Ο Απαλλοτριωτής

στις

«Η ελευθερία μου και τα δικαιώματά μου είναι τόσα όσα και η ισχύς μου.
Ακόμη και την ευτυχία και τη μεγαλοσύνη θα τις έχω μόνο στο μέτρο της δύναμής μου!»

Ο Απαλλοτριωτής είναι η πιο ωραία αρσενική φιγούρα, απροκατάληπτη και αρρενωπή που συνάντησα ποτέ […]. Αυτός είναι που δεν έχει τίποτε να περιμένει. Αυτός είναι που δεν έχει κανένα βωμό για να θυσιαστεί. Αυτός δοξάζει μονάχα τη Ζωή με τη φιλοσοφία της Δράσης.

«Mόνον εὐδαίμονα ἔφη τὸν ἐλεύθερον, ἐκεῖνον νομίζω τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα» (Ο αληθινά ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος. Εκείνος που μήτε ελπίζει, μήτε φοβάται τίποτα) – Δημώναξ.

Τον γνώρισα σε ένα μακρινό αυγουστιάτικο μεσημέρι ενώ ο ήλιος μετέτρεπε σε χρυσάφι την πρασινίζουσα φύση, που γιορτινή και αρωματισμένη τραγουδούσε εύθυμα τραγούδια παγανιστικής ομορφιάς. Μου είπε: «Ήμουν πάντα ένα πνεύμα ανήσυχο, περιπλανώμενο και εξεγερμένο. Μελέτησα τους ανθρώπους και την ψυχή τους τόσο σε βιβλία όσο και στην πραγματικότητα. Αυτό που βρήκα ήταν ένα αμάλγαμα κωμικού, αγοραίου και δειλίας. Από όλα αυτά μου έμεινε μια αίσθηση ναυτίας. Από τη μία κυριαρχούν τα απειλητικά ηθικά φαντάσματα δημιουργημένα από το ψέμα και την υποκρισία. Από την άλλη τα κτήνη προς θυσία που λατρεύουν με φανατισμό και δειλία. Αυτός είναι ο κόσμος των ανθρώπων. Αυτή είναι η ανθρωπότητα. Για αυτό τον κόσμο, για αυτούς τους ανθρώπους, για αυτή την ανθρωπότητα εγώ αισθάνομαι απέχθεια. Πληβείοι και αστοί είναι ισότιμοι. Αμφότεροι είναι άξιοι. Ο Σοσιαλισμός δεν είναι αυτής της γνώμης. Αυτός ανακάλυψε το Καλό και το Κακό. Και για να καταστρέψει αυτούς τους δυο ανταγωνισμούς δημιούργησε δυο άλλα φαντάσματα: την Ισότητα και την Αδελφότητα μεταξύ των ανθρώπων…

Αλλά οι άνθρωποι θα είναι ίσοι απέναντι στο Κράτος και ελεύθεροι στο Σοσιαλισμό… Αυτός –ο Σοσιαλισμός- απαρνήθηκε τη Δύναμη, τη Νεότητα, τον Πόλεμο! Αλλά όταν οι Αστοί, οι άθλιοι του πνεύματος, δεν θέλουν να ξέρουν ότι είναι ίσοι με τους πληβείους, τους άθλιους της σάρκας, τότε ακόμη και ο Σοσιαλισμός δέχεται, κλαψουρίζοντας, τον πόλεμο. Ναι, ακόμη και ο Σοσιαλισμός δέχεται τους φόνους και τις απαλλοτριώσεις. Αλλά στο όνομα ενός ιδανικού ισότητας και ανθρώπινης αδελφότητας… Από εκείνη την άγια αδελφότητα που ξεκίνησαν οι Κάιν και Άβελ!…

Μα με το Σοσιαλισμό σκέφτεται κανείς κατά το ήμισυ, ελευθερώνεται κατά το ήμισυ, ζει τα μισά!… Ο Σοσιαλισμός είναι αδιαλλαξία, είναι ανικανότητα να ζεις, είναι η πίστη στο Φόβο. Εγώ πάω πιο πέρα! Ο Σοσιαλισμός θεώρησε καλό την ισότητα και κακό την ανισότητα. Καλοί οι δούλοι, κακοί οι τύραννοι. Εγώ διέσχισα το κατώφλι του καλού και του κακού για να ζήσω έντονα τη ζωή μου. Εγώ ζω σήμερα και δεν μπορώ να περιμένω το αύριο. Η αναμονή είναι για τους λαούς και την ανθρωπότητα, γι’ αυτό και δεν είναι δικιά μου δουλειά. Το «μέλλον» είναι η μάσκα του Φόβου. Το Θάρρος και η Δύναμη δεν έχουν μέλλον για τον απλό λόγο ότι τα ίδια είναι το μέλλον, που εξεγείρεται ενάντια στο παρελθόν καταστρέφοντάς το. Η καθαρότητα της ζωής εξελίσσεται μόνο με την ευγένεια του Θάρρους, που είναι η φιλοσοφία της Δράσης».

