Επαναστατικός Αμοραλισμός

στις

«Γράφω μήπως από αγάπη για τους ανθρώπους; Όχι, γράφω επειδή θέλω να δώσω ζωή στις σκέψεις μου. Κι αν προβλέπω ότι θα σας πάρουν την ηρεμία και τη γαλήνη ή βλέπω τους αιματηρότερους των πολέμων και την πτώση πολλών γενεών να βλασταίνουν απ’ τον σπόρο τούτο -μολαταύτα θα τον σπείρω! Κάντε τον ό,τι θέλετε κι ό,τι μπορείτε -δουλειά δικιά σας και δεν μ’ απασχολεί! Ίσως να ‘χετε μόνο ταραχή, αγώνα και θάνατο -ελάχιστοι θ’ αντλήσουν χαρά! Αν είχα στην καρδιά μου το καλό σας, θα ‘κανα σαν τα χριστιανικά καθεστώτα, που θεωρούν «ιερό» τους καθήκον να προστατεύουν τον κοσμάκη απ’ τα «κακά» βιβλία! Τραγουδάω γιατί είμαι τραγουδιστής, αλλά σας χρησιμοποιώ γιατί μου χρειάζονται αφτιά!» – Μαξ Στίρνερ (Johann Kaspar Schmidt).

Η Επανάσταση και η Εξέγερση δεν πρέπει να εκλαμβάνονται από κανέναν ως έννοιες ταυτόσημες. Η Επανάσταση δεν έγκειται μονάχα στην ανατροπή της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων, αλλά και στην ριζική αλλαγή/αναδιοργάνωση των Θεσμών του κράτους και συνακόλουθα της κοινωνίας. Ως εκ τούτου είναι μια πράξη πολιτική και αμιγώς κοινωνική. Αντιθέτως, η Εξέγερση αρχίζει και τελειώνει με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης. Αποτελεί γέννημα της δυσαρέσκειας των πολιτών για οτιδήποτε τους περιβάλλει ή τους εμπεριέχει. Δεν πρόκειται για μια οργανωμένη ή μη έγερση και διεκδίκηση αιτημάτων, αλλά για μια Ανταρσία που αμελεί πλήρως και πολλές φορές σκοπίμως τις όποιες προοπτικές δημιουργίας γεννήσει μετά το ξέσπασμά της.

Η Επανάσταση αποσκοπεί στην θέσπιση νέων Κανόνων, Σχέσεων και Αξιών εντός της κοινωνίας. Εξέγερση σημαίνει πως δεν θέλουμε κανέναν να μας διοικεί ή να διανοηθεί να μας διοικήσει, αλλά να διοικούμαστε μόνοι και να διαλέγουμε ελεύθερα τους νόμους και τον τρόπο διοίκησής μας. Η Εξέγερση δεν οραματίζεται τους μελλοντικούς Θεσμούς, αδιαφορεί πλήρως για το μέλλον του Έθνους και του Λαού. Είναι μια απεγνωσμένη μάχη δίχως αύριο ενάντια στο καθεστώς. Είναι η γενναία απελευθέρωση του «Εγώ» απ’ τη συλλογική λήθη και υποταγή. Μια Εξέγερση, όμως, που μόλις ολοκληρωθεί θα βυθίσει και πάλι το Έθνος στον θάνατο και στην συνήθη παρακμή.

Εμείς δεν αποσκοπούμε στην κατάρρευση των Θεσμών, αλλά στην ριζοσπαστική αλλαγή τους και ολική απελευθέρωση μας απ’ αυτούς! Γι’ αυτό και τα κίνητρα και οι όποιες πράξεις μας δεν είναι μονάχα εθνικά, κοινωνικά ή πολιτικά, αλλά και αμιγώς «εγωιστικά» (προσωπικά).

Μια πύρινη αμοραλιστική Ιδέα είναι ικανή να μας κάνει να ενώσουμε την Κόλαση με τον Παράδεισο, την Οργή για εκδίκηση με την Αναγέννηση. Μια τέτοια Ιδέα, ένα τέτοιο φλογερό πάθος που καίει και λυτρώνει είναι και η αγάπη για την Φυλή και την Πατρίδα, για το Αίμα και την Γη των Πατέρων μας.

