Κινηματικές Διαφορές Εθνικιστών – Αριστερών

στις

Συνεχίζοντας απ’ το: «Και τώρα η σειρά μας!», θα αναλύσουμε τις τεράστιες κινηματικές διαφορές που έχουμε Εμείς, ως Έλληνες Εθνικιστές και Εθνικοσοσιαλιστές, με τους Αριστερούς. Διαφορές που, όπως θα δούμε, καθορίζουν τα πάντα. Από την αντιμετώπιση του κράτους, μέχρι την απήχηση της προπαγάνδας μας. Διαφορές, απ’ τις οποίες πρέπει να διδαχτούμε και να μιμηθούμε πολλά, αν θέλουμε να μεγαλώσουμε και να εξελίξουμε το Κίνημα μας. Αν θέλουμε να πάρει και πάλι σάρκα και οστά στην κοινωνία. Αν θέλουμε να φέρει επάξια και όχι εθιμοτυπικά τον τίτλο: «Κίνημα». Αν θέλουμε να αποκτήσει και πάλι Λόγο, έτσι ώστε να μπορεί να επηρεάζει τις κοινωνικό-πολιτικές εξελίξεις της χώρας, μέχρις ότου επικρατήσει!

Διαβάστε επίσης: «Το μέλλον του Εθνικισμού».


Αλληλεγγύη

Ξεκινώντας την απαρίθμηση των κινηματικών μας διαφόρων -με φθίνουσα σειρά από την πιο σημαντική- δεν θα μπορούσε να βρίσκεται στην πρώτη θέση άλλη απ’ την Αλληλεγγύη. Το σήμα κατατεθέν και το μεγαλύτερο όπλο της Αριστεράς!

Παρ’ όλες τις μεταξύ τους κόντρες και διαφορές, οι Αριστεροί είναι πάντοτε αλληλέγγυοι στους δικούς τους οποτεδήποτε βιώνουν επιθέσεις ή διώξεις. Ακόμα κι αν όλο το υπόλοιπο διάστημα η μια πτέρυγα βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με την άλλη, στις δύσκολες στιγμές είναι όλοι ενωμένοι μπρος τον κοινό εχθρό. Από τον Τσίπρα μέχρι τον Κουφοντίνα!

Σαφώς, όμως, για έναν ιδεολόγο αυτό δεν είναι κάτι το ζηλευτό, γι’ αυτό και οι Αναρχικοί που σέβονται τον εαυτό τους δεν διαδηλώνουν πλάι πλάι με καθεστωτικούς, ούτε και δέχονται την βοήθεια τους. Παρ’ όλα αυτά, η πλειοψηφία το κάνει γι’ αυτό και η Αλληλεγγύη είναι η κυριότερη διαφορά τους με Εμάς. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να γράψουμε απλά και μόνο για τις κινηματικές διαφορές Εθνικιστών-Αναρχικών και αντ’ αυτού μιλάμε για ολόκληρο το φάσμα της Αριστεράς. Γιατί χωρίς την Αλληλεγγύη τους θα ήταν ένα τίποτα!

Εις ότι αφορά την Δεξιά… χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι η Ρουφιανιά! Τα πισώπλατα μαχαιρώματα και η διαρκής προσπάθεια όλων να διαλύσουν Εμάς: τους τελευταίους Αυτόνομους Έλληνες Εθνικιστές και Εθνικοσοσιαλιστές. Από την κυβέρνηση που φυλακίζει Συναγωνιστές, μέχρι τους απλούς και ασήμαντους ακροδεξιούς που περνούν τον χρόνο τους δίνοντας στοιχεία στην Ασφάλεια ή κάνοντας αναφορές στα κοινωνικά μας δίκτυα. Απ’ τη στιγμή, όμως, που δεν ανήκουμε στον πολιτικό χώρο της Δεξιάς -όσο κι αν οι αντίπαλοι ή διάφοροι αμόρφωτοι προσπαθούν να μας χρεώσουν εκεί- όλα αυτά είναι αναμενόμενα. Γι’ αυτό και το μοναδικό μας όπλο απέναντι στην βία κράτους και παρακράτους είναι η μεταξύ μας Αλληλεγγύη. Όχι το γλείψιμο σε καθεστωτικούς και ακροδεξιούς, όπως καλά ξέρουν ορισμένοι να κάνουν, νομίζοντας πως έτσι θα τύχουν μιας ευμενούς μεταχείρισης…

Χαρακτηριστικά παραδείγματα: όταν ένας Αριστερός Τρομοκράτης ζητάει άδεια απ’ την φυλακή και δεν την παίρνει, σύσσωμη η Αριστερά σπεύδει να τον υποστηρίξει κάνοντας δράσεις και πορείες σε όλη την επικράτεια, απειλώντας ευθέως το κράτος για περαιτέρω αντίποινα. Αντιθέτως, αν κάποιος από Εμάς πάει φυλακή ή για να δικαστεί, δεν γίνεται, συνήθως, η παραμικρή κινητοποίηση. Τόσο που, αν δεν δοθεί δημοσιότητα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, δεν το μαθαίνει κανείς. Δεν είναι λίγες οι φορές που Συναγωνιστές οδηγήθηκαν στη φυλακή και άτομα που ήθελαν να τους βοηθήσουν ενημερώθηκαν μετά από μέρες ή βδομάδες.

Από τη μια, λοιπόν, έχουμε το: «Η ισχύς εν τι Ενώσει» και απ’ την άλλη το: «Ο θάνατος σου η ζωή μου». Οι Αριστεροί πολεμούν από κοινού τον ίδιο εχθρό και «Εμείς» πολεμάμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Σε αυτούς, νούμερο ένα εχθρός: ο «Φασισμός», σε ‘μας: ο Εσωτερικός!

Το πρώτο βήμα για την οποιασδήποτε μορφής μεταξύ μας ένωση/στήριξη/συνεργασία είναι η συμφωνία επί των κοινών μας εχθρών. Όσο κάποιοι συνεχίζουν να θεωρούν εαυτούς Δεξιούς ή να κάνουν τα γλυκά μάτια στους ακροδεξιούς εξυμνώντας τους βασικούς πυλώνες του κράτους: Στρατό, Εκκλησία, Αστυνομία, θα μας βρίσκουν πάντα απέναντι τους!