Παρατήρησα: «Η καθαρότητα αυτής της ζωής φαίνεται να πλησιάζει το έγκλημα!».

Απάντησε: «Το έγκλημα είναι η ανώτατη σύνθεση ελευθερίας και ζωής. Ο ηθικός κόσμος είναι ο κόσμος των φαντασμάτων. Εκεί υπάρχουν φαντάσματα και σκιές φαντασμάτων: εκεί υπάρχει το «Ιδεατό», η οικουμενική Αγάπη, το Μέλλον. Ιδού η σκιά των φαντασμάτων: εκεί υπάρχει άγνοια, φόβος, δειλία. Βαθύ σκοτάδι. Σκοτάδι αιώνιο, ίσως. Έζησα κι εγώ για μια μέρα εκεί, στη φρικτή και ρυπαρή φυλακή. Έπειτα οπλίστηκα με έναν ιερό πυρσό για να κάψω τα φαντάσματα και να βιάσω τη νύχτα. Όταν έφτασα μπρος στα σκουριασμένα κάγκελα του καλού και του κακού, τα γκρέμισα μανιασμένα και διέσχισα το κατώφλι. Η αστική τάξη μου πέταξε το ηθικό της ανάθεμα και ο ηλίθιος λαός την ηθική του κατάρα.

Μα και οι μεν και οι δε, είναι ανθρωπότητα. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος. Η ανθρωπότητα είναι ο εχθρός μου. Αυτή θέλει να με σφίξει μέσα στα χιλιάδες της τρομερά πλοκάμια. Εγώ ψάχνω μόνο να αποσπάσω απ’ αυτή ό,τι καλύπτει τις επιθυμίες μου. Είμαστε σε πόλεμο! Ό,τι έχω τη δύναμη να αποσπάσω, είναι δικό μου. Και ό,τι είναι δικό μου το θυσιάζω στο βωμό της ελευθερίας μου και της ζωής μου.

Εκείνης της ζωής μου που αισθάνομαι να πάλλεται μέσα στις φοβερές φλόγες που μου καίνε την καρδιά, ανάμεσα σ’ εκείνο τον άγριο σπαραγμό όλου μου του είναι, που φουσκώνει την καρδιά μου με θεϊκές καταιγίδες και κάνει να αντηχούν στο πνεύμα εκκωφαντικές πολεμικές φανφάρες και πολυφωνικές συμφωνίες μιας ανώτερης αγάπης, παράξενης και άγνωστης, που γεμίζει τις φλέβες με αίμα θεριεμένο και δυνατό, το οποίο σκορπίζεται στο σύνολο των μυών μου, των νεύρων και της σάρκας μου, δονήσεις διαβολικές μιας χαρούμενης επέκτασης, εκείνης της ζωής μου που διαβλέπω μέσω των τρελών οραμάτων των φανταστικών μου ονείρων, που χρειάζεται και λαχταρά αιώνια εξέλιξη. Το σύνθημά μου είναι να περπατώ απαλλοτριώνοντας και καίγοντας, αφήνοντας πίσω μου ουρλιαχτά ηθικών προσβολών και κομμάτια παλιών αντικειμένων να καπνίζουν. Όταν οι άνθρωποι δεν θα κατέχουν πια τα ηθικά πλούτη -μοναδικοί πραγματικοί θησαυροί όντως απαραβίαστοι- τότε θα πετάξω τα αντικλείδια μου. Όταν στον κόσμο δεν θα υπάρχουν πια φαντάσματα, θα πετάξω τον πυρσό μου. Αλλά αυτό το μέλλον είναι μακρινό, αλλά ίσως και να μην είναι! Και εγώ είμαι ένας γιος αυτού του μακρινού μέλλοντος, θεμελιωμένο σε αυτό τον κόσμο πάνω στο Τυχαίο, στην ισχύ τού οποίου εγώ υποκλίνομαι».

