές σημαίες, και που όταν τους επιτίθονται τα ΜΑΤ ανοίγουν κουβέντες μαζί τους, προσπαθώντας να τα πιάσουν στο φιλότιμο μπας και σταματήσει το ξύλο και τα χημικά. Η στάση τους αυτή δηλώνει πως δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος και αντ’ αυτού εστιάζουν, είτε στον ξένο που εγκληματεί, είτε στον «κακό» Ερντογάν που μας τους στέλνει. Παραγνωρίζουν πλήρως τον προδοτικό ρόλο του κράτους και των σωμάτων «ασφαλείας» του.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, έχουμε δύο μεγάλες κατηγορίες: τους απογοητευμένους και τους φοβισμένους. Ενώ εκείνοι οι λίγοι που καταφέρνουν να σπάσουν το ψυχολογικό φράγμα του φόβου και να βγουν στο δρόμο, τους ανοίγουν με συνοπτικές διαδικασίες το κεφάλι κι έτσι γυρνούν πίσω ακόμα πιο φοβισμένοι και απογοητευμένοι.

Μέσα σε αυτό το λαό υπάρχει και μια χούφτα Εθνικιστών και Εθνικοσοσιαλιστών που ψάχνει πρόσφορο έδαφος να δράσει. Που ψάχνει ευκαιρίες για να δείξει στην κοινωνία τις ιδέες της και να την παρακινήσει να πολεμήσει γι’ αυτές. Χωρίς, όμως, να έχει βρει τον κατάλληλο τρόπο για το πετύχει. Έτσι πράττει μια σειρά από λάθη τα οποία θα δούμε παρακάτω.

Εις ότι αφορά τον «χώρο», τα προηγούμενα χρόνια μας έδειξαν και κάτι άλλο. Ένα κομμάτι του λαού ακολούθησε τον Εθνικισμό μόνο όταν αυτός απέκτησε ποσοστά, βουλευτικό βήμα και δημοκρατικό «κύρος». Διότι αυτό το κομμάτι του λαού πιστεύει πως μόνο μέσα απ’ το σωλήνα του συστήματος μπορεί να βρεθεί λύση. Πως διαφορετικά είσαι ένα τίποτα, ενώ με το που πιάσεις καρέκλας και φορέσεις κουστούμι αποκτάς αυτομάτως υπόσταση. Πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Και φυσικά, αυτό είναι κάτι που βολεύει απόλυτα τους φιλόδοξους και φιλοχρήματους «πατριώτες» και «εθνικιστές» που δεν ψάχνουν τίποτα περισσότερο από ένα κοινό για παλαμάκια κι ένα παχυλό μισθό.

Γι’ αυτό και το μόνο που κάνουν είναι να ιδρύουν κόμματα. Γι’ αυτό και καμία αλλαγή δεν επέφερε ποτέ στην ελληνική κοινωνία κανένα «πατριωτικό» ή «εθνικιστικό» κόμμα. Γιατί δεν ήθελε να αναταράξει τις συνειδήσεις και τις νόρμες του λαού. Ήθελε απλά και μόνο να τις εκμεταλλευτεί για δικό του όφελος, για να πάρει ένα κομμάτι της πίτας. Τι άλλο θα μπορούσε να παράξει η ματαιότητα και ο καιροσκοπισμός τους; Τίποτα απολύτως.

Το δικό μας Χρέος

Το δικό μας χρέος και η δικιά μας στόχευση πρέπει να είναι στον αντίποδα αυτού που λέγεται «χώρος» και παλαιοκομματισμός. Μακριά από κάθε πρακτική που έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα. Μακριά από την πολιτική ορθότητα, τον ξύλινο λόγο, τις ασφαλείς επιλογές και την κούφια αντίδραση. Ο δικός μας στόχος -και αναφέρομαι μονάχα στους ιδεολόγους, όχι σε όσους λιγουρεύονται καρέκλες- πρέπει να είναι η αλλαγή της κοινωνίας. Και η αλλαγή της κοινωνίας δεν έχει καμία σχέση με την ανάληψη της εξουσίας, για τον απλούστατο λόγο ότι για να επιτευχθεί απαιτείται ένα τεράστιο βάθος χρόνου. Οπότε ακόμα κι αν μια Εθνική κυβέρνηση πάρει την εξουσία, θα πρέπει να μείνει σε αυτήν τόσο ώστε να καταφέρει να μπολιάσει με τις ιδέες της τις νέες γενιές που θα βρίσκονται στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, αν κι εφόσον θελήσει να αφήσει πίσω της κάποιο ουσιαστικό έργο και όχι απλά μια «καλή» διακυβέρνηση.

