Ηρωισμός ή Ματαιοδοξία;

στις

Το παρόν αποτελεί συνέχεια του: «Η ίση μεταχείριση των άκρων».

Κλείνοντας, σήμερα, αυτή τη τετραλογία άρθρων θα εστιάσουμε στο γεγονός που αποτέλεσε το αρχικό έναυσμα για την συγγραφή τους, την 1η Νοεμβρίου του 2020 (τη μοναδική κινητοποίηση που έκανε ο χώρος πέρυσι).

Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους. Το αποτέλεσμα ήταν: 2 Συναγωνιστές και 10 Αναρχικοί στα ίδια δημοκρατικά κελιά. 2 τραυματίες εκατέρωθεν και μερικές δεκάδες σελίδες δικογραφίας δώρο! Ούτε εμείς, ούτε αυτοί πέτυχαν αυτό που ήθελαν. Ουδείς ολοκλήρωσε τη συγκέντρωση που θέλησε να κάνει και η Δημοκρατία κέρδισε εις διπλούν. Τόσο τιμωρώντας τα «κακά» παιδιά, όσο και παρουσιαζόμενη στα μάτια του λαού ως ο εγγυητής του νόμου και της τάξης…

Αυτό στο οποίο πρέπει να σταθούμε εμείς για να κλείσει αυτός ο κύκλος άρθρων, εφόσον αναλύσαμε την παρούσα κατάσταση όσον αφορά τα νέα μέτρα και τους νέους στόχους του κράτους, είναι τα δικά μας ατομικά λάθη. Τα δικά μας μόνιμα λάθη που οδηγούν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: στα κάτεργα της Δημοκρατίας.

Προσοχή: Το άρθρο δεν απευθύνεται σε ανθρώπους που θεωρούν τις προσαγωγές και τις συλλήψεις κατορθώματα και τίτλους τιμής.

Σε προηγούμενα ιδεολογικά άρθρα έχω αναλύσει εκτενώς τους τομείς στους οποίους πρέπει να κάνουμε στροφή 180 μοιρών. Υπάρχει όμως κάτι που δεν έχει τονιστεί όσο θα έπρεπε και αυτό είναι η ατομική αξία, η μοναδικότητα κάθε Συναγωνιστή, όπως και η νοοτροπία της ματαιοδοξίας. Η κουλτούρα της αυτοχειρίας που περιβάλλει την πλειοψηφία των ατόμων του χώρου, μέρος της οποίας επικροτεί ή ακόμα και επιδιώκει το να υπάρχουν διώξεις.

Ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό ένα μέρος από ένα παλιό άρθρο:

«Δράση ή Αδράνεια; Ακτιβισμός ή Απάθεια; Αγώνας για Ελευθερία ή εθελούσιος θάνατος;

Το Πνεύμα του Έλληνα είναι ταυτόσημο με τη δράση και το ρίσκο. Την παρόρμηση που εκπηγάζει απ’ το Αίμα του που διψάει για Ελευθερία. Ο Έλληνας διψάει πάντοτε για δράση. Είναι φτιαγμένος για πόλεμο, όχι για ειρήνη. Είναι πρωτοπόρος, ριζοσπάστης και ηγέτης. Δεν μπορεί να περιμένει, δεν μπορεί να υπομένει, δεν μπορεί να κάθεται να κλαίει τη μοίρα του. Είναι αυτός που θα αδράξει τη μέρα. Αυτός που θα πέσει πρώτος στη μάχη, αυτός που θα πει, «από μένα εξαρτάται η σωτηρία του Γένους μου».

