Δημήτριος Βεζανής: Εισαγωγή στην Ιδεολογία του Γένους

στις

Ὅταν ὁμιλῶμεν περὶ τῆς ἐθνικῆς ἰδεολογίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, δὲν δυνάμεθα νὰ ἐφαρμόσωμεν στατιστικὰς μεθόδους, ἐξακριβώνοντας τί ἕκαστος φρονεῖ, οὔτε νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὸ σύστημα τοῦ ἰνστιτούτου Γκάλλοπ δηλαδὴ νὰ ἐρωτήσωμεν μίαν ὁμάδα καὶ ἀπὸ τὰς ἀπαντήσεις ποὺ θὰ δώση ἡ πλειοψηφία τῆς ὁμάδος νὰ ἀχθῶμεν εἰς συμπεράσματα περὶ τῆς γνώμης τοῦ συνόλου.

Αἱ ἀμερικανικαὶ αὐταὶ μέθοδοι πιθανὸν νὰ δύνανται ν’ ἀποδώσουν ὅταν τὸ θέμα ἐπὶ τοῦ ὁποίου ζητεῖται ἡ ἀπάντησις εἶναι «ἀμερικανικὸν» καὶ ἀνάγεται εἰς προβλήματα τῆς στοιχειώδους ζωῆς, εἶναι ἀνίκανοι ὅμως νὰ δώσουν μίαν ἀπάντησιν εἰς πνευματικὰ ζητήματα καὶ μάλιστα εἰς τὸ πνευματικώτατον καὶ ὑψηλότατον τῶν ζητημάτων, ποία εἶναι δηλαδὴ ἡ Ἰδεολογία τοῦ Ἔθνους καὶ μάλιστα τοῦ Ἑλληνικοῦ.

Τὴν Ἰδεολογίαν τοῦ Ἔθνους θὰ τὴν ἀρυσθῶμεν ἀπὸ τὴν ἱστορίαν καὶ ὄχι ἀπὸ τὰς γνώμας τοῦ α’ ἤ τοῦ β’ λογοτέχνου ἤ δημοσιογράφου.
Λέγοντες δὲ ἱστορίαν δὲν ἐννοοῦμεν τὰς κοιλάδας καὶ τὰ τέλματα, ἀλλὰ τὰς ὑψηλοτάτας κορυφὰς τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι, ὅπου φαίνεται ἡ Ψυχὴ τοῦ Ἔθνους εἰς ὅλην της τὴν λαμπρότητα καὶ εἰς ὅλον της τὸ μεγαλεῖον. Διήκουσα γραμμὴ τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας ἀφ’ ἧς ὁ Φίλιππος καὶ Ἀλέξανδρος συνέλαβον τὴν Ἰδέαν ἑνὸς, ὄχι μόνον ἐθνικῶς, ἀλλὰ καὶ πολιτικῶς ἡνωμένου Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἡ Μεγάλη Ἰδέα ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν βάσιν καὶ τὴν σπονδυλικὴν στήλην τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας.

Θεωρητικῶς συλλαμβάνει τὴν Μεγάλην Ἰδέαν, πρῶτος ὁ Ἀριστοτέλης καὶ τὴν διατυπώνει εἰς τὸ περίφημον χωρίον τῶν «Πολιτικῶν» (uz, vi): «Τὸ δὲ τῶν Ἑλλήνων Γένος ὥσπερ μεσεύει κατὰ τοὺς τόπους, οὕτως ἀμφεῖν μετέχει. Καὶ γάρι ἔνθυμον καὶ διανοητικὸν ἐστιν· διόπερ ἐλεύθερον τε διατελεῖ καὶ βέλτιστα πολιτευόμενον καὶ δυνάμενον ἄρχειν πάντων, μιᾶς τυγχάνον πολιτείας». [Τὸ ἑλληνικὸ Γένος, ὅμως, ἐπειδὴ ζεῖ σὲ τόπους ποὺ ἀπὸ γεωγραφικὴ ἄποψη βρίσκονται στὴ μέση, διαθέτει τὶς ἀρετὲς καὶ τῶν δύο. Δηλαδή, ἔχει δυνατὴ ψυχὴ καὶ ὀξὺ νοῦ καὶ γιὰ τοῦτο καὶ ἐλεύθερο εἶναι καὶ ἄριστη πολιτικὴ ζωὴ διάγει κι ἔχει τὴ δύναμη νὰ κυριαρχήσει πάνω σὲ ὅλους, ἄν ἑνωθεῖ πολιτειακά. Ἀριστοτέλης, Ἅπαντα, Τρίτος Τόμος, «Πολιτικά», Βιβλία Ζ΄, Η΄, Θ΄, ἐκδόσεις «Κάκτος», Ἀθήνα, 1992.]