Επειδή, λοιπόν, το έργο αυτό είναι υπέρογκο και απαιτεί την αφιέρωση ολόκληρης της ζωής μας έτσι ώστε να δημιουργηθούν βάσιμες ελπίδες επιτυχίας, το επιλέγουν πάρα πολλοί λίγοι. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο αυτούς τους λίγους και καλούς πρέπει πάση θυσία να τους προστατεύσουμε.

Τα λάθη που πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε:

1) Επιπόλαιες ενέργειες. Κινήσεις και δράσεις που υπονομεύουν όχι μόνο το σκοπό, αλλά και την ίδια μας τη ζωή. Πρέπει να αποδεχτούμε πως ο καιρός των ηρωισμών έχει παρέλθει οριστικά. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι σήμερα χρειαζόμαστε πολλές μικρές νίκες, όχι παράτολμες δράσεις αυτοκτονίας για μια «μεγάλη» νίκη. Το πρώτο μας μέλημα σήμερα θα πρέπει να είναι ο εαυτός μας, υπό την έννοια της αυτοπροστασίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των υγιών εκφραστών των ιδεών μας, όσο αντιφατικό και αντι-εθνικιστικό κι αν ακούγεται αυτό. Εμείς είμαστε οι φορείς των ιδεών και μέσα από εμάς θα έρθει η αλλαγή, οπότε εμείς σήμερα είμαστε το πιο πολύτιμο κομμάτι αυτού του λαού. Δεν είμαστε, όμως, ανώτεροι από το λαό. Πρέπει να αποτινάξουμε κάθε έννοια μισανθρωπισμού και ψευτο-υπερηφάνειας. Δεν είμαστε τίποτα μέχρι να επιτύχουμε τους σκοπούς μας. Η αντίληψη αυτή της «Αξίας» μας πρέπει να εξυπηρετεί μόνο το κομμάτι της αυτο-προστασίας μας. Διότι αν χαθεί το Μέτρο χάνεται και ο Σκοπός. Και τότε τίποτα δεν διαχωρίζει τον Εθνικιστική απ’ τον φιλελεύθερο Ατομικιστή.

