Ο Εργάτης και ο Αστός

στις

«Ο Αστός δεν έχει καμία μεταφυσική αξία, τα μετράει όλα με έναν ωφελιμίστικο τρόπο. Ο Αστός θέλει να πάρει όσο πιο πολλά μπορεί από τη ζωή και να δώσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Πάνω από όλα ο Αστός αντιπροσωπεύεται από τον ανθρώπινο τύπο που φοβάται τη ζωή και που είναι ανίκανος να δράσει ιστορικά. Ο Αστός αποφεύγει κάθε σχέση με το αποφασιστικό, τη δημιουργική δράση. Ο πόλεμος και η αγάπη, η φύση και ο θάνατος, όλες οι στοιχειώδεις δυνάμεις είναι «παράλογες» γι’ αυτόν… Ο Εργάτης και ο Αστός είναι τόσο διαφορετικοί όσο η αυγή και το σούρουπο» – Alain de Benoist

Τα περισσότερα από τα Δεξιά ή μιλιταριστικά κινήματα έχουν στηριχθεί λανθασμένα σε μια επανάσταση της Μεσαίας Τάξης. Νομίζουν ότι με την μεγάλη φορολογία, την έξαρση της εγκληματικότητας την έκλυση των ηθών, κλπ. κάποια στιγμή η Μεσαία Τάξη θα επαναστατήσει για να ανατρέψει το Σύστημα.

Το λεξικό δίνει στον όρο «Αστός» τρείς αλληλοσυνδεόμενες ερμηνείες: (1) ένα μέλος της Μεσαίας Τάξης, (2) ο άνθρωπος που οι αξίες και τα πιστεύω του είναι φθηνά και υλιστικά, (3) έλλειψη λεπτότητας και κουλτούρας. Οι εγκέφαλοι του Συστήματος έχουν τόσο έξυπνα διαδώσει το αστικό ιδανικό – το λεγόμενο και «Αμερικανικό Όνειρο» – που το μεγαλύτερο ποσοστό των εργατών στην Αμερική και την Ευρώπη θεωρούν τους εαυτούς τους «Μεσαία Τάξη». Το εκπαιδευτικό σύστημα συντελεί και αυτό διδάσκοντας στα παιδιά την ομοιομορφία της κοινωνίας μας και τον αστικό τρόπο ζωής. Μόλις, λοιπόν, ο λαός υιοθετεί τέτοιες αντιλήψεις γίνεται αυτόματα ίδιος με το Σύστημα, με αποκλειστικό ενδιαφέρον τη διατήρηση του. Οι επαναστάτες του φαίνονται σαν ανατροπείς της καθεστηκύιας τάξεως, αυτοί που του χαλούν την άνεση της μεσοαστικής υπάρξεως του.

Τα μέλη μιας τέτοιας, τόσο βαθιάς, συντηρητικής αστικής τάξης μπορεί υποκριτικά να υιοθετούν κάποια φιλελεύθερα ή προοδευτικά ιδανικά, όμως στην ουσία αυτό που τους απασχολεί πάνω από όλα είναι η σταθερότητα, η μετριότητα και η άνεση τους.

Ο αφοσιωμένος Αστός είναι στη βάση του υλιστής. Του αρέσουν τα «πράγματα» και θα μεταχειριστεί κάθε μέσο για να μπορέσει να αποκτήσει και να διατηρήσει θέσεις και πλούτο.

Συνεπώς δεν είναι παράξενο ότι η μεγαλύτερη αντίδραση στους πιο σκληρούς μταναστευτικούς νόμους προέρχεται από Λευκούς, μεσοαστούς, μικροεπιχειρηματίες. Οι Αστοί έχουν εθιστεί στο φθηνό ξένο εργατικό δυναμικό, από νταντάδες και χαμάληδες μέχρι πόρνες. Το φθηνό μεροκάματο για τους εμπόρους είναι πιο σπουδαίο από μια καλύτερη κοινωνία για τα παιδιά τους. Είναι φανερό ότι μια φυλετική επανάσταση θα πρέπει πρωταρχικά να είναι αντιαστική.