Ὁ Ἰσοκράτης, ὅμως, γίνεται ὁ διαπρύσιος κῆρυξ καὶ διδάσκαλος τῆς Ἰδέας καὶ ἐπηρεάζει οὐσιωδῶς τὸν Φίλιππον. Ἡ Μεγάλη Ἰδέα ὑπάρχει εἰς τὸ Βυζάντιον. Ἀναφαίνεται ὅμως μὲ μεγαλυτέραν ἔντασιν εἰς τοὺς μετὰ τὴν Ἅλωσιν χρόνους καὶ σημαίνει τὴν θέλησιν τοῦ Ἔθνους πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς πολιτικῆς του ἑνότητος καὶ τὴν ἐπανίδρυσιν ἑνὸς ἑλληνικοῦ κράτους περιλαμβάνοντος ὅλους τοὺς Ἕλληνας, εἰς τὰ χωρικὰ ὅρια τῆς Βυζαντινῆς ἱστορίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ βάσις καὶ ἡ κεντρικὴ γραμμὴ τῆς Μεγάλης Ἰδέας ἥτις διέπει καὶ τὸ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἀπὸ τὴν τουρκικὴν δουλείαν δημιουργηθὲν κρατίδιον, τὸ ὁποῖον ἐν μέσῳ κλυδωνισμῶν καὶ ταλαντεύσεων ἐβάδισεν αὐτὴν τὴν ὁδὸν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ τὴν βαδίζῃ.
Ἐθνικὴ Ἰδέα ὑπάρχει εἰς ὅλους τοὺς λαούς, κυρίως ὅμως εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν ἱστορίαν, ἀπαραίτητος ὅμως εἶναι διὰ τὸν ἑλληνικὸν λαόν, διότι ἐδῶ τὰ ἰδανικὰ τῆς «προόδου», τῆς «εὐημερίας», τῆς «τεχνικῆς», δὲν δύνανται νὰ συγκινήσουν τὸ σύνολον καὶ ν’ ἀποτελέσουν τὰ κίνητρα τῆς δράσεως τοῦ λαοῦ μας. Ἀλλὰ καὶ ὅταν τὸν συγκινοῦν, τὸν συγκινοῦν ὡς μέσα διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς Μεγάλης Ἰδέας. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὑπάρχει χάρις εἰς τὴν μεγάλην ἰδέαν καὶ προώρισται νὰ ἐξαφανισθῇ ἀπὸ τοῦ προσώπου τῆς γῆς ἐὰν χαθῇ καὶ ἀπολεσθῇ ἡ ζείδωρος τῆς Μεγάλης Ἰδέας πνοή.

Ἐὰν ἐγκαταλείψωμεν τὴν Μεγάλην Ἰδέαν δὲν μένει ἄλλο ἰδανικὸν ἀπὸ τὸν Κομμουνισμόν. Φρούδη εἶναι ἡ ἐλπὶς ὅτι δυνάμεθα νὰ ἀντικαταστήσωμεν τὴν Μεγάλην Ἰδέαν μὲ οἱονδήποτε ἄλλο ἰδανικόν. Ἐὰν πέσῃ ἡ Μεγάλη Ἰδέα, ὁ ἄλλος δρόμος θὰ εἶναι κατ’ ἀνάγκην ὁ Κομμουνισμός!

Δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς ἀναβαθμοὶ τῆς Μεγάλης Ἰδέας, ἕκαστος ἐκ τῶν ὁποίων ἐπέχει ὡς πρὸς τὸν ἑπόμενον τὴν θέσιν μέσου καὶ ἀναγκαίας προϋποθέσεως:

1) Ὁ πρῶτος συνίσταται εἰς τὴν Ἀφύπνισιν τοῦ Ἔθνους καὶ εἰς τὴν προσπάθειαν νὰ ἀνεύρῃ τὸ Ἔθνος συνείδησιν ἑαυτοῦ καὶ τῆς ἀποστολῆς του.

2) Ὁ δεύτερος συνίσταται εἰς τὴν δημιουργίαν ἑνὸς μεγάλου ἑλληνικοῦ κράτους περιλαμβάνοντος ὅλους τοὺς Ἕλληνας καὶ ὅλα τὰ ἑλληνικὰ ἐδάφη.

3) Ὁ τρίτος συνίσταται εἰς τὴν πρὸς τὰ ἔξω ἀκτινοβολίαν τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἥν ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ἀποκαλεῖ: «ἐξανθρωπισμὸν ἤ ἐξελληνισμὸν τῆς οἰκουμένης».

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα δὲν ἔχει ἀποκλειστικῶς «πνευματικὸν περιεχόμενον» ὡς μερικοὶ ἀνοήτως ὑποστηρίζουν, διότι βάσις τῆς Μεγάλης Ἰδέας εἶναι ἡ τάσις πρὸς ὁλοκλήρωσιν τοῦ Ἔθνους ἀπὸ ἀπόψεως συνθέσεως καὶ χώρου.
Χωρὶς αὐτὴν τὴν ὁλοκλήρωσιν δὲν ὑπάρχει Μεγάλη Ἰδέα, ἀλλὰ εὐνουχισμὸς καὶ καταστροφή της.

Ὃ «τρίτος ἑλληνικὸς πολιτισμὸς» τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ ὑπῆρξεν ἐπίσης μία παραποίησις τῆς Μεγάλης Ἰδέας διότι ἔλειπε τὸ ἐδαφικὸν περιεχόμενον.
Οἱ πολιτισμοὶ δὲν δημιουργοῦνται κατὰ παραγγελίαν, ἀλλὰ προϋποθέτουν ἐπαρκῆ λαόν, ἀνάλογον χῶρον καὶ δημιουργικὴν πίστιν καὶ ὁρμὴν τὴν ὁποίαν μόνον ἡ Μεγάλη Ἰδέα δύναται νὰ δώσῃ καὶ οὐδὲν ἀπὸ τὰ ὑποκαταστήματα αὐτῆς.

Τελείως ἀποκρουστέα εἶναι ἡ ἀντίληψις ὅτι ἡ Μεγάλη Ἰδέα «ἀπέθανε» ἤ «ἐχρεωκόπησε» λόγω τοῦ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἐξόρμησις πρὸς Μικρὰν Ἀσίαν ἀπέτυχε. Ἡ Μεγάλη Ἰδέα δὲν θὰ ἀποθάνη οὔτε καὶ ἐὰν ἡ σημερινὴ προσπάθεια τῆς ἑνώσεως τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα ἀποτύχη. Διότι αἱ ἰδέαι δὲν «χρεωκοποῦν» ὅταν συμβῇ τὰ γεγονότα καὶ ἡ ἱστορία νὰ ἀναστείλουν τὴν πραγματοποίησίν των. Χρεωκοποῦν καὶ ἀποθνήσκουν ὅταν ἀποθάνουν εἰς τὴν καρδίαν τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ Ἔθνους ὅπερ ἀποτελεῖ τὸν φορέα τῆς Ἰδέας.
Ἰδίᾳ δὲν δύναται νὰ ἀποθάνῃ ἡ Ἰδέα ἐκείνη ἡ ὁποία καθηγιάσθη μὲ τὸν ἡρωϊκὸν θάνατον τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου εἰς τὴν Πύλην τοῦ Ρωμανοῦ, ἡ ὁποία ἐβαπτίσθη εἰς τὸ Αἷμα τῶν Ἡρώων τοῦ 1821, ἡ ὁποία ἔδωσεν τὴν βάσιν καὶ τὸ θεμέλιον τῶν ἀγώνων τοῦ ἔθνους ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως μέχρι σήμερον, ἡ ὁποία ἑδρεύει εἰς τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν τῶν Ἑλλήνων.