Ο Έλληνας, όμως, δεν είναι ματαιόδοξος, ούτε ανόητος. Δεν κυνηγάει τον θάνατο για να κερδίσει δόξα. Κυνηγάει τη δόξα για να κερδίσει ζωή κι ένα μέλλον γι’ αυτόν και τους γύρω του. Δεν είναι «ειρηνιστής», ούτε φοβάται να χάσει. Ξέρει καλά πως αν θες ειρήνη πρέπει να προετοιμαστείς για πόλεμο! Ρισκάρει τα πάντα για τις Ιδέες και τους δικούς του ανθρώπους χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν περιμένει τις «ιδανικές» συνθήκες ή τους «τέλειους» συντρόφους για να δράσει. Ορίζει αυτός την μοίρα του. Τον νοιάζει μόνο ο τελικός στόχος-προορισμός. Και θα τον κατακτήσει με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Αν δει ότι είναι ανέφικτος/άπιαστος, τότε θα δράσει και πάλι. Θα κάνει δράση για τη δράση. Δεν μπορεί να μείνει άπραγος. Ακόμα κι αν αυτή η τελευταία μάχη σημάνει το τέλος του… Δεν το επιτρέπει η καταγωγή του, δεν το επιτρέπει το Αίμα του!

Όσοι περιμένουν την «ιδανική στιγμή» για να δράσουν, θα πεθάνουν περιμένοντας, βλέποντας τους γύρω τους να μάχονται. Να αγωνίζονται, όχι μόνο για την τελική νίκη, αλλά και για την στιγμή. Για την αδρεναλίνη. Για την ένταση και την εμπειρία της μάχης. Θα βλέπουν μονίμως τον εχθρό να κερδίσει έδαφος. Είτε αυτός λέγεται σύστημα, είτε αναρχικοί- το ίδιο κάνει.

[…]

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν, ως γνωστόν, η πρώτη ή η μόνη που έγινε, ήταν απλά η μόνη που «πέτυχε»! Πολλές αποτυχημένες μικροεπαναστάσεις είχαν προηγηθεί. Ενέργειες χωρίς καμία προοπτική νίκης ή ολοκληρωτικού ξεσηκωμού. Όσοι πιστεύουν ότι υπάρχει manual για την επιτυχία μάλλον δεν έχουν διαβάσει ούτε μία σελίδα ιστορίας. Τα πάντα είναι στιγμές και συγκυρίες. Κανένα σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατά γράμμα. Οι άνθρωποι της αδράνειας, του καθισιού και του βιβλίου είναι ήδη νεκροί κι ας μην το γνωρίζουν.» – «Δράση ή Αδράνεια; Αγώνας για Ελευθερία ή θάνατος;» 4/3/17.

Εν συνεχεία επεξηγώντας περαιτέρω την παραπάνω θέση, στο δεύτερο μέρος του άρθρου, είχα γράψει τα εξής:

«Μια μάχη που υπονομεύει τον πόλεμο δεν είναι θεμιτή ακόμα κι αν τελικά κερδηθεί. Η δράση για τη δράση, αν δεν αποτελεί κύκνειο άσμα, θα πρέπει να γίνεται εντός ορίων και πλαισίων που δεν ματαιώνουν τα ευρύτερα σχέδια μας, που δεν αμαυρώνουν το ήθος και την ιστορία των υπολοίπων μαχητών, ούτε τους απογοητεύουν. Διότι είναι χίλιες φορές προτιμότερο να κρατήσεις δυνάμεις (και αξιοπρέπεια) παρά να πεθάνεις ή ξεφτιλιστείς σε μια μάχη δίχως ουσία και πρακτικό αντίκτυπο.

Σκόρπιες, ανοργάνωτες και επιπόλαιες κινήσεις δεν πετυχαίνουν τίποτα περισσότερο απ’ το να επιβεβαιώνουν στον εχθρό την ανυπαρξία και το μηδέν απ’ το οποίο εκπηγάζουν.» – «Δράσε όταν πρέπει» 5/6/18.