Διαβάστε επίσης: «Το χρέος μας ως Εθνικιστές».

Ιδεολογική Ταύτιση

Η δεύτερη τεράστια διαφορά μας, όχι μόνο με τους Αριστερούς ή τους Αναρχικούς, αλλά με όλους τους πολιτικούς χώρους του κόσμου, είναι η ιδεολογική ταύτιση! Και εδώ θα αναφερθώ αποκλειστικά και μόνο σε Εθνικιστές και Εθνικοσοσιαλιστές.

Είμαστε ο πιο χαοτικός και πολυμορφικός χώρος του πλανήτη. Έχουμε τόσες ιδεολογικές διαφορές που απαιτείται βιβλίο, όχι άρθρο, για να αναλυθούν και απαριθμηθούν!

Τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα διχασμού συναντώνται γύρω από την ξενομανία και το θρησκευτικό ζήτημα. Απ’ τη μια έχουμε τις διάφορες «λαγνείες» ορισμένων: Γερμανολαγνεία, Αμερικανολαγνεία, Ρωσσολαγνεία, Ουκρανολαγνεία, Αλβανολαγνεία, Ιταλολαγνεία κλπ. Οι οποίοι θεωρούν τους Έλληνες κατώτερους από τους λαούς αυτούς, ενώ οι ίδιοι προσπαθούν να τους μοιάσουν υιοθετώντας πλήρως την κουλτούρα τους. Απ’ το ντύσιμο μέχρι την μουσική και τον τρόπο ζωής. Ορισμένοι, μάλιστα, επιδιώκουν να βρουν και γυναίκες από τις χώρες αυτές για να κάνουν οικογένεια… Απ’ την άλλη έχουμε τον θρησκευτικό διχασμό μεταξύ παλαιοημερολογιτών/νεοημερολογιτών, χριστιανών/σατανιστών, χριστιανών/παγανιστών, Ελλήνων Εθνικών/νορδικιστών κλπ. Έχουμε μέχρι και θαυμαστές του Ισλάμ και της Καμπαλά!

Έπειτα έχουμε ένα ολόκληρο φάσμα αντίφα Εθνικιστών οι οποίοι λυπούνται τους ξένους ως φανατικοί χριστιανοί, έχουμε τους αντίφα Εθνικοσοσιαλιστές που πιστεύουν στο αφήγημα της Αριστεράς περί μη ύπαρξης καθαρού ελληνικού αίματος και διατυμπανίζουν ψευδοεπιστημονικές μπούρδες περί ινδοευρω«πέων» και μιλούν υπέρ ενός Λευκού διεθνισμού, ενός ευρωπαϊκού πολυπολιτισμού που φτάνει μέχρι την άποψη: «να κάνουμε παιδιά με βόρειους για να καθαρίσει το αίμα μας…». Βέβαια, αυτοί οι τουρκοπρόξενοι, δεν φτάνουν συνήθως πιο βόρεια από την Αλβανία κι έτσι μετά γυρνάει και η ιδεολογική τους ταμπέλα πίσω στο: «Κρίστιαν Ορτοντόξ Πατριώτ»…

Επίσης, έχουμε τα νόθα παιδιά της ακροδεξιάς που δηλώνουν πίστη στους πυλώνες της Δημοκρατίας, τους πιστούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Τραμπική Αμερική, τους κατά τύχη Εθνικοσοσιαλιστές που θαυμάζουν οτιδήποτε Αριστερό και θεωρούν την Ιδέα «κίνημα της Αριστεράς», τους φιλελεύθερους Φουτουριστές, όπως και ορισμένους Εθνικο-Καπιταλιστές!

Τέλος, έχουμε και μια δράκα ημίτρελους «εσωτεριστές» ετών 18, λίγους Φασίστες και Στρασσεριστές. Μερικούς που υποστηρίζουν πως είναι μετενσαρκώσεις προσώπων του Τρίτου Ράιχ, του Μεταξά, του Παπαδόπουλου, όπως κάποιους Μασόνους και κάνα δυο ομοφυλόφιλους… Έτσι για να κλείσει ο κύκλος της παράνοιας. Ο Εθνικιστικός μπαξές έχει απ’ όλα τα φρούτα. Ας θυμηθούμε κάτι απ’ το 2018:

«Η βάρκα του Εθνικισμού είναι μεγάλη και μας χωράει όλους. Είναι φαρδιά, σαν τους κώλους των εκφραστών του, μα και τρύπια σαν τις κιλότες τους…

Τα χρόνια περνούν και η βάρκα παραμένει ακριβώς αυτό και τίποτα παραπάνω. Μια τρύπια θλιβερή ψαρότρατα, αντί να γίνει πλοίο, μεγάλο καράβι. Το ίδιο και οι ναύτες. Παραμένουν ο τελευταίος τροχός της αμάξης, αντί να γίνουν πλοίαρχοι, καπεταναίοι. Κι όλοι μαζί πάμε στον πάτο, φορτωμένοι στο αμπάρι του νεοελληνικού, εθνικιστικού, «Τιτανικού».»

Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, οι διαφορές μας αυτές μόνο επιφανειακές δεν είναι, καθώς απ’ τη μια υπάρχουν αυτοί που βάζουν πάνω απ’ όλα την Ελλάδα και απ’ την άλλη αυτοί που βάζουν πρώτα την οποιαδήποτε άλλη χώρα. Και ακόμα και εντός των δύο αυτών βασικών κατηγοριών δεν υπάρχει ομοφωνία. Οι μεν τσακώνονται για τα θρησκευτικά και για ορισμένα πρόσωπα της ιστορίας των οποίων ο καθένας δηλώνει «συνεχιστής» και οι δε για το ποια χώρα από αυτές που θαυμάζουν είναι καλύτερη. Πχ. Ουκρανόφιλοι και Αμερικανόφιλοι είναι σε πόλεμο με τους Ρωσσόφιλους. Ενώ απ’ την άλλη, οι Χριστιανοί τσακώνονται με τους Παγανιστές ή τον οποιοδήποτε άλλο «αιρετικό».