Καὶ πράγματι δυνατὸν ἡ Μεγάλη Ἰδέα νὰ μὴν εἶναι εἰς ὅλους συνειδητή. Ὅταν ὅμως κανεὶς ἀναξέσῃ τὸ κέλυφος τὸ ὁποῖον ἔχουν σχηματίσει αἱ ἀπογοητεύσεις καὶ αἱ πικρίαι γύρω ἀπὸ τὴν ψυχὴν τῶν Ἑλλήνων, θὰ ἀνακαλύψῃ ὅτι κάθε Ἕλλην ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς τοποθετήσεως φέρει σπέρματα Μεγάλης Ἰδέας.

Ἀνόητος εἶναι περαιτέρω καὶ ἀναξία συζητήσεως ἡ ἀντίληψις ποὺ ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Μεγάλη Ἰδέα ἔχει ἱστορικῶς «ξεπερασθῆ» καὶ ὅτι ἡ ἱστορία μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὴν σύμπηξιν ὑπερεθνικῶν κρατικῶν ἑνοτήτων. Ἐν πρώτοις οὐδεὶς ἔχει ἀνάλογον ἀνάστημα ὥστε νὰ ἀξιοῖ ὅτι εἶναι ἱεροφάντης τῆς ἱστορίας καὶ νὰ ἀποφαίνεται δογματικῶς περὶ τῆς μελλοντικῆς ἐξελίξεως αὐτῆς. Ἡ ἱστορία δὲν ἔχει ἀποκαλύψει εἰς κανένα τὰ μυστικά της. Τὸ παρελθὸν καὶ τὸ παρὸν δυνάμεθα νὰ τὸ γνωρίσωμεν, τὸ μέλλον ὅμως ποτέ. Κατὰ συνέπειαν πᾶν ὅ,τι λέγομεν περὶ ἱστορικῆς ἐξελίξεως ἀποτελεῖ ἁπλῶς τὴν ὑποκειμενικὴν μας γνώμην καὶ ὄχι ἀντικειμενικὴν διαπίστωσιν ἱστορικῶν γεγονότων.

Ἀλλὰ καὶ ἄν ἡ ἱστορικὴ ἐξέλιξις ἐπρομήνυε τὴν βιαίαν καταστολὴν τῆς Μεγάλης Ἰδέας καὶ τὴν πλήρη ἀδυναμίαν τῆς πραγματοποιήσεώς της λόγῳ τῆς ἱδρύσεως μιᾶς μείζονος ὑπερεθνικῆς κρατικῆς ἑνότητος, οἱ Ἕλληνες κατὰ τὴν γνώμην μου θὰ εἶχον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἀντιταχθοῦν μέχρι τέλους εἰς τὴν ἱστορικὴν αὐτὴν ροπὴν διὰ νὰ περισώσουν αὐτὸ ἀκριβῶς ὅπερ διακρίνει τοὺς Ἕλληνας ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Βαρβάρους (ἐγχρώμους καὶ λευκούς).