Και πέρυσι, στο συναφές άρθρο: «Το Χρέος μας ως Εθνικιστές», είχα αναφέρει πως το πρώτο που πρέπει να αλλάξουμε/αποφύγουμε είναι το εξής:

«1) Επιπόλαιες ενέργειες. Κινήσεις και δράσεις που υπονομεύουν όχι μόνο το σκοπό, αλλά και την ίδια μας τη ζωή. Πρέπει να αποδεχτούμε πως ο καιρός των ηρωισμών έχει παρέλθει οριστικά. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι σήμερα χρειαζόμαστε πολλές μικρές νίκες, όχι παράτολμες δράσεις αυτοκτονίας για μια «μεγάλη» νίκη. Το πρώτο μας μέλημα σήμερα θα πρέπει να είναι ο εαυτός μας, υπό την έννοια της αυτοπροστασίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των υγιών εκφραστών των ιδεών μας, όσο αντιφατικό και αντι-εθνικιστικό κι αν ακούγεται αυτό. Εμείς είμαστε οι φορείς των ιδεών και μέσα από Εμάς θα έρθει η αλλαγή. Συνεπώς, το πιο πολύτιμο κομμάτι του λαού, σήμερα, είμαστε Εμείς. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι είμαστε και ανώτεροι από το λαό. Πρέπει να αποτινάξουμε κάθε έννοια μισανθρωπισμού και ψευτο-υπερηφάνειας. Δεν είμαστε τίποτα μέχρι να επιτύχουμε τους σκοπούς μας. Η αντίληψη αυτή της «Αξίας» μας πρέπει να εξυπηρετεί μονάχα το κομμάτι της αυτο-προστασίας μας. Διότι αν χαθεί το Μέτρο χάνεται και ο Σκοπός. Και τότε τίποτα δεν μένει για να διαχωρίσει τον Εθνικιστική απ’ τον φιλελεύθερο Ατομικιστή!».

Για να ξέρουμε τι μας γίνεται είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, όπως αναλύθηκε εδώ: «Και τώρα η σειρά μας!». Είναι απαραίτητο να αντιληφθούμε πως τίποτα δεν έχει ακόμα χαθεί, πως υπάρχουν ακόμα ελπίδες και τρόπος για να επιτευχθούν οι διαχρονικοί μας στόχοι. Δεν φτάσαμε στο κύκνειο άσμα για να κάνουμε δράση για τη δράση, ούτε και πρέπει φυσικά να είμαστε υπό μια διαρκή αναμονή των κατάλληλων συνθηκών. Αυτό που χρειάζεται είναι μια κοινή αντίληψη, μέθοδος και προοπτική.

Ηρωισμός ή Ματαιοδοξία – Γενναία αντίσταση ή Αυτοκτονία;

Οι άνθρωποι του χώρου που υφίστανται διώξεις χωρίζονται σε 4 διακριτές κατηγορίες και αυτές με βάση τον αντίστοιχο αριθμό ατόμων είναι κατά σειρά οι εξής:

1) Η πρώτη, στην οποία ανήκουν και οι περισσότεροι είναι αυτή της πλήρους ή μερικής άγνοιας για το πώς λειτουργεί του σύστημα, καθώς και για το τι είναι νόμιμο και τι όχι. Είναι όλοι εκείνοι που νομίζουν ότι με το έτσι θέλω μπορούν να κάνουν τα πάντα, απλά και μόνο επειδή έχουν πατριωτικό πρόσημο και είναι το «σωστό» πχ. συγκέντρωση σε ιστορική επέτειο. Αν εξαιρέσουμε τους πολύ νέους και τους εντελώς κινηματικά άπειρους, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι υπόλοιποι είναι το λιγότερο εγκεφαλικά νεκροί για να μη μπορούν να αντιληφθούν ακόμη πως λειτουργεί αυτό το σύστημα και με ποιους τρόπους μπορεί να γίνει το κάθε τι. Δυστυχώς τα άτομα αυτά, όπως πολλές φορές έχω πει, πρέπει να απομακρυνθούν από το χώρο ή να πειθαρχήσουν στους εμπειρότερους, καταλληλότερους και γενικότερα πιο ικανούς απ’ αυτούς. Είναι απορίας άξιο πώς κάποιοι επιμένουν να ακολουθούν τα ίδια άτομα που κάθε φορά τους οδηγούν στο ίδιο κεντρικό τμήμα… Όσον αφορά τους νέους και ένθερμους Συναγωνιστές, εκεί θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή ώστε να προστατευθούν πρώτου είναι αργά. Πρώτου αποκτήσουν το δικό τους φάκελο στην αρμόδια υπηρεσία, χαντακώνοντας έτσι το μέλλον τους για πάντα.

2) Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που επιδιώκει ή αδιαφορεί για την αυτοκαταστροφή της ως έσχατο μέτρο αντίστασης και παρακίνησης των υπολοίπων. Γι’ αυτό και αναφέρθηκα στην ανάγκη συνειδητοποίησης της αξίας και της πολυτιμότητας μας, ως αντίμετρα στην καλοπροαίρετη αυτοκαταστροφή των «καμικάζι αυτοκτονίας» του χώρου. Έχοντας υπάρξει μέλος της κατηγορίας αυτή για κάμποσα χρόνια, μπορώ να μιλήσω εκ πείρας. Επί της ουσίας αυτό που πρέπει να αντιληφθούν αυτά τα άτομα είναι πως είναι μάταιο να καταστρέφεσαι όταν δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και τα άτομα για να παραδειγματιστούν και να συνεχίσουν το όποιο έργο. Και ως προς αυτό θα παραθέσω στη συνέχεια ένα τμήμα από την πρόσφατη συνέντευξη του Ανώνυμου Συναγωνιστή.

Προσοχή όμως στο τι θα πει «καταστρέφομαι». Καταστρέφομαι θα πει ότι φτάνω σε σημείο που πλέον δεν μπορώ να δράσω, είτε γιατί είμαι υπόδικος, είτε γιατί είμαι φυλακισμένος, είτε γιατί έχω καταλήξει σε ένα νοσοκομείο. Οτιδήποτε άλλο πέραν αυτών δεν πρέπει να λέγεται «καταστροφή». Το να χάσεις τη βολή σου, τη δουλειά σου, ορισμένες παρέες, σχέσεις και φίλους, δεν είναι καταστροφή. Απ’ τον καναπέ του σπιτιού του δεν έκανε κανείς επανάσταση και είναι δεδομένο πως στον εθνικό αγώνα θα υπάρξουν και παράπλευρες απώλειες και κακές στιγμές και λάθος αποφάσεις. Άλλωστε όπως λένε: «λάθη δεν κάνει μόνο αυτός που δεν κάνει τίποτα». Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να διεκδικούν κάποιοι το αλάθητο του Πάπα απ’ τη βολή του υπολογιστή τους, αλλά να ρισκάρουν στο βαθμό που πρέπει δρώντας με το σωστό τρόπο, στο σωστό τόπο και χρόνο.

Η διαφορά του ανεγκέφαλου και επιπόλαιου χούλιγκαν με του σκεπτόμενου αγωνιστή ορίζεται πολλές φορές από μια πολύ λεπτή γραμμή. Η Ελευθερία, πέρα από Αρετή και Τόλμη, χρειάζεται και Νόηση. Αλλιώς η γνωστή ρήση του Καζαντζάκη: «Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα», γίνεται από αλληγορία, κυριολεξία!

Συνέντευξη με έναν Παλιό Συναγωνιστή (Μέρος Β’):

«Τόσο ως χώρος, όσο και ως μονάδες, θα πρέπει να προσαρμόσουμε τις κινήσεις και την στρατηγική μας στα νέα δεδομένα προκειμένου ο αγώνας μας να έχει διάρκεια και η όποια νέα κίνηση/προσπάθεια να μην αποτελέσει ακόμα ένα πυροτέχνημα.

Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσει κάθε Συναγωνιστής σήμερα είναι η μοναδικότητα του, καθώς και η λειψανδρία την οποία αντιμετωπίζουμε ως χώρος. Ας θυμηθούμε τι έκαναν οι Σπαρτιάτες κατά την επέλαση των Ρωμαίων όντας στην ίδια κατάσταση. Προτίμησαν να διατηρήσουν ζωντανό το λαό τους συνάπτοντας μια συμφωνία, παρά να πολεμήσουν και να χαθούν για πάντα από την ιστορία -όπως παρολίγον να συμβεί μετά την καταστροφική επιλογή του Κλεομένη να έρθει σε σύγκρουση με τη Μακεδονία στη Μάχη της Σελλασίας, θυσιάζοντας τους εναπομείναντες επίλεκτους Σπαρτιάτες!

Τι θα πει αυτό για εμάς σήμερα; Θα πει ότι δεν είναι καιρός για ευθεία σύγκρουση! Θα πει ότι το πιο εύκολο πράγμα –αυτό για το οποίο παρακαλάει το σύστημα- είναι να μαζευτούμε όσοι έχουμε απομείνει ζωντανοί και να πέσουμε επάνω του. Ξεμπερδεύοντας μαζί μας μιαν ώρα αρχύτερα. Θα πει ότι πρέπει να αντιληφθούμε πως ο ηρωισμός έχει αξία μόνο όταν εμπνέει κάποιους άλλους εξίσου ζωντανούς, μάχιμους και ικανούς να ξεσηκωθούν, αλλιώς είναι μια μάταιη αυτοκτονία!

Ποιος θα εμπνευστεί, ποιος θα συγκινηθεί, σήμερα από μια τέτοια ολοκληρωτική σύγκρουση; Ελάχιστοι. Κι όσοι δακρύσουν και θελήσουν να ακολουθήσουν θα είναι πια μόνοι, δίχως Συναγωνιστές. Η πλειοψηφία του λαού θα ανακουφιστεί από τη συντριβή μας, όπως σήμερα ανακουφίζεται (στην κυριολεξία) από τις καταδίκες των ΧΑτών και το κυνήγι των Αναρχικών. Όσο κι αν σε πολλά ζητήματα έχουμε με τον μέσο Έλληνα ίδιες απόψεις, το προφίλ του «άκρου» που καλλιέργησε για εμάς η Δημοκρατία θα μας συνοδεύει για πάντα, αν δεν κάνουμε αυτά που πρέπει.

Όλοι είδαμε την αντιμετώπιση των Συναγωνιστών μας στα μεγάλα μακεδονικά συλλαλητήρια. Από τη μια οι μπάτσοι με τα χημικά και από την άλλη οι μπατριώτες να φωνάζουν: «Φασίστες, προβοκάτορες». Αν δεν υπάρξει μια διάχυτη Εθνική Συνείδηση, μαζί με θέληση για Αγώνα και Αυτοθυσία, σ’ ένα αξιόλογο και αξιόμαχο κομμάτι του λαού, η οποιαδήποτε θυσία θα είναι μάταιη!»

«Σήμερα, ζώντας στα πρώτα οργουελικά χρόνια του καπιταλιστικού Μεσαίωνα, ας θεωρήσουμε εαυτούς όντας κρυμμένους σε κατακόμβες, όπως οι τελευταίοι Εθνικοί και όπως οι πρώτοι Φιλικοί! Η επιβίωση πρέπει να είναι ο πρωταρχικός μας στόχος, όχι ο πόλεμος! Οι 300 του Λεωνίδα, όπως είχαμε πει, φρόντισαν πριν τη θυσία τους να αφήσουν πίσω τους συνεχιστές, απογόνους και παιδιά. Πόσους γνωρίζετε από εμάς που έχουν παιδιά; Είναι μια χούφτα, σας διαβεβαιώ. Όπου ακούτε, λοιπόν, για πολέμους, αντάρτικα και εξεγέρσεις να ξέρετε πως έχετε να κάνετε με ασφαλίτες ή τρελούς!