Είναι ξεκάθαρο πως για την πλειοψηφία των ατόμων του «χώρου» ο «Εθνικισμός/Εθνικοσοσιαλισμός» είναι πλέον μονάχα μια ταμπέλα. Ένα προκάλυμμα για την όποια άλλη πίστη ή δόγμα έχουν. Μια φορεσιά, τόσο απροκάλυπτα ξένη, που διαρκώς παρουσιάζονται γυμνοί. Τόσο ιδεολογικά, όσο και ατομικά. Η ιδεολογία τους δεν αντανακλάται πλέον ούτε στις επιμέρους απόψεις τους, ούτε στον τρόπο ζωής τους. Έτσι, που εν τέλει δεν μένει τίποτα να τους διαχωρίζει από έναν απλό καθημερινό άνθρωπο ο οποίος μπορεί έχει κάποιες ιδέες/απόψεις, αλλά που ζει ως ένας κλασικός φιλελεύθερος αστός.

Πέραν, όμως, όλων αυτών των θεωρητικών διαφορών υπάρχουν και ορισμένες πρακτικές, κινηματικές, διαφορές μεταξύ μας με βασικότερη αυτήν περί Δράσεως και «Αναπαύσεως».

Σε ακόμα μια παγκόσμια πρωτοτυπία, έχουμε την «τιμή» να φέρουμε στις τάξεις μας ανθρώπους οι οποίοι είναι ενάντιοι στην οποιαδήποτε μορφή ακτιβισμού. Μια άποψη την οποία προσπαθούν να «ντύσουν» με σαθρά, τάχα ιδεολογικά, επιχειρήματα, αντί να παραδεχτούν την προσωπική τους ένδεια και λιγοψυχία. Πολλοί τέτοιοι άνθρωποι προτρέπουν και καλλιεργούν, μάλιστα, σχέσεις με Δεξιούς ή ακροδεξιούς -όπως προαναφέραμε- θεωρώντας πως εκτός από προστασία σε τυχόν διώξεις θα τους παρέχουν και ένα «κινηματικό όγκο» ώστε να «φανούν» περισσότερο στον κόσμο ή ένα έτοιμο κοινό προς χειραγώγηση, όπως οι πιο πονηροί πιστεύουν… Ματαιόδοξοι κοπρίτες και δειλοί πολυλογάδες. Φιλόσοφοι του καναπέ και γιαλατζί πατριώτες. Περισπούδαστες ακροδεξιές κότες… Αυτοί είστε!

Στον αντίποδα, οι Αριστεροί και πάλι ξεχωρίζουν. Όχι πως δεν έχουν κι αυτοί τις δικές τους κόντρες, όπως πχ. τις πατροπαράδοτα πολέμιες οργανώσεις: ΚΚΕ μ-λ/ΚΚΕ λ-μ ή τις διάφορες συλλογικότητες των Αναρχικών ή τις χαώδης ιδεολογικές διαφορές μεταξύ Φιλελεύθερων, Κομμουνιστών και αντικρατιστών. Όμως, για τρείς πολύ βασικούς λόγους, πέραν της Αλληλεγγύης, καταφέρνουν να επιβιώνουν και να προοδεύουν από κοινού.

1) Άπαντες συμφωνούν σε ορισμένους κοινούς εχθρούς, όπως: Καπιταλισμός, Φασισμός, Δεξιά, Χριστιανισμός. Επίσης, συμφωνούν σε θέσεις όπως: Αλληλεγγύη στους ξένους, στους γκέι και τους πάσης φύσεως «καταπιεσμένους», στα ανοιχτά σύνορα, στη ειρήνη με τους γειτονικούς λαούς κλπ.

Δεν υπάρχουν ρατσιστές Αριστεροί, δεν υπάρχουν μπατσόφιλοι ή στρατόκαυλοι Αριστεροί, δεν υπάρχουν φανατικοί Χριστιανοί ή θιασώτες του Καπιταλισμού. Συνεπώς, παρά τις διαφορές τους, εν τέλει αυτά που τους ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν. Εν αντιθέσει με τον δικό μας «χώρο» στον οποίο υπάρχουν καί δηλωμένοι ανθέλληνες καί αντιρατσιστές καί κρατιστές καί καπιταλιστές καί οποιοδήποτε άλλο ιδεολόγημα ευνοεί το σύστημα και λειτουργεί ως 5η Φάλαγγα.

2) Διαφορά μεγέθους του Κινήματος τους: Ο αριθμός των ατόμων της Αριστεράς που βρίσκονται σε πόλεμο μεταξύ τους, όπως και οι «περίεργες» ή «αιρετικές» οργανώσεις/κόμματα είναι πολύ μικρότερα σε αριθμούς από τον μεγάλο όγκο του κόσμου. Έτσι, οι πιο δυνατοί επιβάλλονται και επισκιάζουν στους πιο αδύναμους και ολιγομελής με αποτέλεσμα να μην φαίνονται προς τα έξω οι έριδες. Ενώ στον εθνικιστικό «χώρο», οι αριθμοί είναι συνολικά πολύ μικρότεροι και ο κόσμος σχετικά ισομοιρασμένος. Έτσι, κανείς δεν ξεχωρίζει και κανείς δεν κερδίζει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι στις τελευταίες εκλογές τα κόμματα με πατριωτικό πρόσημο ήταν περισσότερα από αυτά με αριστερό παρ’ όλο που είμαστε το 1/4 σε αριθμούς.

3) Αίσθηση της πραγματικότητας – Ρεαλισμός: Μεταξύ Ημών και των Αριστερών υπάρχει μια τεράστια διαφορά αντίληψης των πραγμάτων. Μια διαφορά ψυχισμού και συναισθηματικής νοημοσύνης. Συνοπτικά θα λέγαμε πως «Εμείς» είμαστε Ρομαντικοί, ενώ αυτοί Ορθολογιστές, έως και Υλιστές σε πολλές περιπτώσεις. Και αυτό επηρεάζει άμεσα, τόσο τις πολιτικές μας τοποθετήσεις, όσο και τις ενέργειες. Από αυτό εξαρτάται αν κάποιος πατάει στη Γη ή σε μια σφαίρα φαντασίας. Από αυτό άλλωστε εξαρτάται και η πίστη στην οποιαδήποτε θρησκεία.