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας δὲν δύναται νὰ ἐπιτευχθῆ διὰ μιᾶς ἀλλὰ σταδιακῶς. Ἀποτελεῖ μίαν ἀνηφορικὴν καὶ κοπιώδη πορείαν πλήρη τριβόλων, λίθων καὶ ἀκανθῶν ἥτις δύναται νὰ διαρκέση 100, 500 ἤ 1000 ἔτη. Τὸ ὅτι ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα νὰ φθάσωμεν ἀμέσως τὸ τέρμα τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ παραιτηθῶμεν τοῦ δρόμου. Διότι ὑπάρχομεν χάρις εἰς τὴν Μ. Ἰδέαν καὶ θὰ ἐξαφανισθῶμεν πολιτικῶς καὶ πολιτιστικῶς ἐὰν αὕτη ἀπολεσθῆ. Θὰ ὑπάρχουν ἴσως τότε βιολογικὰ ὄντα τὰ ὁποῖα ὑπῆρξαν κάποτε Ἕλληνες. Ἕλληνες ὅμως δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον.

Ἡ Μεγάλη Ἰδέα εἶναι ἐν τέλει ζήτημα Πίστεως καὶ ὄχι Γνώσεως.

Δὲν δυνάμεθα νὰ ἀποκλείσωμεν ἀπὸ οἱονδήποτε τὸ δικαίωμα νὰ διαφωνῇ κατὰ περιεχόμενον πρὸς τὴν Μεγάλην Ἰδέαν καὶ νὰ θέλη ἀντ’ αὐτῆς νὰ στήσῃ ἄλλα ἰδανικά. Τοῦτο ὅπως πρέπει νὰ γίνῃ εὐθέως.

Ἀποκρούομεν ὅμως μετ’ ἀγανακτήσεως τὰς προσπαθείας ἐκείνας αἱ ὁποῖαι ἀντὶ ἀνδρικῶς νὰ στρέφωνται κατὰ τῆς Μεγάλης Ἰδέας, προσπαθοῦν νὰ τὴν ὑπονομεύσουν ὑπούλως διὰ τῆς προσαγωγῆς ψευδοεπιστημονικῶν ἐπιχειρημάτων ἀποδεικνυόντων τάχα ὅτι ἡ Μεγάλη Ἰδέα «ἐχρεωκόπησαν» ἤ «ξεπεράστηκε», διότι χρεωκόποι καὶ ξεπερασμένοι εἶναι οἱ μὴ ἐννοοῦντες τί ἐστὶ Μεγάλη Ἰδέα, καὶ ὄχι οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτήν.

Δημήτριος Βεζανῆς, περιοδικὸ «Γνώσεις», τεῦχος 14, Φεβρουάριος 1959.

*Όλες οι ανακατασκευές είναι πρωτότυπες και θα παρουσιαστούν συγκεντρωτικά όταν ολοκληρωθεί το έργο.


Καθώς ο αρχικός τίτλος του άρθρου ήταν αρκετά μεγαλεπήβολος και δεν ανταποκρινόταν στην έκταση του κειμένου και την ανάλυση που έχρηζε για να εξηγηθεί επαρκώς το θέμα, έβαλα την λέξη «εισαγωγή» έτσι ώστε, το επόμενο διάστημα, να συνεχίσουμε και να εξελίξουμε τις σκέψεις αυτές του καθηγητή.

Το ζήτημα της Εθνικής Ιδέας του Γένους είναι πολύπλευρο και φυσικά δεν αφορά μόνο την πολιτειακή ένωση των Ελλήνων και τις όποιες εδαφικές μας αξιώσεις. Εκτός αυτού, η Εθνική Ιδέα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Γένους και κατά συνέπεια αυτού που ονομάζουμε φυλετική ψυχή. Ναι μεν, λοιπόν, όπως ορθά ο Δ. Βεζανής επισημαίνει, ένα ζήτημα τόσο εσωτερικό δεν μπορεί να μετρηθεί από ένα κοινό γκάλοπ, πόσο μάλλον όταν μιλάμε (και δη σήμερα) για έναν πλήρως παρικμασμένο και αφελληνισμένο λαό, όμως εφόσον οι ιδέες πηγάζουν απ’ το Αίμα είναι προφανές πως όσο αυτό νοθεύεται, τόσο αλλοιώνεται και η φυλετική μας ψυχή. Τόσο μπολιάζεται με ξένες κουλτούρες και ψυχοσυνθέσεις, άρα και ξένα θέλω, ιδεολογίες και συμπεριφορές. Η όποια Πίστης προϋποθέτει το Αίμα!

