1 Νοεμβρίου 2013: Η Αποφράδα ημέρα του Εθνικισμού

στις

Πρώτη δημοσίευση: 1/11/15

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες διαβάζουμε κείμενα στην μνήμη του Γιώργου και του Μάνου, χωρίς όμως κάνεις να έχει τολμήσει μέχρι στιγμής μια συνολική αποτίμηση του τι προηγήθηκε και τι επήλθε της στυγερής δολοφονίας των δύο αδερφών μας. Αυτό, λοιπόν, θα εξετάσουμε σήμερα.

Για πολλούς από εμάς η δολοφονία αυτή αποτέλεσε σταθμό και αρχή για δράση!

Η Χρυσή Αυγή αποτελούσε από την δεκαετία του ’90 την προμετωπίδα του Εθνικισμού στην Ελλάδα, ως η πιο πολυπληθής και δυναμική οργάνωση. Εξέπεμπε πάντοτε, όμως, μια αίσθηση κινδύνου, ειδικότερα μετά την είσοδο της στη βουλή το 2012 και την δημιουργία των συντεταγμένων τμημάτων περιφρούρησης. Αυτών που τα ΜΜΕ χαρακτήρισαν ως: «τάγματα εφόδου».

Ήταν σε όλους ξεκάθαρο πως άπαξ και «έμπαινες», πέρα από το κοινωνικό στίγμα του «χρυσαυγίτη» -με ότι αυτό συνεπάγεται- θα έπαιρνες «δώρο» και μια δικογραφία. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί Συναγωνιστές, μη γνωρίζοντας την εσωτερική κατάσταση της οργάνωσης, την πραγματική ιδεολογία και στόχους της εντάχθηκαν σε αυτήν μετά την δολοφονία του Γιώργου και του Μάνου. Πήραν την γενναία απόφαση να ενταχθούν στους κόλπους της ταυτιζόμενοι με τον αγώνα των δυο αυτών παλικαριών το νήμα της ζωής των οποίων διεκόπη τόσο μάταια και τραγικά, μα και τόσο μεθοδευμένα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τότε κυβέρνηση θέλησε να τελειώσει πολιτικά την ΧΑ και για να το κάνει αυτό επέλεξε τον πιο πρόστυχο και άτιμο τρόπο. Μέσω ενός πρόσφατα θανόντος νονού της νύχτας και δύο σεσημασμένων αναρχοπρεζονιών στα οποία άνοιξε διάπλατα τον δρόμο την μαύρη εκείνη νύχτα. Πράγματα για τα οποία δεν έχει κάνει ΠΟΤΕ λόγο η Χρυσή Αυγή, ούτε και πρόκειται…

Το σύστημα πίστευε ότι μια δολοφονία θα αποτελούσε το απόλυτο ΣΟΚ για τα μέλη και τους ψηφοφόρους της. Θα τους τρομοκρατούσε με απώτερο σκοπό την κομματική της κατάρρευση. Το σχέδιο αυτό, αν και εν μέρη πέτυχε, καθώς όντως μετά το συμβάν αρκετοί εξαφανίστηκαν, δεν κατάφερε να την διαλύσει μιας και αρκετοί Συναγωνιστές παρέμειναν και συνέχισαν να δίνουν ακόμα πιο δυναμικά το παρόν. Αυτός που έβαλε την τελική ταφόπλακα στην Χρυσή Αυγή, όπως και γενικότερα στον Εθνικισμό, ήταν ο ίδιος της ο αρχηγός!

Το βρώμικο αυτό σχέδιο του συστήματος εκφόβισε εν τέλει μόνο τον ίδιο, όπως και την υπόλοιπη ηγεσία, όπου σε συνδυασμό με τις συλλήψεις που ακολούθησαν έφερε μια ώρα αρχύτερα την εντολή για «παύση πυρός» και πολιτική ορθότητα. Την εντολή να σταματήσει η δράση και ο ακτιβισμός και να αρχίσει το κλάμα. Κλάμα γιατί «μας βάζουν φυλακή», κλάμα γιατί «δεν μας παίζουν τα κανάλια», κλάμα γιατί «μας κλείνουν τα μικρόφωνα στη Βουλή», κλάμα για τα ποσοστά που πέφτουν… Ο Εθνικισμός μετατράπηκε σταδιακά σε «Τόλμη και Γοητεία». Μέχρι που ήρθε η ολοκληρωτική κατάρρευση και οι χιλιάδες χρυσαυγίτες σε όλη την Ελλάδα έφτασαν να είναι μερικές δεκάδες. Μέχρι που ακόμα και οι απλοί ψηφοφόροι άρχισαν να γυρνούν μαζικά την πλάτη τους στο κόμμα, αντιλαμβανόμενοι της αλλεπάλληλες κωλοτούμπες.