Την ώρα, λοιπόν, που Εμείς αναλωνόμαστε σε κόντρες για ιστορικά, θρησκευτικά, φιλοσοφικά, έως και νομοθετικά ζητήματα λες και είμαστε ήδη κυβέρνηση, οι Αριστεροί ασχολούνται με την οργάνωση των δομών τους, τις δράσεις τους και το πώς θα ρίξουν μίαν ώρα αρχύτερα το κράτος ή πώς θα επικρατήσουν ιδεολογικά στην κοινωνία. Όσες διαφορές κι αν έχουν τις αφήνουν στην άκρη απ’ τη στιγμή που ένας πόλεμος μαίνεται. Μάχονται από κοινού για όσα τους ενώνουν. Το ίδιο, συνεπώς, θα πρέπει να κάνουμε και Εμείς.

Συνοψίζοντας, αυτό που πρέπει να γίνει είναι να πάψει να πολεμάει ο ένας τον άλλον για ιδεολογικούς, ιστορικούς ή θρησκευτικούς λόγους. Ας κρατήσει ο καθένας τις απόψεις του και ας υποστηρίξει αυτά που πιστεύει με επιχειρήματα, χωρίς να κάνει σκοπό της ζωής του να καταστρέψει κανέναν άλλον. Να προσπαθήσουν όλοι να συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις που αφορούν εθνικά και κοινωνικά ζητήματα και να μην καπηλεύεται κανείς τις συλλογικές μας δράσεις.

Διευκρινίζω πως αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο σε Εθνικιστές και Εθνικοσοσιαλιστές, όχι σε ακροδεξιούς. Με αυτούς όχι ανακωχή δεν πρέπει να γίνει, αλλά μια συντριπτική επικράτηση από μέρους μας. Κι αυτό γιατί, ως πολυπληθέστεροι και πιο «θορυβώδεις» κοινωνικά που είναι, ξεφτιλίζουν κάθε τι το εθνικό και πατριωτικό. Έτσι που ο λαός ταυτίζει την Ιδέα με το κακέκτυπο που αυτοί προβάλουν. Ότι συνέβαινε για χρόνια με την ΧΑ. Αυτό είναι κάτι που πρέπει, πάση θυσία, να σταματήσει. Και αυτός είναι ένας στόχος που πρέπει να ενώσει όσους πραγματικά πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό. Τους Αυτόνομους και τους Αντικρατιστές!

Διαβάστε επίσης: «Το Μέλλον του Εθνικισμού: Ιδεολογική Κάθαρση».

Πειθαρχία

Προχωρώντας στις πρακτικές διαφορές οφείλουμε να ξεκινήσουμε από την πιο βασική. Μια ηθική στάση και τρόπο ζωής απ’ την οποία εξαρτάται η επιτυχία όλων όσων αναφέρουμε. Η Πειθαρχία είναι ένα απαραίτητο συστατικό στοιχείο της επιτυχίας, μια απαραίτητη προϋπόθεση για την συνοχή ενός Κινήματος, μιας οργάνωσης κι ενός Έθνους. Η Πειθαρχία είναι η χαμένη Αρετή, όχι μόνο του «χώρου», αλλά της χώρας ολόκληρης. Ο ιός του Φιλελευθερισμού και η ασυδοσία του διαδικτύου έχει φουσκώσει τα μυαλά όλων. Ιδίως, όμως, των ηλιθίων, οι οποίοι πάντοτε αποτελούν τους πιο δραστήριους και επικίνδυνους πολίτες μιας χώρας.

Διαβάστε επίσης: «Γιατί οι Ηλίθιοι νομίζουν πως είναι Έξυπνοι;»

Και όταν μιλάμε για Πειθαρχία εννοούμε την αληθινή. Εκείνη που απορρέει απ’ τον αμοιβαίο Σεβασμό και την καθυπόταξη του Εγώ μπροστά σε έναν ανώτερο Σκοπό, άνθρωπο ή σύνολο ατόμων!

Η Πειθαρχία δεν είναι ένα και το αυτό και σίγουρα δεν είναι αυτό που στο μυαλό τους έχουν οι περισσότεροι. Ξεκινώντας απ’ την Αυτοπειθαρχία και τον Αυτοέλεγχο, επιτυγχάνουμε την ανώτερη μορφή Ελευθερίας. Δαμάζοντας τα θέλω μας γινόμαστε κύριοι του εαυτού μας. Αποκτάμε και πάλι τον έλεγχο των πράξεων μας, αντί να είμαστε έρμαια των επιθυμιών και των εθισμών μας. Έτσι, κάνοντας το πρώτο βήμα προς την Αυτοβελτίωση, μπορούμε να αφιερωθούμε σε ένα στόχο δίνοντας το 100% του εαυτού μας, αντί να ασχολούμαστε περιστασιακά εν είδη χόμπι.

Έπειτα έχουμε τον Σεβασμό σε οτιδήποτε ανώτερο από εμάς. Αυτό είναι που οδηγεί στην αληθινή Πειθαρχία! Και βασική προϋπόθεση για τον Σεβασμό στον οποιονδήποτε είναι ο Σεβασμός του εαυτού μας, ο Αυτοσεβασμός! Αυτός είναι που διαχωρίζει την τυφλή υπακοή από την αμοιβαία έμπνευση και αναγνώριση η οποία δημιουργεί μια φυσική ιεραρχία!

Αυτό είναι που διαφοροποιεί μια αγέλη λύκων από ένα κοπάδι πρόβατα! Διότι ένας άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του θα ακολουθήσει έναν άλλον μέχρι εκεί που πρέπει. Μέχρι εκεί οπού αρχίζει γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης για ιδιωτικά και ιδιοτελή συμφέροντα. Εφόσον, λοιπόν, υπάρχει μια καλή συμφωνία και μια αμοιβαία κατανόηση των στόχων και των απαιτήσεων, οφείλουμε άπαντες να πειθαρχούμε! Πρώτιστα στην Ιδέα, μετέπειτα στον Σκοπό και έπειτα στις εντολές του εκάστοτε Ηγέτη/Οργανωτή/Καθοδηγητή. Με αμφότερη Ταπεινότητα, Σεβασμό, αλλά και Αυστηρότητα οπουδήποτε, αυτό, απαιτείται!

Διαβάστε επίσης: «Το Μέλλον του Εθνικισμού: Η Αρχή του Αρχηγού».