Συνεπώς οφείλουμε να σημειώσουμε πως άλλο η διαχρονική ιδεολογία του Γένους και άλλο οι απόψεις, τα «μυαλά», οι ιδέες και τα θέλω των σύγχρονων «Ελλήνων». Οι ιδέες που μας εκφράζουν αντηχούν πλέον μονάχα σε μια ισχνή μειοψηφία. Στους τελευταίους φορείς του αρχαίου αίματος, είτε καθ’ ολοκληρία, είτε σε κάποιο πλειοψηφικό ποσοστό. Είναι κουτός όποιος πιστεύει πως υπάρχουν σήμερα, αναμεταξύ μας, 100% φυλετικά καθαροί Έλληνες. Υπάρχουν, όμως, αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων με γονίδια ίδια ή εξαιρετικά συγγενικά με εκείνα των αρχαίων Ελλήνων και αυτό είναι και η όλη ουσία του Αγώνα και της Πίστεως μας.

Διότι Εμείς δεν πιστεύουμε -και κανείς δεν πρέπει να πιστεύει- αορίστως σε ένα Έθνος που σήμερα, θέλοντας και μη, δεν υπάρχει, αλλά σε μια συνένωση των ισχυρών, των τελευταίων ζωντανών εκπροσώπων/εκφραστών της Φυλής. Έτσι που μέσα από την ένωση αυτή να παλέψουμε για την κυριαρχία επί του συνόλου και την διαιώνιση/διαφύλαξη του Αίματος μας. Προσωπική υπόθεση, λοιπόν, ο Εθνικοσοσιαλισμός.

Πολλοί σίγουρα θα πουν πως όλο αυτό είναι μια ουτοπία, μια αυταπάτη, μια τρελή επιδίωξη. Ότι και να πουν δεν πρέπει να μας αγγίζει, καθώς όσοι δεν συγκινούνται από τα πάθη, τους αγώνες και τον επικείμενο χαμό της Φυλής, έχουν εξ ορισμού μπάσταρδο Αίμα.

Όπως οι κατά τόπους μειονότητες συνασπίζονται και ακμάζουν, βιώνοντας στην πράξη τον Φυλετισμό και την Παράδοση, έτσι οφείλουμε να πράξουμε κι Εμείς. Και να είστε βέβαιοι πως ακόμα κι αυτοί που σήμερα μας χλευάζουν, τις αμέσως επόμενες δεκαετίες θα αντιληφθούν με τον πιο σκληρό τρόπο τι θα πει να είσαι μειονότητα, όχι μόνο στον τόπο σου, αλλά στον κόσμο ολόκληρο.

Οι Λευκοί που σήμερα αποτελούν μόνο το 8% του παγκόσμιου πληθυσμού, θα αποτελούν το ήμισυ αυτού στα μέσα του αιώνος. Έτσι, τότε που όλοι αυτοί που σήμερα γελούν θα είναι μόνοι, έχοντας αρχίσει να τρέμουν και να ανησυχούν για το μέλλον τους, θα μπαίνουν και θα διαβάζουν και θα ρωτούν: «τι κάνουμε τώρα;»… Τότε, όμως, φίλοι μου θα είναι πολύ αργά. Γιατί όσο κι αν συνασπιστείτε αν δεν υπάρχει πια καθαρό Αίμα, θα διαιωνίσετε κάτι ήδη εκφυλισμένο και ασθενικό. Μέχρις ότου η Φύση ή οι αλλογενείς το εξαλείψουν τελείως, βυθίζοντας μας σε μια πρωτοφανή, ανείπωτη, ιστορική ντροπή.

Εμείς, ανήκουμε σ’ άλλη «Φυλή», κι ότι κι αν γίνει, θα πέσουμε μαχόμενοι – Ελεύθεροι και Ζωντανοί!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s