2) Ασφαλείς ιδεολογικές επιλογές. Αυτό αφορά μόνο όσους έχουν «αντιεμπορικές» ιδέες και τις κρύβουν. Για όλους τους άλλους δεν υπάρχει τίποτα πέρα από μελέτη μέχρις ότου αντιληφθούν τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο γύρω τους και ποιός είναι ο δρόμος. Ο καιρός για τις γλυκές κουβέντες και τους ονειρικούς κόσμους έχει παρέλθει. Όποιος το 2020 δεν έχει πάρει ακόμα χαμπάρι ότι η Ελλάδα τελείωσε και πάνω της μείναμε μια χούφτα άνθρωποι για να διαφυλάξουμε τη Φυλή, τις Αξίες και τα Ιδανικά του αρχαίου κόσμου και αντ’ αυτού κοιτάει πως να γίνει πιο αρεστός και εμπορικός τότε αυτός ο άνθρωπος δεν έχει και δεν πρέπει να έχει την παραμικρή σχέση με τον χώρο μας. Σκοπός μας δεν πρέπει να είναι το βόλεμα. Το να αποκτήσουμε κοινό και φίλους προσποιούμενοι ότι έχουμε τις ίδιες απόψεις. Αλλά να εισάγουμε σταδιακά το λαό στον δικό μας κόσμο, όπως ακριβώς έκαναν και πέτυχαν όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί χώροι. Δεν είναι οξύμωρο ότι ο Εθνικιστής που πρεσβεύει την φυσική τάξη πραγμάτων και τρόπο ζωής, φοβάται να μιλήσει ανοιχτά για τις ιδέες του για να μην γίνει «κακός», ενώ οι Αριστεροί -που τόσο μισεί- κάνοντας ακριβώς αυτό έφτασαν να τον κυβερνούν; Οι άνθρωποι που πρέσβευαν την αντιστροφή των αξιών, που κήρυξαν πως δεν υπάρχουν φύλλα και φυλές ή πως το άτομο, το Εγώ, και η Ύλη είναι ανώτερο του συνόλου και των Ιδεών, κατάφεραν να επικρατήσουν διατρανώνοντας περήφανα τις άρρωστες απόψεις τους απέναντι σε ένα κόσμο βαθιάς προκατάληψης και συντηρητισμού. Κι αντί εμείς σήμερα να κάνουμε ακριβώς το ίδιο, κρυβόμαστε και μετράμε τα λόγια μας μην τυχόν και χάσουμε κάνα φίλο ή προσβάλλουμε κανέναν. Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως το να διαφθείρεις έναν άνθρωπο είναι πολύ πιο εύκολο, απ’ ότι να τον πείσεις να μείνει πιστός σε αξίες και ιδανικά. Οι ιδέες μας, όμως, είναι το φυσικό, το πηγαίο φυλετικό συναίσθημα που ούτως ή άλλως υπάρχει μέσα σε όσους είναι πραγματικοί Έλληνες. Οπότε εμείς, σήμερα, μπορεί να μην έχουμε την Ύλη (το Χρήμα), αλλά έχουμε κάτι πολύ ανώτερο και αυθεντικό, το Αίμα!

3) Κομματική εξάρτηση. Είναι καιρός να παραδεχτούμε πως ουδέποτε υπήρξαμε Αυτόνομοι. Πέρα από δύο – τρεις οργανώσεις και λιγοστές αυτόνομες μονάδες, όλοι οι υπόλοιποι είχαν και έχουν αγαστές σχέσεις με δεξιά και ακροδεξιά κόμματα, ανθρώπους και φορείς (εφημερίδες, περιοδικά, σάιτ κλπ). Ανταλλάσσουν μέλη, απόψεις, έως και τραπεζικούς λογαριασμούς… Στόχος των υγιών πρέπει να είναι η Αυτονομία και η Αυτοοργάνωση. Μακριά από κάθε έκφανση της Δεξιάς και του Συντηρητισμού. Μακριά ακόμα και απ’ τις εκδηλώσεις και τα αστεία καλέσματα τους. Κάθε μας συμμετοχή σε ακροδεξιές φιέστες και λαϊκά πανηγύρια είναι ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο του εθνικιστικού κινήματος. Ας σταθούμε επιτέλους στα πόδια μας και ας πάψουμε να κλαίμε σαν ανήμπορες χήρες πάνω από το πτώμα της «Ένωσης».