Δομές

Είναι γνωστό της πάσης πως η Αριστερά, από το Πολυτεχνείο και μετά, έχει καταφέρει να οικοδομήσει ένα δικό της παράλληλο σύστημα, ένα κράτος εν κράτη, μέσω του οποίου επικρατεί. Οι Αριστεροί κατέχουν πλέον ολόκληρες περιοχές σε κομβικά σημεία των μεγαλύτερων πόλεων, όπως φερειπείν τα Εξάρχεια.

Η έκταση των δομών τους ξεκινάει από τις κατά τόπους καταλήψεις. Σε αυτές κάνουν εκδηλώσεις, ομιλίες, μαθήματα και γενικότερα ιδεολογικές και κινηματικές ζυμώσεις. Πέραν αυτού, μέσω του εξοπλισμού που διαθέτουν εντός τους, είναι σε θέση να τυπώνουν αφίσες, αυτοκόλλητα, εφημερίδες και περιοδικά!

Την σκυτάλη παίρνουν οι πολιτικές τους παρατάξεις οι οποίες ελέγχουν τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ όλης της χώρας, οι διάφορες επιτροπές μαθητών, εργατών και κατοίκων, τα σωματεία και τα συνδικάτα, μέχρι τα γνωστά μεγάλα τους κόμματα. Από τα φυτώρια της ΚΝΕ, μέχρι τις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, η Αριστερά χτίζει εδώ και δεκαετίες έναν πολιτικό στρατό που είναι σε θέση να κινητοποιεί και να εργαλειοποιεί, κατά το δοκούν, οποτεδήποτε χρειαστεί!

Το δεύτερο επίπεδο δομών τους είναι οι διάφοροι χώροι και επιχειρήσεις που έχουν αποκλειστικά και μόνο γι’ αυτούς. Από βιβλιοπωλεία και δισκάδικα, μέχρι γυμναστήρια, καφετέριες και αίθουσες συναυλιών. Θα λέγαμε με βεβαιότητα πως δεν λείπει τίποτα από το Κίνημα της Αριστεράς. Στους χώρους τους κάνουν από μαθήματα μαγειρικής, μουσικής και κηπουρικής, μέχρι παραδοσιακούς χορούς, ξένες γλώσσες και βραδιές ταινιών. Έχουν δικούς τους γιατρούς, δικηγόρους και καθηγητές. Αν τους απομονώναμε όλους σε μια περιοχή θα είχαν επιτόπου έτοιμο ένα μικρό κρατίδιο!

Το τρίτο επίπεδο είναι οι δομές που ασχολούνται με την διείσδυση της ιδεολογίας τους στην κοινωνία. Αυτές ξεκινούν από τα ΜΜΕ και φτάνουν μέχρι την Παιδεία και τα Δημοτικά Συμβούλια. Ακολουθώντας της εντολές του Γκράμσι, οι Αριστεροί κατάφεραν 40 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο να γίνουν εξουσία. Από λίγες δεκάδες να γίνουν πολλές χιλιάδες και με εκατομμύρια ψηφοφόρους/υποστηρικτές. Το ποίημα του «αδικημένου, κατατρεγμένου και καταδιωκόμενου» έπιασε τόπο εκμεταλλευόμενο την αγνή ψυχή του Έλληνα. Αρχικά τους λυπήθηκε, μετά τους ανέχτηκε και σήμερα τους τρώει στη μάπα, μαζί με όλη την ανθελληνική ατζέντα και τις προδοτικές τους συμφωνίες, όπως η μετονομασία των Σκοπίων. Ας προσέχαμε…

Ερχόμενοι σε Εμάς, δεν έχουμε να επιδείξουμε τίποτα πέραν λιγοστών blog και εκατοντάδων λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τα οποία οι Αριστεροί ελάχιστα ασχολούνται. Εμείς φυσικά έχουμε πάρει master και μέσα σε αυτά έχουμε μαντρώσει ένα ολόκληρο -ψηφιακό πλέον- κίνημα. Είναι καιρός να οικοδομήσουμε τις δικές μας δομές πρώτου ο υπολογιστής μας σβήσει.

Διαβάστε επίσης: «Το Μέλλον του Εθνικισμού: Παράλληλες Δομές».

Επίπεδο Στελεχών – Υποστηρικτών

Διαβάζοντας την προηγούμενη παράγραφο περί των Δομών της Αριστεράς, είμαι βέβαιος πως όλοι σχεδόν θα σκεφτήκατε πως βασική προϋπόθεση για όλα αυτά είναι το Χρήμα… Καθώς, όμως, δεν είμαστε Μαρξιστές για να θεωρούμε πως τα πάντα εξαρτώνται απ’ το Κεφάλαιο, πρέπει να αποδεχτούμε μιαν άλλη αλήθεια. Και αυτή είναι το επίπεδο των ανθρώπων που απαρτίζουν το Κίνημα της Αριστεράς. Διότι όσα λεφτά κι αν δώσεις σε έναν άχρηστο, ηλίθιο ή ιδιοτελή άνθρωπο θα πάνε στο κενό. Οι Αριστεροί συνεπώς είναι πρώτα και κύρια Ιδεολόγοι!

Όλοι μας, λίγο πολύ, γνωρίζουμε άτομα του «χώρου» που κατά καιρούς έλαβαν λεφτά. Προεξέχον παράδειγμα η ΧΑ. Που πήγαν, λοιπόν, τα λεφτά; Μα φυσικά στην καλοπέραση και στην ψηφοθηρία των απατεώνων που τα έλαβαν!

Το να ανοίγεις τοπικές οργανώσεις για να μαζεύεις πρόβατα ΔΕΝ είναι Δομές, το να μοιράζεις τρόφιμα (πληρωμένα από άλλους) για να βάζεις μέσα σταυρωμένα ψηφοδέλτια ΔΕΝ είναι Δομές! Όπως και το να τυπώνεις βιβλία και περιοδικά (τα οποία πουλάς τρείς φορές πάνω του κόστους) για να βιοπορίζεσαι απ’ την Ιδέα ΔΕΝ είναι Δομές! Οι πραγματικές και ουσιαστικές Δομές είναι αντιστρόφως ανάλογες της αυτοπροβολής και της κερδοσκοπίας. Είναι πρώτιστα ιδεολογικές και κοινωνικές! Για την προώθηση των Ιδεών μας και την έμπρακτη στήριξη του Λαού!