Ο Λουίς Αντουάν ντε Σαιν-Ζυστ, γνωστός και ως «ο Άγγελος του Θανάτου», όντας μέλος της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας προσπάθησε από κοινού με τον Ροβεσπιέρο να διαφυλάξει την Γαλλική Επανάσταση από τους παντοειδείς εχθρούς. Για το σκοπό αυτό εξουδετέρωσε με την γκιλοτίνα του όλους τους αντιφρονούντες. Ο Σαιν-Ζυστ, σε μια ομιλία του, είχε πει: «Υπάρχει κάτι τρομερό στην ιερή αγάπη για την Πατρίδα – είναι τόσο αποκλειστική που θυσιάζει τα πάντα στο δημόσιο συμφέρον, δίχως έλεος, δίχως φόβο, δίχως προσοχή για τον άνθρωπο. Κάνει τον Μάνλιο να πέσει στο γκρεμό – θυσιάζει τις προσωπικές της κλίσεις, οδηγεί τον Ρέγουλο στην Καρχηδόνα, ρίχνει έναν Ρωμαίο στο βάραθρο και βάζει τον Μαρά, θύμα της αφοσίωσης σ’ αυτήν, στο Πάνθεον!».

Τι πιο ευγενικό, άλλωστε, απ’ το άταφο πτώμα ενός Άγνωστου Στρατιώτη σκεπασμένο μ’ ένα κομμάτι γης απ’ την καστανόξανθη γύμνια μιας πεδιάδας με το αίμα απ’ τις πληγές του να ρέει στο χώμα; Τι πιο ιδεαλιστικό απ’ τον στρατιώτη που πεθαίνει σε μια μάχη για ένα Ιδανικό που μόνο εκείνος πίστεψε ακόμα κι αν ηττήθηκε; Τι πιο προσωπικό απ’ τον θάνατο σε κάποια terra incognita παλεύοντας κανείς για την Τιμή του; Τι πιο ιερό απ’ τη θυσία του ατόμου για την επιβίωση της Φυλής;

«Ένα Έθνος μπορεί να αναγεννηθεί μόνο πάνω από σωρούς πτωμάτων» – Louis Antoine de Saint-Just.

Όταν λέμε ότι σκεφτόμαστε επαναστατικά και αμοραλιστικά αυτομάτως συνεπάγεται ότι αφιερώνουμε όλο μας το Είναι στον Αγώνα για Ελευθερία ή Θάνατο. Όταν διατρανώνουμε ότι σκεφτόμαστε επαναστατικά και αμοραλιστικά συνεπάγεται ότι βλέπουμε στην κοινωνία ένα αυθύπαρκτο, ωστόσο ευμετάβλητο και απέραντο πεδίο μάχης, εντός του οποίου καταστρώνουμε μια στρατηγική ή παίζουμε ένα επαναστατικό παιχνίδι.

Ο χρόνος είναι αμετάβλητα ρευστός και πάντοτε υπάρχει η δυνατότητα για την μετατροπή μιας γκρίζας καπιταλιστικής μητρόπολης σε ένα εξαίσιο στολίδι. Το ένα απέχει ελάχιστα από το άλλο, φτάνει να τα νοηματοδοτήσουμε ορθά στον ασθμαίνοντα χρόνο που μας απομένει. Πρέπει να αγωνιστούμε για να ζήσουμε αληθινά!

Έχουμε χρέος να αγαπάμε με όλο μας το είναι και να αφιερώνουμε όλη την ενεργητικότητά μας στο Σκοπό προκειμένου να δώσουμε τον αγώνα τον καλό στο άγνωστο πεδίο της μάχης. Η Τιμή απαιτεί θυσίες και αξίζει όσο τίποτα άλλο στον ψεύτικο κόσμο των κακάσχημων ουτιδανών κομπάρσων. Στον «θαυμαστό» και στολισμένο με χρυσές ευχές ματαιόδοξο/καπιταλιστικό κόσμο. Η εποχή των αναλύσεων πέρασε ανεπιστρεπτί, η μοναδική επιλογή μας είναι αυτή της διαρκούς απειλής. Ο επαναστατικός αμοραλισμός μας κάνει να αμφισβητούμε ριζικά οποιαδήποτε εξουσία ή Θεσμό μας αντιτίθεται, έως ότου επιτύχουμε την εγκαθίδρυση της δικής μας ηγεμονίας πάνω στη συνείδηση του λαού μας. Καθόσον πιέζουμε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του τελευταίου προδότη ή σύγχρονου πραιτοριανού του καθεστώτος, η ψυχή μας θα ελευθερωθεί και θα αναγεννηθεί, δοξάζοντας μέσα απ’ την πράξη μας αυτή όλη τη Γενιά! Λυτρώνοντας όλη τη Ράτσα, νεκρούς μα και αγέννητους!

«Πρέπει να έχει κανείς το Χάος μέσα του για να γεννήσει ένα άστρο που χορεύει»Φρειδερίκος Νίτσε.