4) Θρησκευτική εξάρτηση. Ένα τραγικό λάθος των τελευταίων ετών είναι η δογματική προσκόλληση στην εκκλησία και την χριστιανική πίστη. Έχουμε πλάσει μια ελληνική ορθοδοξία η οποία υπάρχει μόνο στην φαντασία μας και πουθενά αλλού, η οποία εκφράζεται από δέκα ημίτρελους ΓΟΧ και πάρα πολλούς πατριώτες και εθνικιστές οι οποίοι με κάποιο μαγικό τρόπο συνδυάζουν την Ιδέα του Έθνους με τον Χριστιανισμό. Δύο έννοιες εξ ορισμού αντίθετες μιας και η μία μιλάει για Αίμα και κλειστά σύνορα, ενώ η άλλη για ισότητα, ελευθερία και αλληλεγγύη μεταξύ όλων των ανθρώπων. Ότι ακριβώς δηλαδή κηρύττουν οι «κακοί» Αριστεροί και Αναρχικοί που τόσο μισούν και πολεμούν οι χριστιανοί Εθνικιστές… Στην πράξη, βέβαια, όλα καταλήγουν σε ένα πράγμα: το Ισλάμ. Κανένας απ’ όλους αυτούς δεν είναι ρατσιστής ή φυλετιστής, απλά φανατικός χριστιανός με την ταμπέλα και μόνο του εθνικιστή, υπό την έννοια ότι επιθυμεί μια χώρα εξολοκλήρου από ελληνόφωνους χριστιανούς. Ελληνόφωνους, όχι Έλληνες! Διότι Έλληνας δεν γίνεσαι, γεννιέσαι. Άρα μια χώρα με δεκάδες χιλιάδες ξένους τους οποίους θα αποδεχθούμε ως ίσους και θα κάνουμε παιδιά μαζί τους με την προϋπόθεση ότι θα βαπτιστούν και θα μιλήσουν ελληνικά, μόνο ως ελληνική δεν μπορεί να νοηθεί. Άρα και αυτό το ιδεολογικό πάντρεμα, μόνο ως Εθνικισμός δεν μπορεί να λεχθεί. Θα ταίριαζαν καλύτερα όροι όπως πατριωτικός κομμουνισμός, αναρχοεθνικισμός, ελληνοχριστιανισμός, χριστιανοδημοκρατία κλπ. Οπότε ο καθένας θα πρέπει σκεφτεί και να αποφασίσει σε τι απ’ τα δυο πιστεύει. Στο Αίμα της Φυλής του ή την ισότητα των ανθρώπων; Διότι αν πιστεύει το δεύτερο βρίσκεται στον λάθος χώρο! Αν, όμως, πιστεύει στο πρώτο τότε θα πρέπει να διαχωρίσει μέσα του την έννοια του θείου/Θεού με την χριστιανική πίστη, εκκλησία και διδασκαλία.

5) Λάθος κοινωνική στόχευση. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει πως αντί να κοιτάζουμε προς τους δεξιούς και τους ακροδεξιούς για πρόσφορο έδαφος για στρατολόγηση νέων μελών, και άρα λιγότερη δουλειά από μέρους μας, θα πρέπει να κοιτάξουμε προς άλλους χώρους, όχι κατ’ ανάγκη πολιτικούς. Χώρους όπως αυτοί που έχουν ήδη ξεκινήσει να δημιουργούνται αυθόρμητα από ακομμάτιστους πολίτες, είτε ως επιτροπές κατοίκων και κινήσεις πολιτών, είτε ως εργατικά σωματεία, πολιτιστικούς/αθλητικούς συλλόγους κλπ. Να στοχεύσουμε στους ζωντανούς! Σε ανθρώπους που έχουν αντιληφθεί την απάτη των κομμάτων και της Δημοκρατίας, που αντιτίθενται στην λαθροεισβολή, στο ξεπούλημα, και τα παράγωγα του Καπιταλισμού. Και απευθυνόμενοι ακριβώς σε αυτό το κομμάτι του λαού που εκφράζεται, όπως είπαμε, δημοσκοπικά από την Αποχή να παρουσιάσουμε ένα εντελώς νέο πρόσωπο και έναν εντελώς νέο χώρο που θα εμπνέει εμπιστοσύνη, σιγουριά και ασφάλεια. Να τους παρουσιάσουμε τους Συναγωνιστές που τόσο έχουν ανάγκη.