Οι Αριστεροί επομένως, ως ιδεολόγοι, δεν τρώνε τα λεφτά που τους δίνουν. Ακόμα, όμως, κι αν υποστηρίξει κάποιος ότι τρώνε, δεν μπορεί να αρνηθεί πως παράγουν παράλληλα κι ένα τεράστιο έργο προς όφελος του Κινήματος τους. Γι’ αυτό και επικρατούν. Εκτός αυτού, καθώς η Πίστη μόνο δεν αρκεί, αν δεν υπάρχει και το Ταλέντο, είναι και ιδιαίτερα καταρτισμένοι. Έχουν ένα σημαντικό επίπεδο μόρφωσης που λείπει απ’ τον δικό μας «χώρο». Αρκετοί έχουν σπουδάσει, ενώ η πλειοψηφία γνωρίζει καλά ελληνικά, ορθογραφία και φυσικά τις θέσεις και την ιδεολογία που πρεσβεύουν. Μπορούν και μιλούν επάξια με τους πολιτικούς τους αντιπάλους, από τον δρόμο, μέχρι τα κατά τόπους συμβούλια ή καθεστωτικά κανάλια. Και πέρα από γνώσεις, έχουν και Θάρρος/Θράσος. Γιατί όσα κι αν ξέρεις αν τα λες μόνο στον καθρέφτη του σπιτιού σου ή μέσω ανώνυμων αναρτήσεων τ’ ακούς μονάχα εσύ.

Στον αντίποδα, ο μέσος Πατριώτης που ασχολείται με την πολιτική ή τον ακτιβισμό ενσαρκώνει το πιο αμόρφωτο και άξεστο δείγμα πολίτη. Δεν γνωρίζει ιστορία, δεν γνωρίζει καλά ελληνικά και ορθογραφία, δεν ξέρει να μιλάει, δεν έχει ιδεολογία ή συγκεκριμένες θέσεις, δεν γνωρίζει καν τι θέλει, παρά μιλάει με συνθήματα. Αναμασάει πέντε συγκεκριμένες απόψεις, χωρίς σοβαρά επιχειρήματα ή ανθρώπινο τρόπο έκφρασης. Δεν διέπεται από κανένα ίχνος ελληνικής κουλτούρας και τρόπου ζωής. Ενώ, αν ανήκει στους «διαβασμένους», συνήθως φοβάται να μιλήσει μην τυχόν και απομονωθεί…

Στόχος μας πρέπει να είναι το να γίνουμε για τους Έλληνες πρότυπα μιμήσεως, όχι αποφυγής! Και για να επιτευχθεί αυτό, καλώς ή κακώς, θα πρέπει να ξεκινήσουμε απ’ την μελέτη. Για την ατομική και συλλογική μας καλλιέργεια. Έτσι ώστε με τις Γνώσεις, το Θάρρος και την Πειθαρχία που θα έχουμε αποκτήσει, να καταφέρουμε επιτέλους να οικοδομήσουμε τις Δομές που τόσο ανάγκη έχουμε.

Η τωρινή μας παρακμή δεν οδηγεί μόνο στην ανυπαρξία του οποιουδήποτε είδους Δομών, αλλά πρωτίστως συντελεί στην γενικότερη αποστροφή του κόσμου από το Κίνημα και φυσικά την ίδια καθ’ αυτή την Ιδέα που μοιραία ταυτίζεται με τα πρόσωπα και τις πράξεις τους… Προτού κρίνει κανείς, λοιπόν, τον λαό, βγάζοντας τον «σκάρτο», ας κρίνει πρώτα τον εαυτό του και ας αξιολόγηση να αυτός έχει κάνει όλα όσα θα μπορούσε και θα έπρεπε να έχει κάνει!

Διαβάστε επίσης: «Το Μέλλον του Εθνικισμού: Κουλτούρα, Αισθητική, Ηθική».

Πόροι

Φτάσαμε, λοιπόν, στην πολυπόθητη εύκολη, για την ανυπαρξία μας, απάντηση. Όπως είπαμε, απ’ τη στιγμή που δεν επαρκούν ηθικά και πνευματικά τα άτομα του «χώρου», όσα χρήματα κι αν λάβουν θα πάνε στράφι. Οφείλω, όμως, να παραδεχτώ πως τα χρήματα παίζουν καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη ενός κινήματος από ένα σημείο κι έπειτα. Αφότου, δηλαδή, υπάρξουν οι Δομές κι ένα σύνολο καταρτισμένων και σοβαρών στελεχών με πρόσωπο ή και θέση στην κοινωνία που να τις απαρτίζει, τότε ναι είναι απαραίτητο να βρεθούν ορισμένοι πόροι ούτως ώστε να μπορέσει το Κίνημα να γιγαντωθεί κι όλη αυτή η προσπάθεια να ευοδωθεί. Για να μπορέσει το Κίνημα να διεισδύσει καλύτερα στον εθνικό ιστό μέσω της ευρείας προβολής των ιδεών μας και να εκπροσωπηθεί εκλογικά.

Σε κάθε περίπτωση, οι πόροι είναι ακόμα μια ειδοποιός διαφορά που έχουμε με τους Αριστερούς οι οποίοι, πέραν της προπαγάνδας που μπορούν αβίαστα να κάνουν, μέσω αυτών είναι σε θέση να καλύπτουν ακόμα και πολλά απ’ τα δικαστικά τους έξοδα. Γι’ αυτό κι ένα πρώτο βήμα θα ήταν η δημιουργία ενός Κινηματικού Ταμείου για την βοήθεια των διωκόμενων ή έγκλειστων Συναγωνιστών, για την ανοικοδόμηση των πρώτων μικρών μας δομών, αλλά και για την ενίσχυση όσων Συναγωνιστών πλήττονται οικονομικά ή έχουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Εκτός αυτού, μόνο οι σοβαροί και οι φερέγγυοι άνθρωποι έχουν το ηθικό δικαίωμα να ζητάνε λεφτά και μόνο αυτοί μπορούν να τα διαχειρίζονται κατάλληλα. Και δεν αναφέρομαι σε μυστικούς χρηματοδότες, αλλά στον απλό πολίτη/υποστηρικτή που θα δει με τα μάτια του πως ακόμα και 5€ να δώσει, απ’ το υστέρημα του, θα πιάσουν τόπο και δεν θα γίνουν κουστούμια, γραβάτες και ακριβά αμάξια…