Έτσι μου είπε ο Απαλλοτριωτής σ’ εκείνο το μακρινό αυγουστιάτικο μεσημέρι, ενώ ο ήλιος μετέτρεπε σε χρυσάφι την πρασινίζουσα Φύση, που γιορτινή και αρωματισμένη, τραγουδούσε χαρούμενα τραγούδια παγανιστικής ομορφιάς.

Ρένζο Νοβατόρε (Abele Rizieri Ferrari), περιοδικό Iconoclasta, Πιστόια ν.10, 26 Νοεμβρίου 1919.

Abele Rizieri Ferrari aka. Renzo Novatore

Ο «Ρένζο», αντάρτης και ποιητής ο ίδιος, κηρύττει τη Δράση ενάντια στη λήθη και στην αδράνεια. Τον Αγώνα ενάντια στον πασιφισμό και στην αναμονή της άφταστης ουτοπίας. Γκρεμίζει τις ηθικιστικές «αξίες», δοξάζοντας τον αμοραλισμό για να διαλύσει τον Φόβο και να γεννήσει το Θάρρος. Για ένα ιδανικό μιλάει κι εκείνος, όμως επικρίνει -ως οφείλει- το ανύπαρκτο και επικίνδυνα καθηλωτικό «Ιδεατό». Αυτό που κρύβεται πίσω απ’ τη βολή και τη δειλία. Πίσω απ’ τις φωνές της «λογικής» που ψάχνουν διαρκώς για τις «ιδανικές» συνθήκες και περιστάσεις. Που μόνο υπόσχονται και που ποτέ δεν δρουν. Που σέρνουν κόσμο πίσω τους τάζοντας παραδείσους και φοβερίζοντας με κολάσεις. Ο Σοσιαλισμός, με τον οποίο ορθώς τα βάζει, δεν είναι παρά η συνέχεια του Χριστιανισμού. Αυτός είναι η βάση του και η ψυχή τους βαθιά σημιτική. Στα υπόγεια του Εβραϊσμού γεννήθηκαν και οι δύο – όπως και ο Καπιταλισμός. Όπως και η σύγχρονη Δημοκρατία που σκέπασε όλες αυτές τις όμορφες επιλογές και όσες άλλες απορρέουν απ’ αυτές. «Διαλέξτε και πάρτε, ακίνδυνες είναι όλες». Πότε Δεξιά, πότε Αριστερά. Κι αν κάτι στραβώσει, τότε λίγο Ακροδεξιά και για ξεκαύλωμα στο δρόμο Ακροαριστερά.

Ο «Ρένζο» γράφει στα 1919, όντας 29 ετών, έχοντας χάσει πριν ένα χρόνο τον μικρό του γιο και έχοντας αρνηθεί να λάβει μέρος στον Παγκόσμιο Πόλεμο. Παίρνει μέρος στην εξέγερση της Λα Σπέτσια και ανακαλύπτει τον Απαλλοτριωτή του «στον Αναρχισμό». Αυτές είναι οι λέξεις που σκοπίμως παρέλειψα βάζοντας τις σε αγκύλες στην αρχή του κειμένου. Πρώτον, για να διαβαστεί ως πέρας και δεύτερον, γιατί αν ζούσε σήμερα δεν θα βρισκόταν, ούτε θα τασσόταν υπέρ αυτού του χώρου. Θα είχε συνεχίσει μόνος κηρύττοντας τον δικό του δρόμο. Στρατιώτης της δικής του Ιδέας και μόνο – Ιδέας Δράσης και Θάρρους. Και ποιος ξέρει, μπορεί κάποιες δεκαετίες μετά τον θάνατο του, το 1922, να γνώριζε κάποιους με τους οποίους να συμφωνούσε σε πολλά. Σίγουρα πάντως, εκεί ψηλά, με κάποιον ονόματι Arthur Desmond θα τα λένε καλά…

*Όλες οι ανακατασκευές είναι πρωτότυπες και θα παρουσιαστούν συγκεντρωτικά όταν ολοκληρωθεί το έργο.

Διαβάστε επίσης:

Θάρρος: Το μεγάλο ζητούμενο!

«Θάρρος, σας λέω!Το Θάρρος, όχι η καλοσύνη, είναι το μεγάλο ζητούμενο.Θάρρος, που δεν απαιτεί ούτε θεατρινισμούς, ούτε τυμπανοκρουσίες,ούτε φώτα δημοσιότητας, ούτε πλήθη που φωνασκούν για να δράσει. Θάρρος που βαδίζει μόνο του προς…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s