6) Χαμηλά ή εντελώς λάθος κριτήρια. Απόρροια της λάθους κοινωνικής στόχευσης είναι μοιραία και η χαμηλή ποιότητα ανθρώπινου δυναμικού. Βασικός και απαράβατος κανόνας κάθε ομάδας/συλλογικότητας θα πρέπει να είναι η φυλετική καθαρότητα των μελών της. Η ιστορία του χώρου μας έχει αποδείξει πως οι σκουρόχρωμοι ακροδεξιοί γίνονται πάντοτε προδότες, ρουφιάνοι και λιποτάκτες. Χρειαζόμαστε λευκούς και μορφωμένους Έλληνες, φορείς ιδεών και στιβαρά πρότυπα άξια προς μίμηση για κάθε απλό πολίτη. Συνεπώς η εμφάνιση δεν αρκεί, πρέπει να συνοδεύεται και από έναν στοιχειωδώς υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Γι’ αυτό και κάθε ομάδα πρέπει να υποβάλει τα υποψήφια μέλη της σε μια σειρά από τεστ πρωτού τα βαφτίσει μέλη. Αντί, λοιπόν, για μπουρδελότσαρκες και ξύδια μέχρι το πρωί, αν κι εφόσον θέλουμε να αρχίσουν να μας παίρνουν στα σοβαρά, θα πρέπει να εξετάζουμε το πνευματικό, διανοητικό, ψυχολογικό και γνωσιακό επίπεδο των μελών/συναγωνιστών με τους οποίους θα βγούμε μελλοντικά στο δρόμο και θα διακινδυνεύσουμε την ασφάλεια και την σωματική μας ακεραιότητα. Έτσι, λοιπόν, πρέπει να θεσπίσουμε αυστηρά κριτήρια εισαγωγής, όπως και ακόμα πιο αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς και ακτιβιστικής πρακτικής. Και οι προεκτάσεις αυτού πρέπει υποχρεωτικά να περιλαμβάνουν και την αξιολόγηση της ιδιωτικής ζωής των μελών. Πράγμα που σημαίνει πως όσο καλός και άξιος αν είναι κάποιος δεν γίνεται να αποτελεί μέλος μια υγιούς οργάνωσης αν ο βίος του δεν συνάδει με τις ιδέες του. Και δεν εννοώ προφανώς να παρακολουθεί ο ένας τον άλλον, αλλά βασικά πράγματα όπως το αν κάποιος έχει σχέση/σχέσεις με αλλοδαπές/αλλοδαπούς, αν είναι κλέφτης, απατεώνας ή ποινικός, αν κάνει χρήση ναρκωτικών κλπ. Όλα αυτά θα πρέπει να αποτελούν αιτίες απομάκρυνσης, αν θέλουμε να λεγόμαστε ιδεολόγοι και όχι πολιτικάντηδες.

7) Περιθωριακή νοοτροπία. Μια δεύτερη απόρροια της χαμηλής ποιότητας ανθρώπινου δυναμικού είναι απόκτηση περιθωριακής νοοτροπίας και τρόπου ζωής. Αφού ψωνίζουμε από το περιθώριο, γινόμαστε μοιραία και ως χώρος περιθώριο. Παράλληλα με αυτό, οι ιδεολογικοί ινστρούχτορες του παρελθόντος φρόντισαν να μας γεμίσουν ηττοπάθεια. Που αλλού έχετε ακούσει αρχηγούς και οπαδούς υποτίθεται δυναμικών και ακτιβιστικών οργανώσεων, να ενστερνίζονται απόψεις όπως: «είμαστε οι ηττημένοι του 45’», «είμαστε οι χαμένοι της ιστορίας». Όποιος θεωρεί τον εαυτό του χήρα ή καλόγρια ας πάει να κλάψει στο πλησιέστερο νεκροταφείο ή στο κατηχητικό της ενορίας τους. Ας αφήσει τους εθνικισμούς και τις επαναστάσεις. Όποιος επίσης θεωρεί τον εαυτό του απόκληρο ή περιθώριο ας πάει καλύτερα σε μια λέσχη καπνιστών, κάνα ΟΠΑΠ play, στην κοινότητα Ιθάκη ή στους ΑΑ Μενιδίου. Στην δικιά μας φυλετική κοινότητα δεν έχει και δεν θα έπρεπε να έχει καμία θέση. Το να αντικαταστήσουμε τον βόθρο της Δημοκρατίας με έναν άλλον που θα αποκαλούμε εθνικιστικό δεν ωφελεί σε τίποτα. Ας παραμείνουμε καλύτερα με τους επαγγελματίες βοθρατζίδες.