Οικογενειακό Υπόβαθρο

Παρ’ ότι αναφέραμε ήδη αρκετά, τα κινηματικά πλεονεκτήματα της Αριστεράς δεν σταματούν εδώ. Σειρά έχει ένα πολύ ξεχωριστό, που ιδίως για κάποιους από μας, είναι και το πιο σημαντικό. Για τους μοναχικούς αγωνιστές, αυτό που μετράει περισσότερο είναι η ηθική στήριξη των δικών τους ανθρώπων, με πρώτους τους γονείς τους. Όσοι από εμάς είχαν την ατυχία να διωχθούν, αλλά ταυτόχρονα την τύχη να τους στηρίξει έμπρακτα η οικογένεια τους γνωρίζουν άριστα την μέγιστη αξία αυτού.

Η Αριστερά έχει ένα ιδεολογικό και κινηματικό βάθος γενεών που μπορεί να ξεπερνά ακόμα και τους παππούδες του εκάστοτε ανθρώπου. Από τον προπάππου στο ΕΑΜ ΕΛΑΣ, στον παππού στο Πολυτεχνείο, στον γονιό στο ΚΚΕ και στον γιο στην ΚΝΕ. Πίσω απ’ την συντριπτική πλειοψηφία των Αριστερών βρίσκεται μια οικογένεια με σαφείς ιδεολογικές βάσεις που στηρίζει και καθοδηγεί τα βήματα τους.

Στον αντίποδα, αυτό είναι ένα σχεδόν ανύπαρκτο φαινόμενο στον δικό μας «χώρο». Στην καλύτερη θα έχουν κάποιοι έναν ακροδεξιό παππού ή δύο γονείς που ψηφίζουν ΧΑ και τίποτα περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση, Εθνικοσοσιαλιστές παππούδες και γονείς δεν έχει σχεδόν κανείς. Οι περισσότεροι έχουν μια απλή πατριωτική συνείδηση μπλεγμένη με την κλασική αστική νοοτροπία που μαστίζει την κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες. Ουδέποτε θα εκδηλωθούν ιδιαίτερα εκτός του στενού τους οικογενειακού/κοινωνικού περιβάλλοντος, ούτε και θα στηρίξουν φανερά το παιδί τους.

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει γονείς να μαλώνουν τον «ατίθασο» γιό τους, να τον απειλούν με τιμωρίες και να του βάζουν βέτο για να μην ξανασχοληθεί. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους δικηγόρους και τον κοινωνικό περίγυρο που τους κρατάει σε απόσταση «ασφαλείας» προσπαθώντας να τους «συνεφέρει». Κι όλα αυτά, όχι γιατί διαφωνούν τόσο με τις απόψεις μας, όσο γιατί φοβούνται τον κακό γείτονα και την «κοινή γνώμη». (Διευκρινίζω πως δεν αναφέρομαι σε εγκληματικές πράξεις, αλλά σε συλλήψεις και προσαγωγές μετά από απλές δράσεις, πορείες ή συγκεντρώσεις).

Σαφέστατα, αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει όσα μαθήματα κι αν κάνει κανείς στους γονείς του. Γι’ αυτό και η Αλληλεγγύη των Συναγωνιστών και οι Δομές που περιέγραψα παίζουν καταλυτικό ρόλο σε τέτοιες περιπτώσεις. Όχι για να αντικαταστήσουν ή για να έρθουν σε ρίξει με τους γονείς, αλλά για να προσφέρουν μια έμπρακτη στήριξη στον εκάστοτε Συναγωνιστή, προπάντων ηθική. Κι έπειτα να τον συμβουλέψουν με ψυχραιμία (που δεν διαθέτει ένας γονιός σε μια τέτοια κατάσταση) για το τι είναι προτιμότερο να γίνει. Πάντοτε, εννοείται, σε συνεργασία με έναν σοβαρό δικηγόρο.

Η ψυχραιμία είναι πάντα απαραίτητη και πάντα μας οφείλει όλους. Και ως προς αυτό θα δώσω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: 1) Συναγωνιστής μικρής ηλικίας συλλαμβάνεται, οι γονείς του πέφτουν απ’ τα σύννεφα, του επιτίθονται και τον προτρέπουν να «δώσει» Συναγωνιστές. 2) Συναγωνιστής συλλαμβάνεται, του επιτίθονται, δεν τον στηρίζουν οι γονείς του και μετά από λίγο καιρό προβαίνει σε μια σειρά απερίσκεπτων ενεργειών με αποτέλεσμα να χρεωθεί ακόμα περισσότερο, αντί να κρατήσει χαμηλό προφίλ και ίσως και να αποστασιοποιηθεί, για ένα διάστημα, απ’ τον «χώρο».

Αριθμητική Υπεροχή

Η αριθμητική υπεροχή των Αριστερών δεν είναι μονάχα μια απλή διαπίστωση, ούτε ένα απλό στατιστικό δεδομένο. Ο αριθμός και η δύναμη κάθε στρατού ορίζει και την στρατηγική του. Αυτό θα πει πως αλλιώς πρέπει να κινούμαστε αν είμαστε 10 και αλλιώς αν είμαστε 10.000. Άλλες προϋποθέσεις, σχεδιασμό και πιθανότητες επιτυχίας/αποτυχίας έχει μια συγκέντρωση 10 ατόμων και άλλες μια των 1.000. Αλλιώς πρέπει να κινούνται 10 άνθρωποι, όντας οι μοναδικοί 10 στον εκάστοτε χώρο και αλλιώς 10 άνθρωποι από ένα χώρο δεκάδων χιλιάδων. Συνεπώς, ο αριθμητικός παράγοντας καθορίζει πολλά και μας αφορά ιδιαιτέρως, αν θέλουμε το Κίνημα να έχει διάρκεια και όχι να καίγεται ο ένας μετά τον άλλον, μέχρις ότου δεν υπάρχει πλέον κανείς.