Φόρος τιμής Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών στο σημείο της δολοφονίας του Γιώργου και του Μάνου (31-10-15)

Η 1η Νοεμβρίου ήταν η αρχή του τέλους του σύγχρονου Εθνικισμού!

Ο Γιώργος και ο Μάνος έχασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τα κομματικά γραφεία της Χρυσής Αυγής. Πέθαναν εν ώρα καθήκοντος για ένα ιδανικό. Που να γνώριζαν ότι το «ιδανικό» αυτό θα πρόδιδε τον αγώνα τους και αντί για αντίσταση θα έκανε την μία δήλωση μετανοίας μετά την άλλη. Που να γνώριζαν ότι ο αγώνας στο πεζοδρόμιο θα μετατρεπόταν σε χαριεντισμούς με το σύστημα μέσα στη Βουλή. Σε χειροφιλήματα από τον Αποστολάκη και τον Ιερώνυμο μέχρι τον Τριανταφυλλόπουλο και τον πρέσβη του Πακιστάν! Που να γνώριζαν ότι στη μνήμη τους, το κόμμα για το οποίο πέθαναν θα μοίραζε πατάτες…!

Το τέλος της δράσης για την Χρυσή Αυγή έφερε σταδιακά την απογοήτευση στους Εθνικιστές. Εκατοντάδες σε όλη την Ελλάδα σταμάτησαν να αγωνίζονται νιώθοντας προδομένοι και εξαπατημένοι. Οι λίγοι που αυτονομήθηκαν δημιούργησαν κάποιες ομάδες που, όμως, λόγο της ιδεολογικής σύγχυσης που τους είχε προκαλέσει τόσα χρόνια η Χ.Α. δεν ήταν σε θέση να βάλουν σωστές βάσεις κι έτσι, μοιραία, έπαυσαν σύντομα την δράση τους, φέρνοντας έτσι ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση.

Σήμερα, τα παιδιά τείνουν να ξεχαστούν. Κάθε χρόνο όλο και λιγότεροι παρευρίσκονται στο μνημείο για να τα τους τιμήσουν εξαιτίας της παρουσίας της Χ.Α.. Τη στιγμή που η Αριστερά εδώ και δεκαετίες ηρωοποιεί από οροθετικούς μέχρι και σαμπουάν μαλλιών (Ηλένια), οι Εθνικιστές λησμονούν τα δυο πιο αδικοχαμένα θύματα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Επιτρέπουμε την καπήλευση του ονόματος τους από την Χρυσή Αυγή, αντί να απαιτούμε την θέσπιση ακομμάτιστης ετήσιας συγκέντρωσης στο σημείο της δολοφονίας, αλλά και δυναμικής πορείας στο κέντρο των Αθηνών, όπως θα έπρεπε τόσα χρόνια να έχει γίνει. Αντί να μοιράζουμε χαρτομάντηλα, ας μοιράσουμε και μια φορά «αγάπη» σε αυτούς που μας λοιδόρησαν και πίστεψαν ότι είμαστε ο εύκολος αντίπαλος. Αντίπαλος που τα παρατάει και δεν αντέχει σε διώξεις, κακουχίες και δολοφονίες, όπως ντροπιαστικά έκανε η Χρυσή Αυγή.

Η ιστορία απέδειξε ποιοί άντεξαν και ποιοί πρόδωσαν. Ποιοί πάλεψαν για τις Ιδέες τους και ποιοί για τις καρέκλες και τις τσέπες τους.

Ας δείξουμε επιτέλους σ’ αυτούς που νόμιζαν ότι θα μας φοβίσουν, ότι ο Φόβος είμαστε Εμείς! Εμείς θα συνεχίσουμε τον Αγώνα και τις Ιδέες του Γιώργου και του Μάνου, Εμείς θα πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω!

Μέχρι την τελική Νίκη!

Αλέξανδρος Τζούλιος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s