Λορέντζος Μαβίλης – Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει, μην τους κλαίς, ο καημός σου όσος και νάναι. Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση· μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει, α στάξει γι᾿ αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε. Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται. Διαβαίνοντας λιβάδια απο ασφοδύλι, πόνους παλιούς,…