[…]

Είναι καιρός να αντιληφθούμε πως είμαστε πολύτιμοι και μοναδικοί. Είναι καιρός να μάθουμε να πολεμάμε με όλη τη σημασία της έννοιας. Να κατανοήσουμε τι θα πει στρατηγική! Να πάψουμε επιτέλους να γινόμαστε βορά στα κανόνια της Δημοκρατίας. Να σταματήσουμε να είμαστε οι χρήσιμοι ηλίθιοι που τόσο ανάγκη έχουν. Εμείς θα επιλέξουμε το πότε, το που και το πώς θα πολεμήσουμε, όχι αυτοί, ούτε οι συνθήκες. Εμείς θα φτιάξουμε τις συνθήκες, όχι αυτοί, ούτε κανένας άλλος. Σήμερα χρειαζόμαστε όσο ποτέ το Επικούρειο πρόσταγμα: Λάθε Βιώσας!

Πολλοί νομίζουν πως οι Ιδέες είναι κείμενα, πως υπάρχουν μέσα σε βιβλία και παλαιά γραπτά. Οι ιδέες, Συναγωνιστές, είναι Φως που αναβλύζει μέσα απ’ τα μυαλά και τις πράξεις των ζωντανών, όχι απ’ τα κεριά ενός μαυσωλείου! Φως που γεννάται στα πεδία των μαχών, όχι στα κελιά των φυλακών. Φως απ’ τις αγνές ψυχές των μαχητών!

Αν χαθούμε Εμείς θα χαθεί μαζί μας και όλη η Γενιά και μαζί μ’ αυτήν και όλες μας οι ιδέες. Και όποτε τύχει να ξαναγεννηθούν θα είναι κάτι νέο, κάτι το διαφορετικό και σίγουρα πολύ κατώτερο.»

3) Η τρίτη κατηγορία είναι αυτή του πολιτικάντικου καιροσκοπισμού, της κουτοπονηριάς και της ρουφιανιάς στην οποία ανήκουν οι χειρότεροι άνθρωποι του χώρου. Οι γνωστοί ηγετίσκοι που προκαλούν/επιδιώκουν τις διώξεις των ακολούθων τους ή και του εαυτού τους για να κάνουν ντόρο και να έχουν να λένε μετά ότι τους κυνηγάει το σύστημα… Είναι αυτοί που κάποτε έστελναν Συναγωνιστές στον Άγιο Παντελεήμονα παίρνοντας ταυτόχρονα τηλέφωνο στην ασφάλεια για να πάνε τα ΜΑΤ και να γίνουν επεισόδια… Όπου βλέπετε τέτοιους ανοίχτε τους τα κεφάλια.

4) Η τελευταία κατηγορία αφορά τους Συναγωνιστές που υφίστανται διώξεις ως απόρροια της ευρύτερης πολιτικής/ακτιβιστικής δράσης τους όντας εκ των προτέρων στοχοποιημένοι. Αντιμετωπίζουν στημένες δικογραφίες με εξωφρενικές κατηγορίες που δεν σχετίζονται στο ελάχιστο με την πραγματική δράση τους, ακόμα και στις περιπτώσεις που αυτή ξέφυγε απ’ τα στενά πλαίσια του νόμου. Αυτοί είναι οι αληθινοί και οι μόνοι πολιτικοί κρατούμενοι και διωκόμενοι Αγωνιστές του χώρου μας.

Συνοψίζοντας λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι υπό ένα νέο πρίσμα, ένα νέο τρόπο σκέψης και μια νέα μεθοδολογία δράσης μπορούν να επιτευχθούν πολλά. Μπορούν ακόμα να κερδηθούν όσα χάθηκαν τα τελευταία χρόνια. Απαραίτητο, όμως, συστατικό η Πειθαρχία. Η χαμένη μας αρετή. Η Πειθαρχία, ο Σεβασμός και η Αυτοκυριαρχία!

Άρχε Σεαυτού – Κινδύνευε Φρονίμως!

Αλέξανδρος Τζούλιος

2 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s