8) Απουσία οικονομικών θέσεων. Καθώς οι Εθνικοσοσιαλιστές αποτελούσαν πάντοτε μειοψηφία στον χώρο, η Οικονομία στις θέσεις και στις δράσεις των εθνικιστών πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Οι απόψεις του χώρου για το οικονομικό ζήτημα περιορίζονται σε όλα κι όλα τρία συνθήματα: «δουλειά στον Έλληνα εργάτη», «οι κλέφτες φυλακή-τα κλεμμένα στο λαό» και «όχι στα μνημόνια». Ενώ το υπόλοιπο 95% της ρητορικής μας περιλαμβάνει το «λευτεριά στην βόρεια Ήπειρο και στην Αγιά Σοφιά». Ο λόγος που συμβαίνει αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίος. Προκύπτει από το γεγονός ότι ο «χώρος» σχηματίστηκε στα απόνερα της Δεξιάς κι έτσι τα άτομα και ιδιαίτερα οι αρχηγοί του ουδέποτε σκέφτηκαν να πάνε κόντρα στον Καπιταλισμό, αφού το μόνο που χωρίζει την ΝΔ με την ΧΑ -όπως φωνάζουν τα στελέχη της- είναι ότι εκείνοι δεν έχουν κλέψει, ότι έχουν καθαρά χέρια! Άρα συνεπώς ο Εθνικιστής σήμερα δεν είναι τίποτα περισσότερο απ’ τον «τίμιο» Δεξιό. Το τίμιο λαϊκό παιδί… Αν θέλουμε, λοιπόν, να σοβαρευτούμε σαν χώρος και να αποκτήσουμε κάποιες πιθανότητες ευρύτερης λαϊκής απήχησης, θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε πως χωρίς Σοσιαλιστική οικονομία, χωρίς την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος, κανένα εθνικό κράτος δεν μπορεί να υπάρξει. Ο μόνος Εθνικισμός είναι ο σοσιαλιστικός. Οποιαδήποτε άλλη παραλλαγή ή έκπτωση ιδεών καταργεί αυτόματα την Αξιοκρατία και την βασική μας θέση που λέει ότι: οι ελευθερίες του ατόμου δεν πρέπει να καταπατούν τις ελευθερίες του συνόλου. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, σαφής οικονομικές θέσεις, προτάσεις και λύσεις στα προβλήματα του απλού Έλληνα πολίτη, όπως και ένα σαφές πλάνο εξόδου από την ευρωζώνη με στόχο το εθνικό νόμισμα, παραγωγή και εν τέλει αυτάρκεια. Τα συνθήματα από μόνα τους δεν αρκούν. Χρειάζονται ρεαλιστικά προγράμματα και αγώνας στο πεζοδρόμιο, στο πλευρό του εργάτη, του μισθωτού και του αγρότη. Χρειαζόμαστε μια νέα αντίληψη για το τι θα πει Εθνικισμός!

9) Ιδεολογική ταύτιση με τους πυλώνες της Δημοκρατίας. Είναι οξύμωρο να θέλει κάποιος να πολεμήσει το σύστημα την ίδια ώρα που εκθειάζει τους βασικούς του πυλώνες. Δηλαδή την αστυνομία, το στρατό, την εκκλησία και το κοινοβουλευτικό σύστημα. Η τυφλή εναντίωση μας στην Αριστερά μας έχει οδηγήσει στην εξίσου τυφλή υποστήριξη του οτιδήποτε αυτή πολεμά. Έτσι, λοιπόν, όσο αυτή πολεμάει το κράτος, τόσο εμείς το στηρίζουμε για να τους πάμε κόντρα. Αποτελεί αναμφίβολα πανέξυπνο σχέδιο. Αν, όμως, κάποια στιγμή θελήσουμε να κόψουμε το μητρικό γάλα της Δεξιάς, η οποία μας θρέφει εδώ και δεκαετίες, και να ταυτιστούμε με τις ιδέες που υποτίθεται ότι έχουμε, τότε θα πρέπει να έρθουμε σε σύγκρουση με όλους αυτούς τους φορείς. Και μην φοβάστε, θα βρεθεί και για σας εκλογικό ψωμί, δεν θα το φάει όλο η Αριστερά… Όλο και κάποια καρέκλα θα περισσέψει. Εθνικισμός που εντάσσεται σε δημοκρατικά τόξα και πλαίσια μόνο ως απογοητευμένη και ορφανή Δεξιά μπορεί να νοηθεί!