Εις ότι αφορά την Αριστερά, η αριθμητική της υπέροχη την καθιστά μια υπαρκτή απειλή για το σύστημα και μια μερίδα κόσμου την οποία πρέπει να προσέχει για το πως διαχειρίζεται. Όχι γι’ αυτές καθ’ αυτές τις πολιτικές ιδέες τους, αλλά για τον αριθμό και την επικινδυνότητα των εκφραστών τους.

Ο κόσμος που κινητοποιεί η Αριστερά και αυτά που είναι διατεθειμένος να κάνει, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια κινήσεων στο κράτος. Είναι αποδεδειγμένο πως το σύστημα του φοβάται. Όλοι γνωρίζουμε πως είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα για τις ιδέες και τους δικούς τους ανθρώπους. Από επιθέσεις σε τμήματα και γκαζάκια σε δικαστικούς, μέχρι ληστείες και πολιτικές δολοφονίες. Ενώ, χάριν των Δομών τους, είναι πολλές φορές σε θέση να πέφτουν στα μαλακά. Χαρακτηριστικά θυμίζω πως ενώ η κυβέρνηση απαγόρευσε φέτος την πορεία για το Πολυτεχνείο, η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων (που αριστεροκρατείται) μπλόκαρε την απόφαση και έδωσε το πράσινο φως για να γίνει!

Από την άλλη, εμείς ναι μεν είμαστε πολύ λιγότεροι, έχουμε όμως μια απείρως ισχυρότερη Ιδέα. Ένα όπλο που το σύστημα όσο τίποτα άλλο φοβάται. Γι’ αυτό ακόμα κι αν μονάχα ένας από εμάς μείνει ζωντανός, θα τον καταδιώκουν σα να είναι ολόκληρος στρατός! Διότι γνωρίζουν πολύ καλά πως αν η Ιδέα περάσει στην κοινωνία, θα εξαπλωθεί σαν τη Φωτιά! Θα κατακάψει οτιδήποτε έχουν χτίσει απ’ την Μεταπολίτευση και μετά!

Το σημαντικότερο που έχουμε να κάνουμε σήμερα, παρ’ όλη την υπεροχή που προσδίδει σε ένα Κίνημα ο μεγάλος αριθμός ατόμων, είναι να κινηθούμε στον αντίποδα αυτού που επιχείρησε να κάνει η ΧΑ. Η στρατολόγηση ηλιθίων θα οδηγήσει μόνο σε έναν νέο Ρουπακιά και μια νέα συλλογική καταδίκη. Προτού υπάρξουν Δομές δεν μπορεί να υπάρξει και δεν πρέπει να επιδιώκεται μαζική εισροή κόσμου. Όχι μόνο λόγω τυχόν επικίνδυνων ή ανεξέλεγκτων ατόμων, αλλά και για την αποφυγή εισχώρησης ανθρώπων του κράτους. Είναι ένας απαράβατος κανόνας ασφαλείας!

Έχουμε ανάγκη από Ποιότητα, όχι Ποσότητα! Χωρίς αυτήν, καμία επιτυχία δεν πρόκειται να έρθει. Κι ακόμα κι αν επιτευχθεί κάτι, αυτό θα είναι αποτέλεσμα συγκυριών, όπως η είσοδος της ΧΑ στη Βουλή, οπού μετά θα σκάσει εκ των έσω σαν ένα σάπιο μήλο. Αφού πρώτα βρεθεί η Ποιότητα και χτιστούν οι Δομές, τότε μπορούν να ανοίξουν και οι «πόρτες» για τον λαό. Δυστυχώς το κατάντημα του «χώρου», σήμερα, έχει φτάσει σε σημείο να γεννιούνται οργανώσεις των 2 ατόμων οι οποίες προσπαθούν να γίνουν όσο πιο αρεστές γίνεται στον κόσμο, όσο πιο πολιτικά ορθές, με σκοπό να προσελκύσουν ευρύτερο κοινό και να εντάξουν άρον άρον τον οποιονδήποτε τους χαϊδέψει τ’ αυτιά. Χωρίς Ιδεολογία και Αυτοσεβασμό δεν πρόκειται να επιτύχουμε τίποτα!


Όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς, οι διαφορές μας με το Κίνημα της Αριστεράς, καθώς και τα επιμέρους μικρότερα κινήματα που συστεγάζονται σε αυτό, όπως των Αναρχικών, δεν είναι απλά μεγάλες, αλλά θεμελιώδεις! Είναι διαφορές που, όπως είπαμε, κατάφεραν να τους φέρουν από την θέση του κυνηγημένου (’73) σε αυτήν του κυνηγού (’15)! Γι’ αυτό και τις αναλύουμε, για να αντλήσουμε χρήσιμα συμπεράσματα και να προσπαθήσουμε να μιμηθούμε τις πιο σημαντικές από αυτές: Αλληλεγγύη, Ιδεολογική Ταύτιση, Ποιότητα Στελεχών, Πειθαρχία, Δομές. Από κάτω προς τα πάνω, από την ατομική βελτίωση, έως την οικοδόμηση των πρώτων μικρών δομών. Αρχικά σε τοπικό επίπεδο και έπειτα σε εθνικό. Με ένα κοινό στόχο και όραμα. Με μια αμοιβαία συμφωνία καλής πίστεως και θελήσεως, μπορούμε να κάνουμε τα πρώτα βήματα στην νέα εποχή που μόλις τώρα αρχίζει.

Κλείνοντας αυτό το δεύτερο μέρος, εφιστώ και πάλι την προσοχή σε όσους ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί τι έχει συμβεί και τι πρόκειται να έρθει. Το 2020 άλλαξαν πολλά, όμως το 2021 θα αλλάξουν ακόμα περισσότερα. Και όσο Εμείς αδρανούμε, τόσο εκείνοι εδραιώνονται. Όσο Εμείς περιμένουμε κάποιον άλλον να μας σώσει, τόσοι εκείνοι προχωρούν στα σχέδια τους. Όσο Εμείς περιμένουμε την «κατάλληλη στιγμή», τόσο εκείνοι εξαλείφουν μια προς μια τις οργανώσεις και τους ανθρώπους που ζουν και μάχονται κατά της Δημοκρατίας!

Συνεχίζουμε στο: «Η ίση αντιμετώπιση των Άκρων».

Όσοι ζωντανοί!

Αλέξανδρος Τζούλιος

Ένα Σχόλιο Προσθέστε το δικό σας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s