Στο απόλυτο magnum opus διδασκαλίας του πολέμου, αναφέρεται ότι: «Υπάρχουν, τέλος, και εκείνοι που δύσκολα συγκινούνται. Γι’ αυτόν, όμως, ακριβώς τον λόγο συγκινούνται βαθιά. Αυτοί αποτελούν, έναντι των προηγούμενων, ότι και η ανθρακιά για τη φωτιά. Αυτοί, χάρη στην τιτάνια δύναμή τους, είναι ικανότεροι να εξεγείρουν τις μάζες. Τα συναισθήματά τους, όπως οι κινήσεις της μάζας, αν και αργές, είναι ακόμα περισσότερο ακαταμάχητες.» – Carl von Clausewitz, Περί του Πολέμου.

Πέρα από λειψές συγκινήσεις, ανέξοδες αναπολήσεις και ανεπίκαιρους προβληματισμούς πρωτεύει να εισέλθουμε με αποφασιστικότητα και ορμή στον πυρήνα της απόλυτης επαναστατικής διαδικασίας -αμόλυντοι και δυνατοί. Με Θάρρος να ριχτούμε στις πολύμορφες μάχες μας, αγνοώντας επιδεικτικά τις ηθικοπλαστικές κραυγές. Συντρίβοντας οτιδήποτε μας κρατάει δέσμιους παλαιών παθών, ενός κόσμου τον οποίο πρέπει να ξεπεράσουμε. Να τον αφήσουμε πίσω μας ως μια θλιβερή θύμηση ενός σωρού συντρίμμια, πάνω στα οποία χτίστηκε η ίδια η δουλεία μας. Αρκεί να έχουμε κατά νου πως: «σε όποιο τόπο και αν μας αιφνιδιάσει ο θάνατος ας είναι καλοδεχούμενος. Αρκεί που η πολεμική μας κραυγή θα ακουστεί και ένα άλλο χέρι θα απλωθεί για να αρπάξει τα όπλα μας και άλλοι άνθρωποι θα σηκωθούν για να συνοδεύσουν το επικήδειο τραγούδι με το κροτάλισμα των πολυβόλων και με καινούριες κραυγές πολέμου και νίκης.» – Xosé Tarrio González.

Γεννηθήκαμε στις έσχατες κατακόμβες του αρνητικού και της θετικότητας που προκύπτει από τους παφλασμούς της επαναστατικής εμπειρίας. Γεννηθήκαμε στην πιο καθοριστική εποχή για την μελλοντική αγωνία της ανθρωπότητας. Γεννηθήκαμε για να πολεμάμε. Είμαστε η φυλή του πολέμου και των μεγάλων αξιών. Χωρίς δισταγμό, χωρίς σκεπτικισμό, αντίθετα με πολύ πάθος και επαναστατική λύσσα, ας πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας επιτιθέμενοι στο μέλλον, εξομοιώνοντάς το με το παρόν. Ο χρόνος κυλάει αργά και βασανιστικά. Η θέληση για Εκδίκηση ναίει γλυκά μέσα μας! Αυτός είναι ο δικός μας επαναστατικός αμοραλισμός, η γέννηση επαναστατικών ηθών και συμπεριφορών!

Αγώνας και Αυτοοργάνωση για την Επανάσταση

Παρ’ όλες τις υπερβολικές διακηρύξεις (πολλές εκ των οποίων παραλήφθηκαν) το κείμενο παραμένει ένα φλογερό κάλεσμα αγώνα προς κάθε Αγωνιστή σε κάθε εποχή. Ας μην ξεχνάει, όμως, κανείς πως όταν μιλούν οι πράξεις τα λόγια περιττεύουν. Καλό είναι να κάνουμε όλοι περισσότερα απ’ όσα λέμε. Καλό είναι να μιλούν τα έργα μας και όχι οι εύηχες λεκτικές τυμπανοκρουσίες.

Εν αρχή ην’ η Πράξις!

Σημ.: Σε αρκετά από τα κείμενα της Ιδεολογικής Κιβωτού γίνονται διορθώσεις και βελτιώσεις, όχι μόνο στο συντακτικό/γραμματικό κομμάτι, αλλά και στο ιδεολογικό. Εξέχον παράδειγμα το παρόν άρθρο. Είναι κρίμα, κατά την άποψη μου, ένα κατά τ’ άλλα εξαιρετικό κείμενο να πηγαίνει χαμένο, να μην αναδημοσιεύεται, εξαιτίας ορισμένων ακραίων διατυπώσεων πάνω στο πάθος της νιότης. Πολλώ δε μάλλον όταν οι γράφοντες απέδειξαν, συν τω χρόνω, πως καμία σχέση δεν είχαν με το πνεύμα αυτό του «επαναστατικού αμοραλισμού» που διακήρυτταν. Εύκολα μιλάει κανείς για πολέμους και «γκιλοτίνες» πίσω απ’ την ανωνυμία και την πεποίθηση πως θα μείνει για πάντα στο απυρόβλητο, δύσκολα πράττει έστω και τις μισές απ’ τις εξαγγελίες του όταν κληθεί στην πράξη να το κάνει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s