«Τα δε πάντα οιακίζει Κεραυνός»

στις

Όποιος έχει βρεθεί σε όρος λίγες στιγμές πριν ξεσπάσει η καταιγίδα, θα έχει νοιώσει μέσα του την ένοχη σιωπή της φύσεως, που αναμένοντας τον ερχομό του εκλεκτού, με προσμονή κρατά την αναπνοή της. Τα πανύψηλα δεντρά και οι βράχοι λες και έχουνε το βλέμμα τους και αυτά στραμμένα στο σκοτεινό ουρανό, αναμένουν μέσα στη σιγαλιά την βουή που έρχεται. Και ξαφνικά ένας κεραυνός σκίζει τους αιθέρες! Και όλα γύρω αρχίζουν να χορεύουν στον ξέφρενο ρυθμό και στη ορμή της καταιγίδας που ξεσπά. Ο κύκλος της φύσεως αρχίζει και πάλι να γυρνά στον αέναο τροχό του. Η γη ποτίζεται, η ζωή αναγεννάται και μέσα από την αναταραχή αρχίζει μια νέα ζωή, αρχίζει η αιώνια ζωή.

«Τα δε πάντα οιακίζει Κεραυνός» (Ο Κεραυνός είναι αυτός που κατευθύνει τα πάντα)» μας λέει ο Ηράκλειτος και εννοεί πως όλα σε αυτόν τον κόσμο κινούνται/ορίζονται/κατευθύνονται/αλλάζουν μέσα από τη Δύναμη και τη Βούληση των δυνατών. Και έτσι είναι και έτσι μόνο πρέπει να είναι.

«Παρατηρούμε και περιμένουμε μέσα από το σκοτεινό νέφος, που λέγεται άνθρωπος, να γεννηθεί κάποτε ο Κεραυνός, που θα είναι ο υπεράνθρωπος», γράφει εν συνεχεία ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο τραγικός μαθητής του Ηρακλείτου, στον προπερασμένο αιώνα, από την μακρινή χώρα του Βορρά.

Αναλογίζομαι όλα ετούτα ζώντας και ακούγοντας τους ήχους, τις κραυγές και τις οιμωγές της εποχής μας. Μιας εποχής που σε όλους τους τόνους ψελλίζει με δουλοπρέπεια πως τα πάντα λύνονται με τρόπους εύκολους, συμβατικούς, ειρηνικούς. Ίσως τελικά η αντίληψη αυτή να είναι και η αιτία της καταρράκωσης και του μεγάλου κατήφορου που έχει πάρει ο λευκός πολιτισμός. Ίσως τελικά η νοοτροπία αυτή να είναι και η αιτία του εθνικού και κοινωνικού κατήφορου στον οποίο βρίσκεται εδώ και δεκαετίες η Πατρίδα μας.

Πιστεύουμε και ελπίζουμε πως όλα θα έρθουν εύκολα, χωρίς να διακινδυνεύσουμε τίποτε. Προσμένουμε τον από μηχανής θεό… Είναι δυνατόν να ζήσουμε σαν Έθνος με Αξιοπρέπεια και Υπερηφάνεια χωρίς θυσίες; Όμως εμείς εμμένουμε κάθε τόσο, με περισσή έπαρση, να κομπάζουμε για τα κατορθώματα των ηρωικών προγόνων μας. Δεν βλέπουμε, ίσως γιατί δεν έχουμε τη δύναμη να δούμε, πως τίποτε σ’ αυτόν τον κόσμο δεν χαρίζεται, πως όλα κερδίζονται με την ορμή ενός κεραυνού και όχι με την θανατερή γαλήνη μιας ήσυχης και ήρεμης θάλασσας. «Κεραυνού» λοιπόν έχει χρεία το Γένος μας και όχι «σοφών διαχειριστών», που κάθε μέρα όλο και περισσότερο θα μας βουλιάζουν στο τέλμα μιας ουτιδανής ανυπαρξίας, που αυτάρεσκα μασκαρεύουμε, επικαλούμενοι κάποιο μακρινό, λαμπρό παρελθόν.

«Πόλεμος πάντων μεν Πατήρ ἐστι, πάντων δε Βασιλεύς» – Ηράκλειτος

Έτος συγγραφής κειμένου: 2009.

«Τὰ δὲ πάντα οἰακίζει Κεραυνὸς, τουτέστι κατευθύνει, κεραυνὸν τὸ πῦρ λέγων τὸ αἰώνιον λέγει δὲ καὶ φρόνιμον τοῦτο εἶναι τὸ πῦρ καὶ τῆς διοικήσεως τῶν ὅλων αἴτιον· καλεῖ δ` αὐτὸ χρησμοσύνην καὶ κόρον· χρησμοσύνη δέ ἐστιν ἡ διακόσμησις κατ᾿ αὐτὸν, ἡ δὲ ἐκπύρωσις κόρος· πάντα γὰρ, φησὶ, τὸ πῦρ ἐπελθὸν κρινεῖ καὶ καταλήψεται.
Τὰ δὲ πάντα οἰακίζει Κεραυνός».

«Τὸ Πῦρ χρησμοσύνη καὶ κόρος. Πάντα γὰρ τὸ Πῦρ ἐπελθὸν Κρινεῖ καὶ Καταλήψεται».

Όλα τα κυβερνά ο Κεραυνός. Η φωτιά είναι χρεία και χορτασμός· γι’ αυτόν χρεία είναι η τάξη, και η εκπύρωση χορτασμός. Πράγματι, ο Ηράκλειτος λέει ότι η Φωτιά, όταν επέλθει, θα κρίνει και θα καταλάβει τα πάντα!

Την φράση του Ηρακλείτου: «Τα δε πάντα οιακίζει κεραυνός» είχε τοποθετήσει έξω από το καταφύγιό του στον Μέλανα Δρυμό, όπου είχε αποσυρθεί, ο Martin Heidegger.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s