10) Ανυπαρξία αυτοκριτικής. Η λέξη αυτοκριτική είναι άγνωστη για τους περισσότερους Εθνικιστές. Κι όταν δεν γίνεται αυτοκριτική, δεν μπορεί να υπάρξει και αυτοβελτίωση. Οι περισσότεροι θεωρούν πως είναι «ο ανθός της κοινωνίας»! Γι’ αυτό και αντί για φορείς ιδεών, γίνονται ιππείς καλαμιών. Σχηματίζουν την εντύπωση πως επειδή γνωρίζουν πέντε αλήθειες, που κάποιος άλλος τους έμαθε, και επειδή ενστερνίζονται μια ιδεολογία που κάποιοι άλλοι δόξασαν καθιστώντας την διεθνές φόβητρο, πως είναι αφυπνισμένοι παντογνώστες και σκληροί αγωνιστές! Υιοθετούν την νέα τους ταυτότητα νομίζοντας πως είναι κάποιοι άλλοι αγωνιστές περασμένων εποχών ή φωτεινοί παντογνώστες, έτοιμοι να καθοδηγήσουν το λαό. Από την χαμηλή τους νοημοσύνη προκύπτει και η θέληση τους για αρχηγεία. Ενώ όταν φτιάχνουν οργανώσεις και πολιτικούς φορείς οι οποίοι, μετά από λίγους μήνες, καταλήγουν στα αζήτητα, τότε κατηγορούν τους πάντες εκτός από τον εαυτό τους. Έτσι πορεύεται ο Εθνικισμός τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια, με μια διαρκή ανακύκλωση των εκπροσώπων του υπό διαρκώς νέες ταμπέλες και ιδεολογίες. Γιατί από ένα σημείο και μετά δεν φτάνει να αλλάξεις μόνο ταμπέλα στην οργάνωση, πρέπει να αλλάξεις και ιδεολογία για να πείσεις ότι είσαι κάτι το νέο. Μέσα από αυτούς τους μηχανισμούς, λοιπόν, και σε συνδυασμό με την επιλογή των ασφαλών θέσεων και απόψεων, το στρογγύλεμα των γωνιών που προστάζει κάθε εμπορικό προϊόν, βγήκαν ταμπέλες όπως: εθνοκοινωνισμός, εθνοφυλετισμός, ελληνικός σοσιαλισμός, κοινωνικός εθνικισμός, λαϊκός εθνικισμός, τρίτος δρόμος, τρίτη θέση κλπ. Και όλα αυτά γιατί ποτέ δεν έγινε αυτοκριτική. Το συμπέρασμα πάντοτε ήταν ότι φταίει ο λαός. Άρα πάμε με τα νερά του έτσι ώστε να αγοράσει την πραμάτεια μας.

Ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε σε μια στρατηγική ανασυγκρότηση που θα οδηγήσει σε ένα νέο ξεκίνημα. Με γνώμονα την νεολαία και στόχο την κοινωνική και όχι κομματική επικράτηση, μέσα από συγκροτημένες και αλληλέγγυες δομές, μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι νέο και εντελώς μοναδικό που θα αφήσει το στίγμα του στη χώρα και θα γεννήσει μακροπρόθεσμα ρεαλιστικές ελπίδες για την διεκδίκηση της εξουσίας.

Το μέλλον μας ανήκει!

Αλέξανδρος Τζούλιος

3 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s