Ο Γερμανός φιλόσοφος Ernst Junger έγραψε ποιο είναι το καλύτερο αντίδοτο γι’ αυτή την αστική/δημοκρατική μάστιγα: ο «ηρωϊκός ρεαλισμός» του Εργάτη. Για τον Junger ο Εργάτης έχει μια μεταφυσική διάσταση – «ένας Νέος Άνδρας για ένα Νέο Κόσμο» – και όχι απλά σαν «οικονομική μονάδα», όπως τον βλέπουν οι Μαρξιστές. Ο Εργάτης αποκαλύπτει τον εαυτό του εξασκώντας τη δύναμη του.

Κυριαρχεί με βάση την αδάμαστη θέληση του για δύναμη, που εκφράζεται μέσω της εργασίας, με την εργασία ειδωμένη σαν κινητικότητα… Η επιστήμη, η αγάπη, η τέχνη, η πίστη, ο πολιτισμός, ο πόλεμος: «όλα είναι Εργασία. Η Εργασία σαν δόνηση των μορίων, σαν τη δύναμη της δημιουργίας. Οπουδήποτε ο Αστός είναι μαλακός, ο Εργάτης είναι σκληρός. Ο Αστός είναι σαν ένας δημοκρατικός ψύλος που περιφέρεται ασκόπως πάνω στη γη, ενώ ο Εργάτης σαν μια τιτάνια προσωπικότητα… Συνεπής, δυνατή, ελεύθερη, απαλλαγμένη από κάθε αμφιβολία, μεθυσμένη από ενέργεια».

Ο Εργάτης θα είναι ο ιδρυτής της νέας Επαναστατικής Τάξης, προφητεύει ο Junger στο έργο του: «Θύελλα από Σίδερο» και προσθέτει ότι αυτός ο σκλάβος του αστικού υλισμού, ο ηρωϊκός Εργάτης, είναι η καλύτερη ελπίδα για την αναγέννηση της Ευρωπαϊκής φυλής: «Αυτός ο Νέος Άνδρας, ο θυελλώδης στρατιώτης, η αφρόκρεμα της Ευρώπης. Μια απόλυτα νέα φυλή, ωραία, δυνατή, γεμάτη σκοπό. Μακριά πίσω του περιμένουν… τα Έθνη που τα θεμέλιά τους θα διαλυθούν απο τις επιθέσεις του Νέου Άνδρα – αυτού του παράτολμου, εμπειροπόλεμου άνδρα χωρίς οίκτο για τον εαυτό του και τους άλλους. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι το τέλος. Είναι μόνο ένα κάλεσμα για δύναμη. Είναι η σφυρηλάτηση του κόσμου σε νέες μορφές για δύναμη. Οι νέες μορφές πρέπει να πλαστούν με αίμα και η εξουσία πρέπει να ασκηθεί από μια ατσάλινη γροθιά»!


Σημ.: Είναι δέον να συμπληρώσουμε στο κείμενο και στον ρομαντισμό του Γιούνγκερ, πως η ωμή δύναμη και θέληση για περισσότερη δύναμη του Εργάτη δεν επαρκεί για μια ολική Επανάσταση, όπως προσβλέπουμε Εμείς. Η εργαλειοποίηση της ορμής των εργατών, όπως άριστα γνωρίζουν να κάνουν οι Κομμουνιστές, είναι μια θεμιτή πράξη, εφόσον υπάρχει μια ανώτερη κάστα/τάξη αφυπνισμένων αντι-αστών με τις απαραίτητες γνώσεις και ικανότητες να την διαχειριστεί. Μια ανεξέλεγκτη ροή ενέργειας, μια απότομη «υπέρταση», οδηγεί μονάχα σε black out και αυτό συμβαίνει όποτε μια ασυγκράτητη μάζα, χωρίς συνοχή και σκοπό, εξεγείρεται – Χάος. Η «ατσάλινη γροθιά» χρειάζεται πάντοτε ένα «ρυθμιστή τάσης», ένα λειτουργικό, καλο-γρασαρισμένο, εγκέφαλο για να την κατευθύνει. Εξού και η πάγια θέση μας για Συνεργασία των Τάξεων, η οποία οφείλει να μην αφορά μόνο το «νέο κράτος», αλλά και τις όποιες επαναστατικές διαδικασίες και δράσεις διαμέσου των Παράλληλων Δομών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s